افکار نفت (@afkarnaft)

امروز بسیاری از کارکنان نفت احساس می‌کنند سطح زندگی و رفاه آنان در مقایسه با گذشته، نه‌تنها ارتقا نیافته، بلکه کاهش قابل توجهی یافته است.هر بار که کشور یا سازمان با شرایط حساس مواجه شده، از کارکنان خواسته شده شرایط را درک کنند؛ آن از برخورد در دوره اوج درآمدهای نفتی زمان احمدی نژاد و چه حالا ، یک روز تحریم، یک روز بحرانهای اقتصادی، یک روز کاهش درآمد، یک روز جنگ، یک روز شرایط خاص کشور، یک روز وزیر زورگو ،قلدر و دیکتاتور، امکانات کم و کمتر و روز دیگر ضرورت صرفه‌جویی.اما پرسش اینجاست:این عقب‌نشینی قرار است تا کجا ادامه پیدا کند؟مرز و حدود این عقب‌نشینی ها کجاست؟چه زمانی قرار است مسئولانه شجاعانه و مردانه بایستند و بگویند که کارکنان صنعت نفت حقی دارند که دیگر کمتر از این نمیشود ،و باید از آن دفاع کرد؟چرا حداقل امکانات معیشتی هم ایجاد نمی‌شود؟در مجموعه‌ای به گستردگی صنعت نفت، با این حجم از نیروی انسانی، زمین، ساختمان و املاک، چرا حتی یک فروشگاه تعاونی مصرف سراسری و کارآمد برای کمک به معیشت کارکنان وجود ندارد؟چرا از ظرفیت املاک و دارایی‌های مازاد سازمان برای ایجاد ارزش افزوده و حمایت از معیشت کارکنان استفاده نمی‌شود؟اگر اراده و خلاقیت مدیریتی وجود داشته باشد، راه‌های متعددی برای کاهش فشار اقتصادی بر کارکنان وجود دارداز ایجاد فروشگاه‌های زنجیره‌ای و تعاونی‌های مصرف گرفته تا توسعه و ساختار سازی و سازماندهی برای خدمات دهی رفاهی، اقامتی و تسهیلاتی ، متناسب و معقول به کارکناناما مسئله اصلی، کمبود ایده نیست؛ کمبود اراده برای حل مسئله است.سرمایه انسانی را نمی‌توان با بخشنامه حفظ کرد. سازمانی که نیروهای متخصص، باتجربه و دلسوز خود را منزوی می‌کند و در مقابل، افراد کم‌تجربه، متملق یا فاقد شایستگی لازم را ارتقا می‌دهد، دیر یا زود با بحران سرمایه انسانی و فسادهای عجیب و غریب مواجه خواهد شد.هیچ سازمانی با حذف شایسته‌ها و میدان دادن به چاپلوسان رشد نمی‌کند.هیچ مدیریتی با بی‌اعتنایی به عدالت، اعتماد کارکنان را حفظ نخواهد کرد.و هیچ مجموعه‌ای با قربانی کردن حقوق قانونی کارکنان به بهانه «شرایط همواره حساس»، برای همیشه دوام نخواهد آورد.کارکنان نفت صدقه نمی‌خواهند؛ حق خود را می‌خواهند.حق برخورداری از نظام عادلانه پرداخت قانونی خودشان ، حق ارتقای شغلی بر اساس شایستگی، حق برخورداری عادلانه از امکانات رفاهی، حق دسترسی شفاف به فرصت‌ها و مزایا و مهم‌تر از همه، حق داشتن مدیرانی توانمند، پاسخگو و شایسته.سی سال است که بسیاری از کارکنان نفت، به‌جای حرکت رو به جلو، شاهد کوچک‌تر شدن تدریجی سفره رفاهی و معیشتی خود و پسرفت هستند. این توقع و انتظار کارکنان رسمی نفت از سازمان پر اسم و رسم نفت و در شأن‌شان نیستسؤال امروز دیگر این نیست که چه امکانات جدیدی برای کارکنان ایجاد کرده‌اید؟سؤال مهم‌تر این است:از حقوق، مزایا، رفاه و احترام و شأن اجتماعی و منزلت کارکنان نفت که عموما از قشر فرهیخته و متشخص جامعه بوده و هستند، طی این سی سال چه باقی مانده است؟و شاید مهم‌ترین پرسش این باشد:مرز این عقب‌نشینی کجاست؟تا چه زمانی قرار است کارکنان نفت، که دهه‌ها چرخ این صنعت را گردانده‌اند، هزینه ناکارآمدی، سوءمدیریت، تصمیم‌های غلط و بی‌تدبیر ،بی برنامگی و تنگ نظری دیگران را بپردازند؟اگر هنوز قرار است چیزی از اعتبار، اقتدار و سرمایه انسانی صنعت نفت باقی بماند، وقت آن رسیده است که شایستگی، عدالت، شجاعت، شفافیت و احترام به کارکنان، دوباره به جایگاه واقعی خود بازگردد.وگرنه از ذهنیت شکوه، نظم و دیسیپلین نفت، و شکوه گذشته چیزی جز خاطره باقی نخواهد ماند.🆔@Afkarnaft ▶1405.05.30پایگاه اطلاع رسانی مطالبات کارکنان رسمی صنعت نفت ایران<< افکار نفت >> اتاق فکر کارکنان رسمی نفتعضویت در گروه گفتگوی #افکار_نفت و ارتباط با اپراتور @Afkar_Operator

افکار نفت

تازگی گردآوری

مشاهدات اعضا

مشاهدات محتوا

تأیید و تغییرات

پست‌های کانال