درود بر دانشجویان شریف و عزیز روزهایی را پشت سر گذاشتیم که شاید سکوت، خود راوی درد‌های بر دل آمده‌م…

درود بر دانشجویان شریف و عزیز روزهایی را پشت سر گذاشتیم که شاید سکوت، خود راوی درد‌های بر دل آمده‌مان بود. در روزهایی که پشته‌های اندوه، بر دوش این سرزمین سنگینی می‌کرد و دل‌های بسیاری را درگیر دل‌رنجوری‌هایی فراتر از توان گفتن و نوشتن‌‌شان کرده بود. ما نیز سکوت را برگزیدیم؛ نه از سرِ انفعال و بی‌تفاوتی، بلکه خیره مانده‌ بودیم به روزهایی که بیش از هر سخنی، نیازمند درنگ بودند.با این همه، هیچ سکوتی نمی‌تواند پایان راه باشد و مسیر اندیشه و مسئولیت، همواره ادامه دارد. ما، بیش از هر چیز، محکوم به ادامه‌ایم؛ ادامه دادن، حتی پس از روزهای دشوار و حتی با زخم‌هایی که هنوز تازه‌اند و جای‌شان در قلب‌مان می‌سوزد. چرا که رسالت ما، بازماندگانِ تمام آن وقایع جانکاه و سوگ‌ها و اشک‌ها و خون‌ها، به یادآوردن است.حال، از همین نقطه کنونی، بار دیگر فعالیت انجمن را از سر می‌گیریم. آغاز این مسیر، با انتشار نشریه‌ای است که برای تابستان سال گذشته طرح‌ریزی شده بود اما فرصت انتشار آن در زمان خود فراهم نشد. باشد که نخستین گام، دوباره آتش حقیقت و راستی وجود ما را بازهم شعله‌ور سازد و دل‌های ما را گرد هم آورد.با احترام انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد