🧬 دانشمندان دانشگاه هاروارد تراشهای سیلیکونی توسعه دادهاند که میتواند تنها با استفاده از آب و جر…
انتشار: 2026/07/18 17:30 UTCدریافت: 2026/07/31 23:56 UTCآخرین مشاهده: 2026/07/31 23:56 UTC
🧬 دانشمندان دانشگاه هاروارد تراشهای سیلیکونی توسعه دادهاند که میتواند تنها با استفاده از آب و جریان الکتریکی، DNA مصنوعی تولید کند.تا امروز، تولید DNA سفارشی عمدتاً بر پایه روش شیمیایی «فسفوریآمیدیت» انجام میشد؛ روشی که با وجود دقت و کارایی بالا، به حجم زیادی از حلالهای شیمیایی، مواد خطرناک و تجهیزات تخصصی نیاز دارد.اکنون پژوهشگران هاروارد رویکردی کاملاً متفاوت ارائه کردهاند: سنتز آنزیمی DNA روی یک تراشه نیمههادی (CMOS) که تمام فرآیند را تنها با استفاده از آب و کنترل دقیق جریان الکتریکی انجام میدهد.دستاوردی که میتواند آینده مهندسی ژنتیک را متحول کند.این تراشه دارای ۶۴ جایگاه قابل برنامهریزی برای تولید همزمان DNA است. هر جایگاه توسط دو الکترود متحدالمرکز احاطه شده است. با عبور جریان از الکترود داخلی، پروتون تولید شده و یک ناحیه اسیدی بسیار کوچک ایجاد میشود؛ محیطی که برای حذف موقت گروه محافظ از رشته DNA در حال رشد ضروری است. همزمان، الکترود بیرونی پروتونهای اضافی را جذب میکند تا از تداخل واکنشها در جایگاههای مجاور جلوگیری شود. این طراحی، امکان کنترل بسیار دقیق واکنشهای شیمیایی در مقیاس میکروسکوپی را فراهم میکند.در این آزمایش، محققان موفق شدند ۶۴ توالی متفاوت DNA با طول ۳۸ تا ۳۹ نوکلئوتید را بهطور همزمان و در یک فرآیند کاملاً آنزیمی و آبی تولید کنند. این رکورد، بزرگترین نمونه گزارششده از سنتز موازی آنزیمی DNA تاکنون محسوب میشود؛ چراکه تلاشهای پیشین به تولید حدود ۱۲ توالی محدود بودند.نکته جالب اینکه این تراشه در ابتدا برای ثبت فعالیت الکتریکی هزاران نورون طراحی شده بود. اما پژوهشگران دریافتند همان فناوری که میتواند جریانهای الکتریکی را با دقتی فوقالعاده کنترل کند، برای هدایت واکنشهای شیمیایی موردنیاز در سنتز DNA نیز ایدهآل است.مهمترین دستاوردهای این فناوری- تولید همزمان ۶۴ توالی منحصربهفرد DNA- استفاده از فرآیند آنزیمی مبتنی بر آب بهجای روشهای شیمیایی متداول- کنترل دقیق pH موضعی با استفاده از دو الکترود متحدالمرکز- سنتز رشتههای DNA با طول ۳۸ تا ۳۹ نوکلئوتید- نمایش موفق ذخیرهسازی یک پیام متنی ۱۶۹ بایتی در DNA تولیدشدهالبته این فناوری هنوز در مراحل اولیه توسعه قرار دارد. رشتههای تولیدشده با طول حدود ۳۹ نوکلئوتید، فاصله زیادی با ژنهای واقعی دارند که معمولاً از هزاران باز تشکیل شدهاند. به گفته پژوهشگران، محدودیت اصلی در حال حاضر به شیمی حذف گروههای محافظ مربوط میشود، نه به طراحی تراشه. این موضوع نشان میدهد که پیشرفتهای آینده احتمالاً بیشتر از مسیر بهبود فرآیندهای شیمیایی حاصل خواهد شد تا توسعه سختافزار جدید.در صورت موفقیت در مقیاسپذیری این فناوری، میتوان انتظار داشت که تولید DNA در آینده سریعتر، پاکتر، ارزانتر و در دسترستر شود؛ پیشرفتی که میتواند کاربردهای گستردهای در زیستشناسی مصنوعی، تشخیص بیماریها، ژندرمانی، تولید دارو و حتی ذخیرهسازی داده در DNA—که یکی از متراکمترین روشهای ذخیرهسازی اطلاعات شناخته میشود—داشته باشد.sciencedaily.com/releases/2026/07/2607080…
پستهای تلگرام — Academic_science
🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩توجه ⬅️⬅️👑➡️➡️هزینه ورود به اینکانال ها 1میلیون میباشد💎📣فقط دو دقیقه میزارم تا لینک باطل نشه 🔗🎁👇t.me/addlist/eRyX1Cv2oVc0MGE0%F0%9F%A4%A9…
🧬 آیا میشود سن واقعی هر بافت بدن را از روی تصویر آن فهمید؟یک مطالعه جدید در Nature Medicine رویکرد جالبی برای پاسخ به این سؤال ارائه کرده است: استفاده از تصاویر بافتشناسی برای ساخت «ساعتهای پیری اختصاصی هر بافت».🔬 ایده چیست؟پیری در بدن یک روند یکنواخت نیست. ممکن است سن تقویمی یک فرد ۶۰ سال باشد، اما بعضی از بافتهای او از نظر زیستی جوانتر و بعضی دیگر پیرتر باشند.پژوهشگران با استفاده از تصاویر میکروسکوپی بافتها و دادههای مولکولی، مدلهایی موسوم به Tissue Aging Clocks ایجاد کردند؛ مدلهایی که میتوانند الگوهای مرتبط با افزایش سن را در بافت شناسایی کنند.🧠 نکته مهم اینجاست که این مدلها فقط به دنبال «ظاهر پیرتر» بافت نیستند؛ بلکه تلاش میکنند یک امضای بافتشناختی پیری پیدا کنند که با وضعیت زیستی و بیماریهای مرتبط با سن ارتباط داشته باشد.🫀🫁 چرا این موضوع مهم است؟چون پیری یک فرآیند سیستمیک اما ناهمگون است. ممکن است یک عضو سریعتر از سایر اعضا دچار تغییرات مرتبط با سن شود.در آینده شاید بتوان به جای یک عدد کلی برای «سن بیولوژیک»، چیزی شبیه این داشت:🫁 سن زیستی ریه: ۷۲ سال🫀 سن زیستی قلب: ۶۰ سال🧠 سن زیستی مغز: ۶۵ سالو از این اطلاعات برای شناسایی زودتر خطر بیماری یا بررسی اثر درمانهای ضدپیری استفاده کرد.📊 یکی از جذابترین جنبههای این پژوهش این است که این «ساعتهای بافتی» میتوانند ارتباط بین ویژگیهای بافت و بیماریهای اختصاصی همان بافت را آشکار کنند؛ یعنی از یک نمونه بافتی میتوان اطلاعاتی فراتر از تشخیص معمول پاتولوژیک استخراج کرد.⚠️ البته این فناوری هنوز به معنی وجود یک تست بالینی آماده برای تعیین «سن واقعی اعضای بدن» نیست. برای استفاده بالینی، اعتبارسنجی گستردهتر و بررسی توانایی این شاخصها در پیشبینی پیامدهای واقعی بیماری ضروری است.🔑 جمعبندی:آینده پزشکی ضدپیری احتمالاً فقط به دنبال یک «ساعت پیری» برای کل بدن نخواهد بود؛ بلکه ممکن است به سمت نقشهای از سن زیستی تکتک بافتها حرکت کند.#پیری #Aging #AgingClock #BiologicalAge #Histopathology #NatureMedicine #پزشکی_دقیق #بیومارکر منبع: Histological aging signatures for monitoring tissue-specific aging and disease | Nature Medicine share.google/js2iZXWIVSRZIHqUJ%F0%9F%94%AE با #آکادمیک #ساینس همراه باشید🍂💯اطلاعات بیشتر در ⬅️ 👈 🌐 @academic_science
اين شتاب عمراست من و تو باورمان نيست كه نيست زندگي گاه به كام است و بس است؛ زندگي گاه به نام است و كم است؛ زندگي گاه به دام است و غم است؛ چه به كام و چه به نام و چه به دام ... زندگي معركه همت ماست زندگي ميگذرد ... زندگي گاه به راز است و ملامت بدهد؛ زندگي گاه به ساز است و سلامت بدهد؛ زندگي گاه به ناز است و جهانت بدهد؛ چه به راز و چه به ساز و چه به ناز ... زندگي لحظه بيداری ماست زندگي میگذرداخر هفته سرشار از عشق و امید
موضوع اصلی مقاله این است که هیبریداسیون (hybridization)، یعنی جفتگیری و تبادل ژنتیکی بین دودمانها یا گونههای متفاوت، برخلاف تصور قدیمی اتفاقی نادر نیست؛ بلکه تقریباً در تمام شاخههای حیات یوکاریوتی دیده میشود. نویسندگان بررسی میکنند که این اختلاط ژنتیکی چگونه میتواند:🧬 ژنوم گونهها را تغییر دهد و باعث ورود DNA یک گونه به گونه دیگر شود؛ این فرایند را introgression میگویند.🌱 سازگاری با محیط جدید را سریعتر کند؛ چون یک هیبرید میتواند ترکیب جدیدی از ژنها را به دست آورد.🐟 تنوع زیستی و حتی ایجاد گونههای جدید را تحت تأثیر قرار دهد.⚠️ در بعضی شرایط برعکس، برای یک گونه خطرناک باشد و با وارد کردن ژنهای نامطلوب، حتی به کاهش جمعیت یا انقراض کمک کند. 🧑🔬 در انسان و سایر جانوران، آثار هیبریداسیونهای قدیمی هنوز در ژنوم امروزی قابل مشاهده باشد؛ نمونه معروف آن انتقال DNA نئاندرتال و دنیسووا به انسانهای امروزی است. نکته خیلی مهم مقالهیکی از پیامهای اصلی مقاله این است که ژنوم یک گونه را نباید همیشه یک تاریخچه کاملاً جدا و مستقل در نظر گرفت.گونهها گاهی با یکدیگر تماس پیدا میکنند، DNA ردوبدل میکنند و بخشی از آن DNA ممکن است میلیونها سال باقی بماند. بنابراین تکامل بیشتر شبیه یک شبکه با شاخههایی که دوباره به هم وصل میشوند است تا یک «درخت» ساده. نویسندگان به چه چیزهایی توجه ویژه دارند؟مقاله همچنین روشهای ژنومی جدید برای تشخیص هیبریداسیون را بررسی میکند؛ از جمله روشهایی که میتوانند مشخص کنند کدام بخشهای ژنوم از یک گونه یا جمعیت دیگر آمدهاند و چه زمانی این تبادل ژنتیکی اتفاق افتاده است. جمعبندی در یک جملههیبریداسیون فقط یک اتفاق حاشیهای در تکامل نیست؛ یک نیروی مهم تکاملی است که میتواند ژنوم، سازگاری، تنوع و حتی شکلگیری یا انقراض گونهها را تغییر دهد.
Genetics and genomics of hybridization Molly Schumer1 & Loren H. Rieseberg2
یادآوری امروزت:خلاصه بگویم، آدم آسانی نباشید و آسان به دست نیاییدآسان نپذیرید و به آسانی با همهچیز کنار نیاییدآدمها، هرآنچه ساده به دست میآید را، به سادگی از دست میدهندقدرش را نمیدانند، به هدرش میدهند!این را به خاطر بسپارید، به همان میزان که بر خود ارزش مینهید،برایتان ارزش قائل خواهند شد...