هرجا میریم هی میگن چرا چای نمیخورین؟ چای خوبه و چای فلانه و بهمانه... بابا ما سالها اینجوری چای میخ…

بعدِ تو این درد؛ پنهان بهتر استبی تو دنیا رو به پایان بهتر استخانه ام بعد از تو گرمایی نداشتبی تو؛ بودن در خیابان بهتر استتو ستونِ خانه ام بودی ولیبعدِ تو این خانه ویران بهتر استقافیه در بیت آخر گر شودمثل موهایت پریشان بهتر استدرد آوردی و درمان را نبرلای موهایت خراسان را نبرشاعرش کیه؟ من. من سرودم من. من یعنی امیرحسین خوش حال... من سرودم من... من من من من...❤️🍏

سلام بابا... خب... شد پنجمین سالگردت... عجب... خوب پیچوندی رفتی... دمت گرم... بعد از تو یه سری از خطّای قرمزم سفید شد؛ و یه سری از خطّای سفیدم قرمز شد... نمیدونم اونجایی که تو هستی چه خبره... ولی اینجا پر از خبره و البته همش بی ارزش... از بیخ بی ارزش شاید جز یکی دوتاش... بچه ها خدا رو شکر خوبن... مامان خدا رو شکر خوبه... سپهر خیلی بزرگ شده... من و جمال و کمال رو باهم میزنه 🤣🤣🤣🤣 شهرزادم خوبه داره بزرگ میشه... راستی اگه زنده باشم کتاب شعر بعدیم اسمش هست " منهای یک " و میخوام رو جلدش عکس تو باشه که روی صندلیِ پیاده رو میشستی و یواشکی ازت گرفتم... این عکس و از رو همون ساختیم...بابا؟... هیچی ولش کن... چیزِ مهمی نبود.... بوس بهتمنهای یک؛ امیرحسین خوش حال🍏😔😔😔❤️

کشور ما مدیر کم داردنشریه، سردبیر کم داردفرض کن نان و گوجه هم باشدسفره ی ما پنیر کم دارد« کوروش » این روزها فراوان استکوروشی که « کبیر » کم دارد!ارزشی نیست مرد بی زن راچون تفنگی که تیر کم دارد!نام جدَّم « حسین خوشحال » استنامش از من « امیر » کم دارد!الغرض مهد گرگ و روباه استسرزمینی که شیر کم دارد!منهای یک؛ امیرحسین خوش حال❤️🍏

قشنگ مشخصه 12 تا بیماری روحی و ذهنی دارم 🤣🤣🤣... مادرم میرفت عصرا مدرسه... مادربزرگم میومد پیش ما... من دوست نداشتم... میخواستم با مادرم باشم... میرفتم روسریش رو برمیداشتم و بو میکردم و منتظرش بودم تا بیاد... یه شب افطاری من و برد مدرسه شون... از نگاهم به دوربین مشخصه چقدرررر بیماری روحی روانی داشتم 🤣🤣🤣 کاپشنم و قشنگ یادمه با پلیور زیرش... خیلی وقتا ما یکی و دوست داریم نه برای این که به ما محبت میورزه... دوسش داریم چون امن هست و میدونیم اون ما رو نمیبلعه... میدونیم اگه اون باشه ما زنده میمونیم وگرنه کارمون توی اون محیط تمومه... یعنی به قول حافظ از بدِ حادثه پناه میبریم به یه دری... بگذریم...منهای یک؛ امیرحسین خوش حال❤️🍏

گاهی وقتا میرسی به یک جایی؛ میبینی کسی نیست. فقط تو هستی. با خودت فکر میکنی زودتر از بقیه رسیدی. باخودت میگی: « افرین به من. چقدر زود رسیدم. کوووووووو تا دیگران بیان و به من برسن »... یکی از کنارت رد میشه و بهت میگه: « دیگران اومدن و رفتن »... اونجا میفهمی که تو از نفر اخر هم دیرتر رسیدی... اینقدر دیر رسیدی که فکر کردی زود رسیدی و نفر اولی... مهمونی تموم شده و تو تازه رفتی نشستی و فکر کردی نفر اول رسیدی به مهمونی... خیلی وقتا توی زندگیمون بخاطر دیر رسیدن هست که فکر میکنیم از دیگران جلوتریم... فکر میکنیم خفنتریم... موفقتریم... بهتریم... نه نه نه...ما شاید اینقدر دیر رسیدیم که فکر میکنیم زود رسیدیم....منهای یک؛ امیرحسین خوش حال❤️🍏

چندسال دیگه خیلی از عناوین خانوادگی حذف و بی معنا میشه...پسربچه ای که تک فرزند هست، عنوان « برادر » و « خواهر » رو درک نمیکنه... اصلن نمیفهمه یعنی چی... وقتی بگی: « این دوستمه و مثل برادرمه ». اون پسربچه توی دلش میگه: « یعنی چی؟ برادر چیه؟ »اون پسربچه ی تک؛ همینطور « دایی » و « عمو » بودن رو هم درک نمیکنه... یک غریبه بهش بگه « عمو »، توی دلش میگه: « عمو یعنی چی؟ عمو کیلو چنده؟ » و اگه بعدها اون پسربچه ی تک؛ با یه دختر تک هم ازدواج کنه، دیگه نمیفهمه « شوهرخاله » و « شوهرعمه » بودن چیه... همین و بگیرین برید جلو...خب حالا ممکنه بگید مگه مهمه ادم درک کنه برادر بودن و دایی بودن و عمو بودن یعنی چی؟... اره مهمه... الان گرمی نمیفهمی... وقتی سرد بشی میفهمی... مثل کسی میمونی که یه دست نداشته و میگه: « خب مگه مهمه دو دست داشتن؟ من نیازی به داشتن دو دست ندارم... » چه خوب که درکی از داشتن دو دست نداره... دلم برای بچه های نسل بعد خیلی خیلی خیلی زیاد میسوزه... والدینشون براشون کلی خونه و پول و ماشین و مغازه میذارن.... و اینا تنها؛ بدونِ خواهر و برادر و برادرزاده و خواهرزاده و دوست و غیره با این امکانات میمونن. چه تنهایی تلخی... بعد اتفاقی برات بیوفته یکی نیست بیاد رو سرت توی بیمارستان... جسدت رو زمین میمونه... ازدواج کنی نه والدینی هست و نه خانواده ای... الان گرمی... سرد میشی میفهمی... دلم برای نسل های بعدی خیلی خیلی خیلی زیاد میسوزه... خیلی زیاد....منهای یک؛ امیرحسین خوش حال❤️🍏