مرحوم آیت اللَّه سید محمدحسین حسینی تهرانی که از شاگردان خاص علامه طباطبایی بود و یادداشت های زیادی…

مرحوم آیت اللَّه سید محمدحسین حسینی تهرانی که از شاگردان خاص علامه طباطبایی بود و یادداشت های زیادی از استاد خود دارد در این رابطه، چنین نقل می کند:«روز جمعه، 18 شعبان المعظم 1399 هجریه قمریه حضرت علامه طباطبایی فرمودند:مسیو هانری کربن، قریب یکی دو ماه است که فوت کرده است. ایشان استاد کرسی شیعه شناسی در دانشگاه پاریس بوده است و مجالس عدیده راجع به تحقیق در مذهب شیعه با ما داشت. مرد سلیم النفس و منصفی بود. او معتقد بود که در میان تمام مذاهب عالم، فقط مذهب شیعه است که مذهبی پویا و متحرک و زنده است و بقیه مذاهب بدون استثناء عمر خود را سپری کرده اند و حالت ترقّب و تکامل ندارند. یهودیان قایل به امام و ولی زنده ای نیستند و هم چنین مسیحیان و زردشتیان، اتّکا به مبدء حیاتی ندارند و به واسطه عمل به تورات و انجیل و زند و اوستا اکتفا نموده و تکامل خود را فقط در این محدوده جست وجو می کنند. هم چنین است تمام فرق اهل تسنن که فقط تکامل خود را در سایه قرآن و سنّت نبوی می دانند! امّا شیعه دین حرکت و زندگی است چون معتقد است که حتماً باید امام و رهبر امّت، زنده باشد و تکامل انسان فقط به وصول به مقام مقدّس او حاصل می شود و لذا برای این منظور، از هیچ حرکت و عشق و پویایی دریغ نمی کند.می فرمودند: روزی به کربن گفتم:در دین مقدّس اسلام تمام زمین ها و امکنه بدون استثناء محلّ عبادت است. اگر فردی بخواهد نماز بخواند یا قرآن بخواند یا سجده کند یا دعا کند، در هرجا که هست می تواند این اعمال را انجام دهد و رسول اللَّه فرموده است: «جُعِلَت الی الارضُ مَسجِداً و طَهوراً» ولی در دین مسیح چنین نیست، در غیر کلیسا باطل است؛ بنابراین اگر فردی از مسیحیان در وقتی از اوقات حالی پیدا کرد (مثلًا درنیمه شب، در خوابگاه منزل خود) و خواست خدا را بخواند چه کند؟ او باید صبر کند تا روز یکشنبه بیاید و کلیسا را باز کنند و برای دعا در آن جا حضور پیدا کند؟ این معنی قطع رابطه بنده است با خدا.در پاسخ گفت: بلی، این اشکال در مذهب مسیح هست و الحمداللَّه دین اسلام در تمام ازمنه و امکنه و حالات، رابطه مخلوق با خدا منظور داشته است.و فرمودند: دیگر آن که گفتم:در دین مقدس اسلام، انسان حاجت مند اگر حالی پیدا کند طبق همان حال و حاجت، خدا را می خواند؛ چون خداوند أسماء حسنایی دارد، مانند: غفور و رازق و منتقم و رحیم و غیرها و انسان طبق خواست و حاجت خود هر یک از این اسماء را ملاحظه نموده و خدا را بدان اسم و صفت یاد می کند. مثلًا اگر بخواهد خدا او را بیامرزد و از گناهش درگذرد، باید از اسم غفور و غفّار و غافرالذنب استفاده کند. اما در دین مسیح خدا أسماء حسنی ندارد، فقط لفظ خدا و أب برای اوست. بنابراین، اگر شما مثلًا حالی پیدا کردید و خواستید با خدا مناجات کنید و او را با أسماء و صفاتش یاد کنید، از تحت اسم خاصی از او حاجت طلبید، چه خواهید کرد.کربن در پاسخ گفت: من در مناجات خود صحیفه مهدویه را می خوانم.حضرت علامه می فرمود: کربن کراراً صحیفه سجّادیه را می خواند و گریه می کرد. . . »✍🏻كتاب: مطلع الانوار، تأليف مرحوم آيت‌اللَّه سيد محمدحسين حسينى تهرانى، جلد دوم چاپ تهران 1431 ه. صفحه 241-/ 243 اصل و دست‌خط استاد تهرانى نيز منقول است.@Asemani_bashim