طفیل هستی عشق اند آدمی و پری ارادتی بنما تا سعادتی ببری ...در باز بود و این قطعه ی معروف ابو عطا، ف…

طفیل هستی عشق اند آدمی و پری ارادتی بنما تا سعادتی ببری ...در باز بود و این قطعه ی معروف ابو عطا، فرهنگ شریف و شجریان بهت زدم کرد دستش کتاب حافظ بود و هر از گاهی زیر چشمی به عکسا و قاب های قدیمی که تکیده بود از رنگ پریدگی و غبار نگاه میکرد شاید افسوس همین بود گفتم خوبی ؟!گفت بهترم همیشه گنگ جواب می‌گرفتم ازش دیوان رو بوسید و بست یه غذایی برای سوفی ریخت و ادامه داد چو عاشق میشدم گفتم که بردم گوهر مقصود ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد ..اره بابای سوفی پر از اندوه بود اشکهاش توی چشمش حلقه زده بود از اون وقتها بود که نباید ادامه میدادم آخه معتقدم حزن یک انسان جز #مقدسات اون آدمه فهمیدم گاهی خرد حاصل نرسیدنه حاصل ضرب و تقسیم شکستن دل و گذشتن از رویاست بابای سوفی آدمه عارفی بود شاید وقتی بمیره مثل حسین پناهی کشف بشه واقعا ما آدما چقدر ساده انگاریم #خاطرات#بابای#سوفی @ajhvvan