بدیـن نامه چون دست بردم فَرازیَکی مهتری بود گردن‌فَرازجُوان بود و از گوهرِ پَهلَوان خردمند و بیدار…

بدیـن نامه چون دست بردم فَرازیَکی مهتری بود گردن‌فَرازجُوان بود و از گوهرِ پَهلَوان خردمند و بیدار و روشن‌‌روانخداوندِ رای و خداوندِ شرمسَخُن‌گفتنش خوب و آوای نرم