رضا میرزاد:سرور گرامیم جناب هاشمی نوشته‌ی پرمایه‌ی شما را با دقت و تأمل تمام خواندم. بی‌گمان قلمی ش…

رضا میرزاد:سرور گرامیم جناب هاشمی نوشته‌ی پرمایه‌ی شما را با دقت و تأمل تمام خواندم. بی‌گمان قلمی شیوا و نگاهی موشکافانه دارید و دغدغه‌ی حفظ آبروی رسانه‌ای استان، نشان از تعهد والای شما به حرفه‌ی خطیر خبرنگاری دارد. حضور صاحب قلمی چون جنابعالی در عرصه‌ی رسانه، مایه‌ی افتخار و مباهات است و من به نوبه‌ی خود، از نگاه دقیق و انصاف‌پیشه‌ی شما سپاسگزارم.اما به عنوان یک همکار،دوست و هم ایل و تباری و ارادت ویژه به مهندس کرمی استاندار ایلام که به شخصه برای من دوست داشتنی است و معتقدم  قلم شما که به نقدِ منصفانه و روشن‌گریِ مبتنی بر واقعیت پایبند است، اجازه می‌خواهم با کمال احترام، چند نکته را در حاشیه‌ی یادداشت ارزشمند شما مطرح کنم. باشد که این گفت‌وگوی صمیمانه و برادرانه، به روشن‌تر شدن ابعاد مسئله و اصلاحِ نگاه‌ها کمک کند.۱. نقدی بر مقایسه‌های غیرکارشناسی؛ از ونزوئلا تا آمریکا و آلمانهمکار عزیز، در ابتدای یادداشت خود، به مقایسه‌ای جالب توجه دست زده‌اید. نوشته‌اید که استاندار را «عاملی کودتا در ونزوئلا» تا «نیش زدن مار به گنجشک در آق‌قل» توصیف کرده‌اند و سپس خودتان برای توجیه خرابی آمبولانس در ایلام، به خرابی آمبولانس‌های «سوپر لوکس» در آمریکا و آلمان اشاره کرده‌اید.اجازه دهید با احترام، اما صریح، به این روشِ قیاس‌پردازی بپردازم:اولاً، مقایسه‌ی وضعیت درمانی ایلام با آمریکا و آلمان، نه تنها کمکی به تحلیل نمی‌کند، بلکه به نوعی توجیهِ ناکارآمدیِ مدیریت داخلی است. در کشورهای توسعه‌یافته، به ازای هر نقص فنی در یک آمبولانس، چندین سازوکار جایگزین و پشتیبان فعال است. سیستم‌های پشتیبانیِ آنها به گونه‌ای طراحی شده که حتی اگر یک خودروی اورژانس دچار نقص شود، در کمتر از چند دقیقه، خودروی جایگزین در محل حاضر می‌شود. اما در ایلام ما، وقتی یک آمبولانس در آبدانان خراب می‌شود، بیمار دمِ درِ بیمارستان جان می‌دهد و هیچ جایگزینی وجود ندارد.ثانیاً، در آن کشورها، پروتکل‌های انتقال بیمار به شدت رعایت می‌شود. هرگز در آمریکا یا آلمان، یک آمبولانسِ واحد، چند بیمارِ بدحال را همزمان جابجا نمی‌کند. اما در خودِ شهر ایلام، در مسیر انتقال از بیمارستان رازی به امام خمینی (ره)، چند بیمارِ حاد را در یک آمبولانسِ واحد جا می‌دهند تا همزمان به بیمارستان برسند! این یعنی نه تنها تجهیزاتِ کافی نیست، بلکه حرمت و حیثیتِ بیمار نیز قربانیِ کمبودهای مدیریتی شده است.ثالثاً، در کشورهای پیشرفته، بودجه‌ی سلامت به صورت شفاف و هدفمند هزینه می‌شود و نظارت‌های مستمری بر کیفیت ناوگان اورژانس وجود دارد. اما در ایلام، سؤالاتِ بی‌پاسخی درباره‌ی هزینه‌کردِ بودجه‌های درمانی و علتِ فرسودگیِ آمبولانس‌ها وجود دارد که مدیران دانشگاه علوم پزشکی باید پاسخگوی آن باشند.با کمال احترام، این مقایسه‌ها نه تنها مسئله را حل نمی‌کند، بلکه به نوعی «عادی‌سازیِ ناکارآمدی» است. وقتی در خودِ مرکز استان، بیمارِ حاد باید در کنار بیمارِ دیگر در یک وسیله‌ی نقلیه جا داده شود، دیگر نمی‌توان با اشاره به آمریکا و آلمان، از زیر بارِ مسئولیت شانه خالی کرد.و اما درباره‌ی ونزوئلا و کودتا! اصلاً چه نسبتی میانِ یک استاندارِ ایرانی با «عاملِ کودتا در ونزوئلا» وجود دارد؟ این توصیفاتِ احساسی و غیرکارشناسی، بیش از آنکه به نقدِ منصفانه کمک کند، فضا را برای تخریبِ بی‌مبنا فراهم می‌سازد. استاندار یک مدیرِ اجرایی است، نه یک شخصیتِ بین‌المللی در بحران‌های سیاسیِ جهان! بیایید از این توصیفاتِ اغراق‌آمیز و بی‌ربط به حوزه‌ی درمان فاصله بگیریم و به مسائلِ عینی و ملموسِ استان بپردازیم.۲. تفکیک قائل شدن میان مسئولیت‌ها؛ ضرورت یک نگاه کارشناسینکته‌ی دوم که شاید در یادداشت شما به آن کمتر پرداخته شده، تفکیک دقیق حوزه‌های مدیریتی در نظام اداری کشور است. بر اساس قوانین بالادستی و ساختار اجرایی، استاندار به عنوان عالی‌ترین مقام اجرایی استان، نقش «هماهنگ‌کننده» و «پشتیبان» را ایفا می‌کند و نه «مجری مستقیم» حوزه‌های تخصصی مانند درمان.حوزه‌ی درمان، ناوگان اورژانس، بیمارستان‌ها و تجهیزات پزشکی، مستقیماً زیر نظر دانشگاه علوم پزشکی و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی قرار دارد. بنابراین، وقتی در جاده‌های آبدانان یک آمبولانس از کار می‌افتد، یا در مرکز استان شاهد بی‌توجهی به حرمت بیمار هستیم، مسئول اول و آخر، رئیس دانشگاه علوم پزشکی و مدیران اورژانس استان هستند، نه استاندار.استاندار می‌تواند بودجه‌های استانی را برای کمک به حوزه‌ی درمان هدایت کند، جلسات نظارتی برگزار کند و بر عملکرد دستگاه‌های اجرایی نظارت داشته باشد، اما به هیچ وجه متولی مستقیم خرید و تعمیر آمبولانس‌ها یا مدیریت بیمارستان‌ها نیست. این تفکیک، نه فقط یک الزام قانونی، بلکه مبنای هر نقد منصفانه‌ای است.۳. مصداقی تلخ‌تر از آبدانان؛ چالش بزرگ در مرکز استان