من زنم، با دردهای مانده بر دوش خودمشعر می‌گویم برای بغض خاموش خودمخسته — @avayebaranie

من زنم، با دردهای مانده بر دوش خودمشعر می‌گویم برای بغض خاموش خودمخسته از جاری‌شدن در لابه‌لای سنگ‌هامی‌روم چون رود بی‌بستر، به آغوش خودمتا نیفتد لکه‌ای از ننگ بر پیراهنتزندگی کردم به سختی زیر تن‌پوش خودمگاهی از دلتنگیِ بی‌حد شب‌های درازمی‌کشم دستی به رویای فراموش خودمبا خودم از عشق می‌گویم ولی نجواکنانتا مبادا بشنود گوشی بجز گوش خودمقهوه‌ی چشمت سیاه و تلخ بود آن‌قدر کهاکتفا کردم به تنهایی... به دمنوش خودمزخم‌ها خورده دلم، اما نه از بیگانه‌ها!دردها جوشیده از پیوند و پاجوش خودمصبر کردم با نگاهی تازه برگردی، نشد!نیست چشمی غیرازاین آیینه مدهوش خودم 📝#زهرا_نعمتی⚡️@Avayebaranie

بسه دیگه کافیهبسه از این که با اون نگاه‌های حق‌به‌جانبت با اون انگشت‌های اشاره‌گرت داری تکه‌تکه‌م میکنی.میخوای بدونی من چی می‌شنوم میخوای بدونی وقتی میای و با کلمات بیرحمت، تمام زحماتی که برای سرپا موندن کشیدم رو زیر سوال میبری توی گوشم چه صدایی می‌پیچهصدای خرد شدن آخرین ذره‌های توانمتو چی میدونی؟واقعاً از زندگیِ من چی میدونی؟تو فقط یه تماشاگر بی‌خیالی که از پشت ویترین زندگی من داره بازی من رو تحلیل میکنه. تو از اون شب‌هایی که با صورت روی زمین افتادم و حتی جرئت نداشتم گریه کنم چون می‌ترسیدم صدایِ گریه‌ام تنهایی لعنتیم رو بیشتر از همیشه فریاد بزنه هیچی نمیدونیتو از اون روزهایی که مجبور شدم با لبخند مصنوعی جلوی همه‌ی آدما نقش آدم بی‌خیال و سرحال رو بازی کنم در حالی که توی سرم طوفان یه دنیای ویران‌شده بود هیچی نمیدونیخیلی راحتی آره خیلی راحتیچون تو توی آرامش زندگیِ خودت نشستی و داری به خون جگر من نگاه میکنی.قضاوت کردن برای تو مثل یه ورزش لذت‌بخشه نه؟ بگو چرا اینجوریه چرا اون کارو نکرد؟چقدر ضعیفهآره من ضعیفممن ضعیفم چون دارم با وزنه‌ی کوه‌هایی میجنگم که تو حتی جرئت نداری حتی به اسمشون فکر کنیمن ضعیفم چون دارم سعی می‌کنم از بین این همه ویرانی یه ذره آدم باقی نگه دارم در حالی که تو فقط بلدی بیای و روی اون خرابه ها هم سنگینی کنیتو حتی نمیدونی بقا یعنی چی.تو فقط زندگی کردن رو بلدی.اما من دارم برای بقا میجنگم.من دارم از توی چنگال سرنوشت تکه‌هایِ خودم رو بیرون می‌کشم.هر بار که تو میای و قضاوتم می‌کنی انگار داری یه ضربه‌یِ دیگه به اون زخمی میزنی که هنوز حتی خشک هم نشدهتو نمیدونی چقدر سخته که آدم هر روز صبح با یه جنگ داخلی بیدار بشه تو نمیدونی چقدر سخته که وقتی همه دنبال پیشرفت هستن تو فقط دنبالِ این باشی که چطور فقط هست باشیبه چشمات نگاه کنآیا میتونی توی چشم‌های من اون حفره‌ی خالی رو ببینی؟ اونجایی که یه زمانی پر از رویا بود و حالا فقط پر از خاکسترهاونجایی که یه زمانی پر از امید بود و حالا فقط پر از سکوت‌های مرگبارهتو حتی نمیتونی تصور کنی که چقدر سخت بود که من از بین اون همه قضاوت اون همه نگاه سنگین اون همه حرف‌های زهرآلود تو و بقیه هنوز اینجا ایستاده باشمپس دیگه نیایدیگه با اون منطق‌های پوچت با اون نگاه‌های از بالا به پایین به زندگیِ من نزدیک نشومن دیگه ظرفیت تحمل نگاه تو رو ندارم.من دیگه طاقت این رو ندارم که ببینم چطور با کلمات ساده‌ت دنیای پیچیده‌ی من رو به مسخره میگیری.برو توی دنیای بی‌درد خودتو یادت باشه روزی میرسه که اون سنگینی قضاوت‌هات برگرده سمت خودتاون روز وقتی که خودت توی میانه‌ی یه طوفان بیرحم گیر افتادی و هیچ‌کس نیست که حتی بهت نگاه کنهاونوقت شاید بفهمی که قضاوت کردن چقدر بیرحمانه و سکوت کردن چقدر مقتدرانه‌ستمن دیگه چیزی برای گفتن به تو ندارم.فقط از زندگیم دور شو همین#بابک_ایراندوست ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌@Avayebaranie

من زنم، با دردهای مانده بر دوش خودمشعر می‌گویم برای بغض خاموش خودمخسته از جاری‌شدن در لابه‌لای سنگ‌…

پست‌های تلگرام — ❤️Ø ৌ آوای بارانی ৌ Ø❤️