گاهی فکر می‌کنم دنیا، این‌همه راه و پیچ و خم، فقط منو می‌چرخوند تا برسوندم به تو…به همون نقطه‌ای که…

گاهی فکر می‌کنم دنیا، این‌همه راه و پیچ و خم، فقط منو می‌چرخوند تا برسوندم به تو…به همون نقطه‌ای که انگار تموم قلبم آرزوشو داشت.تو همون لحظه‌ای هستی که بعدش چیزی کم نیست،همون نفسی که بعدش آدم نفس نمی‌خواد،تو همونی که می‌شه تو آغوشت خستگیِ همه‌ی سال‌هارو خوابید.ای نهایت رسیدن…من تو رو نه وسط راه، نه اتفاقی،بلکه بعد از خواستن‌های بی‌جواب، بغض‌های بی‌دلیل، و صبرهای بی‌پایان پیدا کردم.تو خود آرامشی، نه چون همه‌چیز رو حل می‌کنی،چون وقتی هستی، هیچ‌چیز مهم نیست جز تو.