.🔳 «آقای روسو چشمانش را می‌بندد و با پاهایش نقاشی می‌کشد!» اگرچه این جمله را روزنامه‌نگاری پاریسی د…

.🔹 چرا چارلی مانگر می‌خواست ۴۵۰۰ دانشجو را در اتاق‌ های بدون پنجره اسکان دهد؟🔳 تصور کنید وارد خوابگاه دانشگاه می‌شوید، اتاقتان کوچک است، اما یک چیز عجیب‌ تر از اندازه اتاق به چشم می‌آید، پنجره‌ ای وجود ندارد!این قرار بود واقعیت زندگی هزاران دانشجو در Munger Hall در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا باشد؛ ساختمانی ۱۱ طبقه و حدود ۱.۶۸ میلیون فوت مربع که قرار بود تا ۴۵۰۰ دانشجو را در خود جای دهد. ایده‌ ای که در نهایت به یکی از بحث‌ بر انگیزترین پروژه‌ های معماری دانشگاهی آمریکا تبدیل شد. اما نکته عجیب این بود که نبودن پنجره، یک اشتباه طراحی یا کمبود بودجه نبود. بخشی از ایده اصلی پروژه بود.🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

🔳 روسو در مون‌پارناسِ استوایی🔸 Artist: Henri Rousseau1️⃣8️⃣9️⃣1️⃣ - 1️⃣9️⃣1️⃣0️⃣🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch🔳 روسو در مون‌پارناسِ استوایی🔸 Artist: Henri Rousseau1️⃣8️⃣9️⃣1️⃣ - 1️⃣9️⃣1️⃣0️⃣🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

.🔳 آنچه امروز بر دیگران می‌گذرد، ممکن است فردا سرنوشت تو باشد...🔹 Harakiri 1️⃣9️⃣6️⃣2️⃣🔸 Dir: Masaki Kobayashi🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

.🔳 برگردیم به دورانی که حتی راه پله هم دیتیل جذاب داشت...🔸 هتل National des Arts et Métiers؛ فرانسه...🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

.🔳 این صندلی یکی از آثار دست‌ساز دیوید لینچ است. لینچ علاوه بر فیلم‌سازی، طراح و سازنده مبلمان هم بود و علاقه عمیقی به کار با چوب و ساخت صندلی داشت.او از نوجوانی مبلمان می‌ساخت و خودش گفته بود صدها صندلی طراحی کرده است. برخی از این قطعات را برای دکور فیلم‌هایش (مثل Eraserhead) و خانه شخصی‌اش می‌ساخت. در سال ۱۹۹۷ در نمایشگاه سالونه دل موبیل میلان مجموعه‌ای از مبلمان خود را به نمایش گذاشت و بعدها برای کلاب Silencio در پاریس هم صندلی طراحی کرد.صندلی موجود در تصویر، ساختاری غیرمعمول و دست‌ساز دارد: نشیمن و پشتی شیب‌دار با پایه‌های مثلثی و سیستم کابل‌های کششی. این طراحی کاملاً با سبک تجربی و شخصی لینچ همخوانی دارد و احتمالاً یکی از نمونه‌های کارگاهی اوست که کمتر مستند شده است.لینچ مبلمان را بخشی از دنیای ذهنی و هنری خود می‌دانست، نه فقط یک وسیله کاربردی.🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

.🔸 «نمی‌دانم چرا باغ‌ها؛ پدربزرگِ پدربزرگم باغبان بود و من احساس خوشحالی می‌کنم وقتی در میان درختان هستم. درختان بسیار الهام بخش هستند و مرا سرشار از شگفتی می‌کنند.» 🔹 دیوید اینشاو 🔳 این نقاشی که در ابتدا عنوان خود را از شعری از توماس هاردی با مضمون «یادآوریِ من، فقدان است، نه سرزنش» گرفته بود، یکی از چندین اثر دیوید اینشاو است که از چشم‌اندازهای ویلتشر در انگلستان تأثیر پذیرفته‌اند.اینشاو زمانی که شروع به خلق این نقاشی کرد، حدود نه ماه بود که در شهر دِوایزز (Devizes) زندگی می‌کرد. او از تضاد آجرهای قرمز گرم خانه‌های دوره گرجی شهر با آسمان بهاریِ صبح زود هیجان‌زده شده بود و می‌خواست تصویری خلق کند که این لحظه خاص را ثبت کند.اما به‌جای یک عکس، اینشاو معتقد بود نقاشی می‌تواند معنای بیشتری به آن لحظه ببخشد؛ زیرا به او اجازه می‌داد چندین لحظه متفاوت و ظاهراً بی‌ارتباط را که دیده بود، در یک تصویر واحد با یکدیگر ترکیب کند. 🔸 دیوید اینشاو، «بازی بدمینتون» (The Badminton Game)، ۱۹۷۲–۷۳🔹 David Inshaw. All Rights Reserved 2020 / Bridgeman Images🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch