🔔 ایستگاه_تفکر📌 صلح، منطق قرآن است آقای سیدعلی خمینی!✍ #مجید_مرادی(قرآن‌پژوه و جامعه‌شناس) "سید علی…

🔔 ایستگاه_تفکر📌 صلح، منطق قرآن است آقای سیدعلی خمینی!✍ #مجید_مرادی(قرآن‌پژوه و جامعه‌شناس) "سید علی خمینی: هرکس بخواهد مذاکره کند برای اینکه با آمریکا به صلح برسد او خائن است"مایه تأسف است که گوینده این کلمات نمی‌داند که مذاکره دو طرف جنگ اگر هدفی جز دست یابی به صلح داشته باشد اساسا بیهوده و وقت تلف کنی‌ست و دوم این که قرارداد #صلح را با دشمن می‌بندند نه با دوست. اگر دشمن نباشد که اصلا صلح معنا ندارد و بین دوستان که جنگی و نزاعی نیست تا پای صلح به میان آید. میان زن و شوهر تا زمانی که رابطه‌شان بر پایه دوستی و مهربانی (جعل بینکم مودة ورحمة) است نیازی به صلح ندارند اما هنگامی که کدورت و تیرگی پدید آمد باید میانشان صلح برقرار کرد تا صفحه تیرگی زدوده شود. رابطه دو کشور مانند عراق و ایران هم ۸ سال عداوت آمیز و جنگی بود و ده‌ها هزار نفر از دو طرف کشته شدند اما با همان رژیم بعثی صدام حسین هم به صلح رسیدیم و اسیران را تبادل کردیم و پای #مردم دو کشور به خاک یکدیگر باز شد. برخی رهبران سیاسی مانند صدام حسین و ترامپ احمقانه اقدام به تجاوز به خاک #ایران کردند و با مقاومت ملت و نظامیان ایران پی به خطای خود بردند و از در صلح در آمدند. به حکم قرآن «صلح بهتر است» حتی اگر احتمال بازگشت دشمن به جنگ را بدهیم باید با تقویت بنیه دفاعی خود او را در موقعیت صلح نگه داریم و به او بفهمانیم که اگر بازگردید ما هم باز می‌گردیم. (ان عدتم عدنا). سیدعلی خمینی صلح را با تسلیم یکی پنداشته است در حالی که صلح به معنای تسلیم نیست. با صدام حسین هم صلح کردیم اما هیچ‌کدام تسلیم دیگری نشدیم. عراق و کویت هم صلح کردند اما کویت غرامت‌های خود را هم گرفت. ایران هم باید بر دریافت غرامت و رفع محاصره و تحریم پای بفشرد. اگر سیدعلی خمینی هم یک روز، فقط یکروز، جنگ ایران و عراق را دیده بود می‌دانست که جنگ چقدر بد است. اجازه دهیم اکنون که در #جنگ شکست نخوردیم در #صلح برنده باشیم و در فضای صلح به دنیا بفهمانیم که در این دو جنگ اخیر هم دشمنان ما متجاوز بوده‌اند و کشورما مظلوم بوده است.🔚اکنون رئیس‌جمهور و رئیس مجلس و همه اعضای شعام دنبال صلح هستند و ملت ایران پشت آنان ایستاده است. چه کسی می‌تواند بگوید همه آنها خائنند؟! تفاهم‌نامه ایران و آمریکا هم به صلح نظر دارد و نه تداوم جنگ. سرنوشت ملت ایران را نباید در خطابه‌ها به بیراهه برد. مگر دوباره قرار است تا رفع فتنه از همه جهان و تا آخرین نفر بجنگیم؟! اگر چنین است پس «انا لله و انا الیه راجعون»!♨️ چند نکته حاشیه‌ای:١.مرحوم آیت‌الله روح‌الله خمینی نیز در جوانی و میانسالی سرِ پرشوری داشت، از فراز منبر فریاد می‌زد: «ای علمای اسلام، به داد اسلام برسید» و دیگران را به کنش و مقاومت فرا می‌خواند. اما سال‌ها تجربه، مسئولیت اداره کشور و مواجهه با واقعیت‌های سخت جنگ، او را در واپسین سال‌های عمر به تصمیمی رساند که خود آن را «نوشیدن جام زهر» نامید. تصمیمی که نه از سر اشتیاق، بلکه از سر تشخیص ضرورت و مصلحت کشور اتخاذ شد. این مهم‌ترین تفاوت‌ دنیای شعار با دنیای مسئولیت است. تجربه بعلاوه مسئولیت‌پذیری انسان را به تصمیم‌هایی می‌رساند که در روزگار آرمان‌خواهی حتی تصورشان نیز دشوار بود!٢.در سیاست، میان کسی که پشت بلندگو ایستاده و کسی که مسئول امضای تصمیم‌هاست، فاصله‌ای عمیق وجود دارد. پشت بلندگو می‌توان آرمانی‌ترین شعارها را سر داد، اما در جایگاه تصمیم‌گیری، هر انتخاب با جان انسان‌ها، اقتصاد، امنیت و آینده یک ملت گره می‌خورد. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که هرگز مسئولیت سنگین اجرایی نداشته‌اند، نسخه‌هایی می‌پیچند که در عالم عمل دوام نمی‌آورد.٣. یکی از ریشه‌های ناکامی‌های تاریخی ما همین است که فرهنگ سیاسی‌مان بیش از آنکه مسئولیت را تشویق کند، دنبال رو خطابه بوده و خطیب را تشویق کرده!خطیب هم، هیچگاه هزینه تصمیم سازی‌اش را نمی‌پردازد... اما سیاستمدار، فرمانده یا دولتمرد، باید پاسخگوی تک‌تک پیامدهای تصمیم خود باشد. به همین دلیل، در تاریخ معاصر ایران بارها دیده‌ایم کسانی که در مقام منتقد، رادیکال‌ترین نسخه‌ها را می‌پیچیدند، اما همان‌ها وقتی خود در جایگاه تصمیم قرار گرفتند، به انتخاب‌هایی رسیدند که پیش‌تر خودشان آن را نکوهش می‌کردند! ٤.جامعه‌ای که این تفاوت را نفهمد، مدام شیفته کسانی می‌شود که هیچ مسئولیتی ندارند و مدام کسانی را که زیر بار مسئولیت ناچار به انتخاب‌های دشوارند (نوعا بین بد و بدتر)، به خیانت یا ترس متهم می‌کند.در چنین فضایی چرا بلندگو از تجربه معتبرتر نشود و چرا شعار، جای قضاوت مسئولانه را نگیرد؟ ✅ @Ardakan_info