فاطمه _ ملک_ زادهای خاک چگونه جرات کردیمژه هایِ بلندش را بریزانی؟چشمانِ زیبایش را بپوسانیقلبِ خسته…
انتشار: 2026/06/19 03:20 UTC
فاطمه _ ملک_ زادهای خاک چگونه جرات کردیمژه هایِ بلندش را بریزانی؟چشمانِ زیبایش را بپوسانیقلبِ خسته جانش را که مامنِ بی پناهی هایِ من بوددرد دارمدرد دارم پی آر پی کرده ام درد دارمو بر قبرت ایستاده ام گریه میکنم بادها میگویند روحِ او با ماست نمیگذاریم آب در دلش تکان بخورداما صدایت هنوز مثلِ یک جرقهاز آن روزها مانده ستچشمانِ تو پنجره ای دو جداره ستکه صدای ترسناکِ بیرون را میگیرد سیل بندی که رویِ آب شناور ستمن پر از سیل هایِ نباریده اممثلِ طحال که گلبول هایِ قرمزِ مرده را نگهمیدارددرزِ پنجره ها را گرفته امعشقِ ترا باد نبرِدآسمان در چشمانت خطی از خون ستصدایِ بال زدنِ لک لک ها آن دور.به رعد می مانَدماه لابلایِ خطِ اخم ات پخش ستو از راه رفتنش پیداستکه سُر خوردگیِ مهره داردجراتم را جمع میکنم به باد چنگ بیندازمو روحِ ترا در آغوش بگیرمآبی که انگشتری طلا در آن ستبه خوردم میدهند ترسم بریزددوباره هذیانی شده امچه آسیب پذیرِ دروغینی ست زندگیسرم را می شکندو در دامنم گردو می ریزدt.me/Adabiyyatsevanlar
پستهای تلگرام — ادبیات سئونلر
تیراختور: 2سپاهان:01405/5/27t.me/Adabiyyatsevanlar
دونیاشهرتلی قهرمانیمیر \"عظیم قیچی ساز\"ادبیات سئونلرگوزگوسونده1405/5/27یونتمن :موسی بلالیگورونتوچو:مهری شاهویردیفوتو قراف: الهه کاووسیآپاریجی:کریم قربانزادهt.me/Adabiyyatsevanlar
اوستاد «سؤنمز»دن استقبال ائلدار موغانلیبیر گؤیرچین کیمی دنسیزلهمیشمبولبولم یازدا چمنسیزلهمیشماوستاد کریم مشروطهچی(سؤنمز) قاناد آچ ماوی سمادا یئنیدن،نه روادیر بئله دنسیزلهیهسن؟!گؤزلهییر اوچماغینی شانلی وطن،بو گئنیش دونیادا دنسیزلهمه سن! قیشا خال سالمادادیر گوللو باهار،اریییر داغلارین اوستوندهکی قار؛دویسا یاز عطرینی بولبول اوخویارکؤنول آچ یازه چمنسیزلهمه سن! ساچینا چوخلودا دن دوشسه اگر-قایدادیر داغ باشینا قار تؤکولر؛کؤنلونه قویما قونا غصه – کدر،دؤز باهار عشقینه شنسیزلهمه سن! سنی داغ ساندی بو اود یوردو آنان،داغ کیمی ذیروهسی چن اولمالیسان؛داغلارین هئیبتیدیر چنله دومان،بئله چنسیزلهمه، چنسیزلهمه سن! گل داریخما! گؤرونور «بابک» ایزیاوجا داغلاردا سوراقلار او بیزی؛اود دیاری ایسیدیر قلبیمیزی«نبی»لر چوخدو ارنسیزلهمه سن! کؤکلهنیب «جنگی»لر اوسته سازیمیز،«چنلی بئل»دن اوجالیر آوازیمیز؛سس وئریر «روشن»ه «خان ائیواز»یمیز،بئله بیر صحنهده تنسیزلهمه سن! بیر یانار داغ کیمی «سؤنمز»دی اودون،بو یانار شعلهنی هر دم قورودون؛اؤلکهنی اود نفهسینله بورودون،دردلی اولما و وطنسیزلهمه سن!دؤز باهار عشقینه شنسیزلهمه سن! اردیبهشت 1366- تبریزt.me/Adabiyyatsevanlar
اوستاد «سؤنمز»دن استقبال ائلدار موغانلیبیر گؤیرچین کیمی دنسیزلهمیشمبولبولم یازدا چمنسیزلهمیشماوستاد کریم مشروطهچی(سؤنمز)t.me/Adabiyyatsevanlar
علی_کریمقایتار_آنا_بورجونو کیتابیندانکؤچورن: شهرام_گلکارنه اوچونسه یادیمابیر بولاق دوشدو بو دم.من بیر بولاق گؤرموشم،اصلینده گؤرمهمیشم.چوخ باخدیم دیبیندهکیالوان داشا، یوسونا.دوستوم دئدی: -نه باتدینیئنه شعر یاسینا؟ایچ... یو دا ال اوزونو...گؤزل سودور بو سو، یو.دوْنوب قالمیشدیم آنجاق.ائله شفافدیر بولاق.گؤرونمهییردی سویو.هر دورلو، هر قانادلیقلبی یاریتمالیییق.بو صاف سویا بنزهین،هاوا یاراتمالیییق!t.me/Adabiyyatsevanlar.
فاطمه_ ملک_ زادهاین گلها که از دلِ سنگها روییده اند به بچه هایی میمانند که در زندانها بدنیا میآیندبه دختری که مشق هایش را سرِ قبرِ مادرش مینویسدبه ساعتِ شومِ پنجِ صبحِ روسپی خانه هابایست ساعتِ دیوانه من! در درهایِ خالی سکوت زندگی میکنددر سیاه چادری دوررویِ خطِ باریکِ یک مرزآنجا که ترک خوردگیِ پوستِ درختان خطِ چینی را میمانَد ماه که از کشتزار ِ قهوه برگشتهگفت که تاریکیبا ترانه رمز آلودی که بر صورتشخالکوبی شده شاعران را به حرف در میآورَدبایست ساعتِ دیوانه من! گذرِ زمان جستجویِ دور دستها را به اغما بردهدستم آمده که کلمه ها خسته اندخدا یادش رفته بودواکسنِ bcj را یادِ ماه افلیج بیاورِدبایست ساعتِ دیوانه من! میروم که اُکسی کدون ام را بخورمآدمی به تنگنا که بیافتدهمه چیز را میگویدt.me/Adabiyyatsevanlar
