@Hekmatkalame

"گمان مبر که به پايان رسيد کار مغانهزار باده‌ی ناخورده در رگ تاک است"اقبال لاهورینکته‌ای نیست و گمانم این مقدمه خود رساست. البته رسا بودن لزوما درست بودن نیست اما بنیانگذاری و بنیادیابی چنان‌که هایدگر می‌گوید، همیشه با ما بوده است. فعل و ترک فعلمان بوده است.حجم ویدئوی قبلی خیلی بالا بود که آرش نعمتی عزیز زحمت کشید و این نسخه را رساند.#فلات_ایران@osan_inst@andaromidvari @hekmatkalame

بررسی روایت‌های تطبیقی فلات ایراننشست ششمچهارشنبه ۲۸ مردادساعت ۱۷:۳۰حضور در این نشست برای همه آزاد و رایگان است اما لازم است با پیام به تلگرام یا اینستاگرام مؤسسه ثبت‌نام کنید.@osan_institutewww.osanschoo.ir

این مقدمه‌ی مکتوب را در جلسه‌ی زروان خواندم تا افسار اشتیاق را در دست داشته باشم و بر حرف سوارتر.که در دوره‌ی فلات ایران و روایت‌های ایران پی‌ چه‌می‌گردیم؟ پی بنیادی که سرنوشت ما و سرشت ما شده است.از آرش نعمتی و تمام دوستان اوسان، سپاسگزارم.t.me/osaninstitute@andaromidvari

عموما از عرفان یک تصور شسته‌رفته‌‌ی روشن فانتزی وجود دارد که جنبه‌های دیگرش را زیر سایه برده است. یکی از این جنبه‌ها رابطه‌ی بدن و عرفان است و دوباره در ذیل همین نکته، اروتیسم و عرفان از آن جنبه‌های جذاب ماجراست.به این تکه از فان رویسبروک، عارف بزرگ فلامندری، دقت کنید:بلعیدن و بلعیده‌شدن! این است یکی شدن!... از آن رو که میل و اشتیاق او حد و حصر ندارد، فرورفتن در کامش مرا زیاد متعجب نمی‌سازد.آیا در این سطرها چیزی شبیه به لحن ژرژباتای و مارکی دو ساد نمی‌بینید؟پیش از این هم‌ به‌اشاره مطالبی اینجا منتشر کرده‌ام. یکی مثلا این مطلب:تن در میانه‌ی میدان ـ3«فهم برهنگی، از ماهادوی تا سرمد»ما‌هادوی ناخشنود و به ستوه آمده در جهان پرآزار مردانه پرسه می‌زند و از شیدایی نهانش به خدا پرده برمی‌دارد... به‌جانب کالیانا، کانون قدیسان و ویرا شائیوا، تالارهای تجربه می‌شتابد آنجا که علّامه و باساوانا مکتب روان‌های خویشاوند را بنا نهاده بودند. بین او و علّامه گفتگویی درمی‌گیرد. علامه پرسید: همسرت کیست؟ پاسخ داد: با سنا ملک آرجوناتا جاودان پیمان بسته‌ام. علامه پرسید: چرا جامه از تن به در کرده‌ای؟ می‌پنداری جامه‌ی اوهام دور افکنده‌ای؟ و چرا گیسوان جامه کرده‌ای؟ اگر چنین آزاده و پاکدلی چرا گیسو جانشین ساری کرده‌ای؟ و ماهادوی چنین پاسخ می‌دهد: پوست نیندازد میوه خام افشای راز تن می‌پنداشتم رنجه‌ات می‌دارداز چه بیهوده تسخر می‌زنی برادر که هرچه هستم از اویم از خدایم به سپیدی یاس...

بازخوانی_مقاله_زبان_و_فهم_گادامر_فریاد_docx_.pdfبرای دوستان جلسه‌ی فلات این نوشته می تواند از مقدماتی باشد که جلسات در بیشتر مواقع با تکیه بر آن اما به‌شکلی دیگر پیش می‌رود، خاصه بحث پیرامون علم و جایگاهش و فهم آثار ادبی و هنری و متون تمثیلی و قدسی.

گادامر در این مقاله که نخست به‌صورت برنامه‌ی رادیویی ارائه شده بود و بعدها بارها در کتاب‌هایش آن را باز نشر کرد چند مسئله‌ی مهم را صورت‌بندی می‌کند: یک. «در مقابل تعریف رایج، سرشت فهم را از نو تعریف می‌کند.» (هانس گئورگ گادمر، 1395: 134) دو. «زبان را از نو تعریف می‌کند.» (همان: 134) سه. روشن‌سازی و دفاع از مسائل هرمنوتیک که دچار سوءفهم شده‌اند.او با طرح دوباره‌ی موضوع فهم یک‌بار دیگر مسیر شلایر ماخر تا دیلتای و هایدگر را از نو مرور می‌کند و افقی بر افق‌های ماجرای فهم می‌افزاید: یعنی هرمنوتیک در مقام نظریه‌ی عام فهم، هرمنوتیک در مقام روش علوم انسانی، هرمنوتیک در مقام هرمنوتیک هستی‌شناختی و خودفهمی اگزیستانسیال[1]، هرمنوتیک و جدایی‌ناپذیری زبان و فهم و اینجاست که افق دیگری بر افق بحث می‌افزاید: «همبستگی، همبستگی اجتماعی متضمن در زبان». بدین ترتیب این مقاله اهمیت فراوانی در نوشته‌های او دارد.[1]. Self-understandingاین خرده‌نوشته‌ها در پوشه‌های مختلف مانده‌اند، برای چی؟ نمی‌دانم! گفتم کم‌کم اینجا منتشرشان کنم.@andaromidvari