#پال #اِردوش ، مردی که تقریبا همه‌چیز را کنار گذاشت تا ریاضیات را دنبال کند.تصور کنید ریاضیدانی را…

#پال #اِردوش ، مردی که تقریبا همه‌چیز را کنار گذاشت تا ریاضیات را دنبال کند.تصور کنید ریاضیدانی را که خانه ثابتی ندارد، شغل دانشگاهی دائمی ندارد، تقریبا هیچ علاقه‌ای به ثروت و زندگی متعارف ندارد و بیشتر عمرش را با یک چمدان از دانشگاهی به دانشگاه دیگر سفر می‌کند؛ هر جا می‌رود با ریاضیدانان دیگر مسئله حل می‌کند، مقاله می‌نویسد و بعد دوباره راهی مقصد بعدی می‌شود.این تصویر، نه یک شخصیت داستانی، بلکه پال اِردوش#Paul_Erdősیکی از عجیب‌ترین و پُربازده‌ترین ریاضیدانان قرن بیستم است.اِردوش در سال ۱۹۱۳ در بوداپست از یک خانواده یهودی تبار متولد شد و در سال ۱۹۹۶ درگذشت. پدر و مادرش هر دو معلم ریاضی بودند. حوزه فعالیتش گسترده بود، اما به‌ویژه در نظریه اعداد، ترکیبیات، نظریه گراف و روش‌های احتمالاتی تاثیر عمیقی گذاشت.اما چیزی که زندگی او را واقعا استثنایی می‌کند، فقط ریاضیاتش نیست؛ شیوه‌ای بود که برای زندگی انتخاب کرده بود.مردی بدون خانهاِردوش بخش بزرگی از زندگی بزرگسالی خود را بدون خانه ثابت گذراند. به‌جای اینکه سال‌ها در یک دانشگاه بماند، از دانشگاهی به دانشگاه دیگر می‌رفت و نزد ریاضیدانان مختلف اقامت می‌کرد. او وسایل شخصی بسیار کمی داشت و زندگی‌اش تا حد زیادی حول یک چیز می‌چرخید: مسئله‌های ریاضی.وقتی به خانه یک ریاضیدان می‌رسید، هدف اصلی دیدار معمولا استراحت یا مهمانی نبود؛ می‌خواست ببیند چه مسئله‌ای روی میز است و آیا می‌توانند با هم چیزی بیابند.این سبک زندگی باعث شد اِردوش به یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های همکاری علمی در تاریخ ریاضیات تبدیل شود.بیش از ۱۵۰۰ مقالهاِردوش حدود ۱۵۰۰ مقاله ریاضی منتشر کرد و با صدها ریاضیدان همکاری داشت.برای مقایسه، تعداد مقاله‌های او آن‌قدر زیاد بود که در فرهنگ ریاضیات، عدد اِردوشErdős numberبه یک مفهوم مشهور تبدیل شد.اگر مستقیما با اِردوش مقاله‌ای نوشته باشید، عدد اِردوش شما: ۱ است.اگر با کسی مقاله نوشته باشید که خودش با اِردوش مقاله نوشته: ۲ هستید.و همین‌طور این زنجیره ادامه پیدا می‌کند.این عدد فقط یک شوخی ریاضی نیست؛ شبکه عظیم همکاری‌های اِردوش واقعا بخشی از میراث علمی اوست.یک ریاضیدانِ ضدِ انزواتصویر کلیشه‌ای از نابغه معمولا مردی تنهاست که در اتاقش می‌نشیند و به یک مسئله خیره می‌شود. اردوش تقریبا نقطه مقابل این تصویر بود. او به‌شدت همکاری‌محور بود.ایده‌ها را با دیگران در میان می‌گذاشت، مسئله مطرح می‌کرد و از همکاری با ریاضیدانان جوان استقبال می‌کرد.به همین دلیل تاثیر او فقط در قضایایی که خودش اثبات کرد خلاصه نمی‌شود؛ او در شکل‌گیری نسل‌های مختلف ریاضیدانان نیز نقش داشت.«مغزم باز است»یکی از تصاویر مشهور از زندگی اِردوش این است که گاهی ناگهان به خانه یک همکار می‌رسید و اعلام می‌کرد: «مغزم باز است.»یعنی آماده است که مسئله‌ای را با هم حل کنند.زندگی برای او تا حد زیادی چنین ساختاری پیدا کرده بود:مسئله → ایده → همکاری → برهان → مسئله بعدی.زبان عجیب خودشاِردوش حتی برای صحبت درباره زندگی روزمره، واژگان مخصوص خودش را داشت.به کودکان گاهی اپسیلون‌ها می‌گفت؛ اشاره‌ای به نماد ε در ریاضیات. برای ازدواج از تعبیر «گرفتار شدن»Captureاستفاده می‌کرد. و برای مرگ، از تعبیر «رفتن»Leavingاستفاده می‌کرد.این زبان شخصی، بخشی از شخصیت عجیب و دوست‌داشتنی او شده بود.⚛ @AndisheKonimادامه در پست بعدی 👇