🗒️ *مصاحبه موگویی با عراقچی و منطق خود افشایی در میانه بحران*▪️ *یادداشت | وارده*: _انتشار گفتوگوی…
انتشار: 2026/07/20 10:34 UTC
🗒️ *مصاحبه موگویی با عراقچی و منطق خود افشایی در میانه بحران*▪️ *یادداشت | وارده*: _انتشار گفتوگوی جواد موگویی با سیدعباس عراقچی، نمونهای از ریختوپاش اطلاعات و خودافشایی استراتژیک در کوران بحرانهای امنیتی است._➖ اگر چه این مصاحبه با بهرهگیری از یک میزانسن صمیمانه، حصار دیپلماتیک وزیر را شکست اما در عمل با افشای لایههای پنهان تصمیمگیری و تصمیمسازی در کشور همراه بود. ➖ نخست، *تزریق بیمحابای دادههای حساس و کدهای روانشناختی* به فضای عمومی. این سطح از خودافشایی، کدهای شخصیتی و محاسباتی ارزشمندی را به رایگان در اختیار سرویسهای متخاصم قرار میدهد؛ دادههایی که افشای آنها اصولاً متعلق به تاریخنگاریهای سالها پس از پایان جنگ است.➖ دوم، *غیرعقلانی بودن این رویکرد در مدیریت بحران* و پیامدهای داخلی آن است. ذاتِ این سطح از گشایش رسانهای در میانه جنگ، با منطقِ اولیه امنیت ملی در تضاد است. دقیقاً بر اساس همین عقلانیت بدیهی است که مقامات آمریکا و اسرائیل نیز در زمان تنش نظامی، اطلاعات را با فیلترهای سنگین، مهندسیشده و قطرهچکانی منتشر میکنند. ➖ اگر چه این مصاحبه با افشای دادههای بیاهمیت ظاهری تلاش در «انسانیسازی» چهره مسئولین دارد، اما عملا نشاندهنده *فقدان یکپارچگی در «مدیریت ادراک»* است. چرا که در فقدان یک پیوست رسانهای دقیق، خروجی کار میتواند با عادیسازی بیش از حد یا طرح مسائل حاشیهای، باعث ایجاد سردرگمی و اضطراب در جامعهای شود که منتظر مواضع قاطع و ساختاریافته است. ➖ در عصر جنگهای ترکیبی (هیبریدی)، مصاحبههای عمیق میتوانند ابزاری برای قدرت نرم باشند، اما مشروط بر آنکه پیوست امنیتی هوشمندانهای داشته باشند. شفافیت و بیشاشتراکگذاری در دل بحران، به جای تثبیت روایت رسمی، میتواند به پاشنه آشیلی بدل شود که *ابهام استراتژیک نظام را مخدوش کرده* و دیپلماسی پنهان را به خطر بیندازد. دیپلماسی رسانهای در جنگ، عرصه تقابل دقیق روایتهاست، نه میدان گعدههای بیپرده.✍🏼محمد صادق ترابی فرد
