دلِم مانند شیراز است در تسخیر چنگیزانتو آن ارگِ کریمخانی پس از تاراجِ افغانیسپاهِ چشم تو مشروطه را…

من از درون متلاشی شدماما وفاداری، آخرین رگی بود که پاره نشد.حتی در آستانه‌ی فروریختن،چیزی در من، تو را محکم در آغوش کشیده بود؛سخت‌تر از سنگ،عمیق‌تر از مرگ.#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a

بزن به جانِ من آتش که گر گرفته تنمکه تشنه‌کامِ همین شور و اشتعالِ توامبَسوز ریشه‌یِ من را در این حریقِ غمتکه مستِ شعله‌یِ سرخ و خوشِ زوالِ توام#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a

@amirparham_a

در گوشه‌ی قفس، دلِ عاشق اسیر نیستوقتی برای پرزدن از خانه دیر نیستروزی که سر به خاکِ درت سایم از ادبشاهی به چشمِ من، کم از این مرد پیر نیستموجیم و در مسیرِ بلا غوطه‌ور هنوزساحل برای پایِ خسته که راه مسیر نیستبا پختگیِ بلا، دلِ خامم که پخته شدبی‌لطفِ آتش، این دلِ سوزان خمیر نیستدر جاده‌ای که عقل در آن خسته میشودجز دل، برای رفتنِ ما ، ناگزیر نیستما باده‌نوشِ همّتِ والای خویشتنسجاده‌ی ریاییِ ما با وزیر نیستتا زلفِ یار، سرمه‌ی چشمِان من شوددر شهر، هیچ دیده ی بازی بصیر نیستپیرم نمود دوری و اما هنوز دلبا یادِ رویِ تو ز غمِ خویش پیر نیستهرچند عقل پنجه به رویِ جنون کشدمردِ نبرد، کمتر از آوازِ شیر نیست#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a

آزادیِ ما اگرچه هم‌رنگِ سراببیدار مکن دلی که رفته‌ست به خوابدیوار به دیوارِ جهان تنهایی‌ستروحِ من و تو کشیده صد جور و عذاب#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a

باید که نماز حاجتم را سوی قبله‌ی تو بخوانم؟#امیرپرهام_عبدی#ذکر_امشب@amirparham_a