🌐 جنگ زیرساخت‌ها، طوفانی که متجاوز را پشیمان می‌کند🔹در روز‌های اخیر، برخی مقام‌های آمریکایی برای تو…

🌐 جنگ زیرساخت‌ها، طوفانی که متجاوز را پشیمان می‌کند🔹در روز‌های اخیر، برخی مقام‌های آمریکایی برای توجیه احتمال حمله به زیرساخت‌های انرژی ایران، به استدلالی شبه‌حقوقی متوسل شده‌اند که در ظاهر، رنگ و بوی قواعد بین‌المللی دارد. استدلال این است که چون زیرساخت‌های انرژی از اقتصاد کشور پشتیبانی می‌کنند و اقتصاد نیز توان نظامی را تغذیه می‌کند، بنابراین این تأسیسات را می‌توان در زمره «اهداف پشتیبان جنگ» قرار داد. 🔹آنچه در کلام و رویکرد سیاست واشنگتن در حال شکل‌گیری است، یک تغییر خطرناک در زبان حقوقی جنگ است. در گذشته، قدرت‌های بزرگ معمولاً ابتدا دست به اقدام نظامی می‌زدند و سپس برای آن توجیه حقوقی می‌جستند. امروز اما روند معکوس شده است؛ ابتدا مفاهیم حقوقی بازتعریف می‌شوند تا دامنه اقدامات نظامی گسترش یابد. این همان چیزی است که برخی حقوقدانان از آن با عنوان «قانونی‌سازی جنگ» یاد می‌کنند؛ نه به این معنا که جنگ واقعاً مشروع‌تر شده، بلکه بدین معنا که واژگان حقوقی، به تدریج برای عادی‌سازی و توجیه دامنه وسیع‌تری از خشونت به کار گرفته می‌شوند. 🔹در حقوق بین‌الملل بشردوستانه، اصل بر محدود کردن دامنه جنگ است، نه گسترش آن. فلسفه کنوانسیون‌های ژنو و قواعد عرفی جنگ بر این پایه بنا شده که حتی در میانه مخاصمه نیز باید مرزی روشن میان جامعه غیرنظامی و اهداف نظامی حفظ شود. هدف آنها نیز روشن است: جلوگیری از آنکه جنگ، کل جامعه را به میدان نبرد تبدیل کند. اما تفسیر موسع از مفهوم «اهداف پشتیبان جنگ» دقیقاً در جهت عکس این فلسفه حرکت می‌کند.  🔹اگر امروز پذیرفته شود که هر زیرساخت حیاتی به دلیل نقش اقتصادی خود می‌تواند هدف مشروع جنگ باشد، این قاعده فردا تنها علیه یک کشور به کار نخواهد رفت. همان استدلالی که امروز مثلاً برای یک پالایشگاه در عسلویه ایران مطرح می‌شود، فردا می‌تواند درباره خطوط انتقال انرژی در اروپا، پایانه‌های گاز در آسیا یا شبکه‌های برق در هر نقطه دیگری از جهان نیز به کار گرفته شود. قواعد حقوقی، اگر گسترش یابند، تابع جغرافیا نیستند.