."دایان آربوس" یکی از تأثیرگذارترین عکاسان قرن بیستم بود . تصاویر او از زوج‌ها، کودکان، زنان مقلد،…

."دایان آربوس" یکی از تأثیرگذارترین عکاسان قرن بیستم بود . تصاویر او از زوج‌ها، کودکان، زنان مقلد، برهنه گرایان، همجنسگرایان ، عابران پیاده شهر نیویورک، خانواده‌های حومه شهر، گستره وسیعی از زندگی اجتماعی آمریکا را در بر می‌گیرد و در نهایت تصویری شگفت‌انگیز از بشریت می‌سازد.او به سراغ آدم‌هایی می‌رفت که معمولاً در حاشیه نگاه جامعه قرار دارند؛ نه به این دلیل که عجیب‌اند، بلکه چون کمتر عادت کرده‌ایم دقیق به آن‌ها نگاه کنیم. در برابر سوژه‌هایش مکث می‌کرد تا لحظه‌ای صادق و بی‌واسطه شکل بگیرد.عکس‌های آربوس در پی زیباسازی جهان نبودند، بلکه واقعیتی خام و انسانی را نشان می‌دادند؛ جهانی پر از تنهایی، تفاوت و زخم‌هایی که معمولاً دیده نمی‌شوند. آثارش بیش از آنکه درباره «دیگری» باشند، درباره شیوه نگاه ما به دیگری هستند.او به افرادی که معمولاً در حاشیه قرار دارند، امکان دیده‌شدن می‌داد؛ بدون توضیح و بدون قضاوت.آربوس در سال ۱۹۷۱ به زندگی خود پایان داد، اما آثارش همچنان یادآور این نکته‌اند که دیدن انسان‌ها، ساده‌ترین و در عین حال دشوارترین کار است.."دایان آربوس" یکی از تأثیرگذارترین عکاسان قرن بیستم بود . تصاویر او از زوج‌ها، کودکان، زنان مقلد، برهنه گرایان، همجنسگرایان ، عابران پیاده شهر نیویورک، خانواده‌های حومه شهر، گستره وسیعی از زندگی اجتماعی آمریکا را در بر می‌گیرد و در نهایت تصویری شگفت‌انگیز از بشریت می‌سازد.او به سراغ آدم‌هایی می‌رفت که معمولاً در حاشیه نگاه جامعه قرار دارند؛ نه به این دلیل که عجیب‌اند، بلکه چون کمتر عادت کرده‌ایم دقیق به آن‌ها نگاه کنیم. در برابر سوژه‌هایش مکث می‌کرد تا لحظه‌ای صادق و بی‌واسطه شکل بگیرد.عکس‌های آربوس در پی زیباسازی جهان نبودند، بلکه واقعیتی خام و انسانی را نشان می‌دادند؛ جهانی پر از تنهایی، تفاوت و زخم‌هایی که معمولاً دیده نمی‌شوند. آثارش بیش از آنکه درباره «دیگری» باشند، درباره شیوه نگاه ما به دیگری هستند.او به افرادی که معمولاً در حاشیه قرار دارند، امکان دیده‌شدن می‌داد؛ بدون توضیح و بدون قضاوت.آربوس در سال ۱۹۷۱ به زندگی خود پایان داد، اما آثارش همچنان یادآور این نکته‌اند که دیدن انسان‌ها، ساده‌ترین و در عین حال دشوارترین کار است.