عاشقانه های عمو داوود

وقتی تسلسل است جهان بی شراب نابدائم بنوش از لجِ این عالَمِ خرابآتش بکش به دلقِ ریاکاریِ جهاندیوانه شو که عقل ندارد به جز عذابهر شب ببوس از لبِ ساغر به یاد دوستحالا که نیست آخر دنیا به جز سرابسرخوش بمان و عمر گران را هدر مَدههر لحظه اش شبیه حبابی است روی آبفکرت مشوش است که آخر چه می شود؟دم را غنیمت است، ندارد کسی جوابوقتی بهشت وعده ی سرمستی است و مِیهرشب بنوش جرعه ای از آن علی الحسابآغازِ زندگیست اگر مرگ، پس بریزجای گلاب روی مزارم فقط شراب#داوودنادعلی

پُر کن برایم پشتِ هم هی استکان رامی خواهم امشب گُم کنم راهِ جهان رادر پشتِ پلکت مرغِ چشمانم اسیر استشاید بنوشد از نگاهت آسمان راجانم به روی لب رسید از وعده هایتبا بوسه بردار از لبم این نیمه جان راامواجِ شالیزاریِ موی رهایتدر من تداعی می کند مازندران رادر چشمهایت غرق خواهم شد اگر کههنگامِ بوسیدن نبندی کهکشان راپیراهنِ تو پرده ی باغِ بهشت استوا کن ببینم این بهشتِ بیکران رامن در میانِ برزخِ عشق و وصالماز زخمها بیرون بیاور استخوان را#داوودنادعلی