✳️ اقامهٔ دین؛ حکومت یا هدایت جامعه؟✍️ #محمدهادی_حاضریحرکت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) با هدف «اقامهٔ…
انتشار: 2026/07/09 06:01 UTCویرایش: 2026/08/01 00:09 UTCدریافت: 2026/08/15 03:08 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 03:08 UTC
✳️ اقامهٔ دین؛ حکومت یا هدایت جامعه؟✍️ #محمدهادی_حاضریحرکت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) با هدف «اقامهٔ دین» و اصلاح آن شکل گرفت؛ هدفی که در همه فراز و فرودهای نهضت عاشورا، از مدینه تا کربلا، هیچگاه دستخوش تغییر نشد.قرآن کریم نیز «اقامهٔ دین» را رسالت مشترک همه پیامبران اولوالعزم معرفی میکند. در سنت تفسیری مسلمانان، این تعبیر همواره به معنای تمسک و عمل پایدار به دین همراه با حفظ وحدت و اخوت اجتماعی فهمیده شده است، نه صرفاً تشکیل حکومت.در دهههای اخیر، بهویژه پس از انقلاب اسلامی، تلقی تازهای پدید آمد که «اقامهٔ دین» را با «ایجاد حکومت دینی» و اجرای دین از مجرای حکومت یکسان دانست. این برداشت، از سوی شماری از اندیشمندان، از جمله شهید بهشتی، مورد نقد قرار گرفت و ایشان آن را نمونهای از «تفسیر به رأی» قرآن دانست.حکومت، ساختاری مدیریتی و ابزاری برای تحقق برخی اهداف دینی است؛ اما «اقامهٔ دین» حقیقتی فراتر از قدرت سیاسی و به معنای احیای ایمان، اخلاق و حقیقت الهی در دلها و جامعه است.واقعهٔ کربلا نیز نشان داد که اگر اقامهٔ دین تنها در حکومت خلاصه میشد، عاشورا باید شکست به شمار میآمد؛ حال آنکه امام حسین(ع) با ایثار و بیداریبخشی، حقیقت دین را از دینِ قدرت جدا ساخت و آن را در قالب ارزشها و آرمانها اقامه کرد.از این منظر، حکومت میتواند بهترین حامی دین باشد، اما حقیقت دین در قلبها، اخلاق، معرفت و تربیت انسانها ریشه دارد؛ همانگونه که شهید بهشتی تأکید میکند: «اسلام میخواهد انسانها از درون، خواستار حق، عاشق حق و تسلیم حق باشند.» 🔰 برگرفته از «اقامه دین؛ رسالت حسینی»⚡️ پژوهشکده اندیشه دینی معاصر (آدم)

