هر جا را نگاه میکنم، حالِ هیچکس خوب نیست…آدمها راه میروند،حرف میزنند،میخندند…اما تهِ چشمانشان…
انتشار: 2026/08/19 10:05 UTCدریافت: 2026/08/19 17:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/19 17:15 UTC
هر جا را نگاه میکنم، حالِ هیچکس خوب نیست…آدمها راه میروند،حرف میزنند،میخندند…اما تهِ چشمانشان یک تاریکی خاموش موج میزند.انگار همه از چیزی میگریزند،از زخمی پنهان،از خاطرهای که نمیخواهد فراموش شود،از دلی که طاقت ندارد اما هنوز تظاهر میکند.هر جا نگاه میکنم،خستگی موج میزند؛خستگیای که هیچ خواب و هیچ سکوتی خوبش نمیکند.آدمها نشکسته نیستند…فقط یاد گرفتهاند شکافهای روحشان رازیر جملههای ساده پنهان کنند:«خوبم… تو خوبی؟»اما پشت همین «خوبم»هزار شب بیخوابی خوابیده،هزار بغض مانده در گلو،هزار لبخند زورکی.هر جا را نگاه میکنم،دلها کمطاقتتر از همیشهاند.یکی از نبودن میسوزد،یکی از بودن،یکی از سکوت،یکی از حرفهایی که جرئت گفتنش را ندارد.آدمها لبخند میزننداما لبخندشان شبیه یک نقاب نازک استکه به کوچکترین لمس میریزد.در چشم خیلیهایک سؤال جا مانده:«کی قرار است خوب شویم؟»کسی جوابش را نمیداند،چون هیچکس حالش خوب نیست…نه آنها که بلند میخندند،نه آنها که آرام نشستهاند،نه آنهایی که تظاهر به قوی بودن میکنند.همه زخمیاند…فقط شکل زخمها فرق میکند.یکی دلش از عشق خسته است،یکی از دوری،یکی از تظاهر،یکی از تنهایی در جمع.بعضیها سکوت کردهاندچون حرف زدن حالشان را بدتر میکند.بعضیها حرف میزنندچون اگر سکوت کنند میشکنند.هر جا را نگاه میکنم،آدمها دنبال یک تکیهگاهاند،دنبال یک گوشِ شنوا،دنبال کسی که بگوید:«من اینجام… نترس.»اما هیچکس جرئت نمیکنداز دردهایش حرف بزند،چون همه فکر میکننددردِ خودشان از همه سنگینتر است.دنیا پر از انسانهاییستکه هر شب با هزار فکر میخوابندو صبح با هزار خستگی بیدار میشوند.کسی نمیخندد از تهِ دل،کسی آرام نیست از تهِ جان.هر جا نگاه میکنم،یک جور دلتنگی در هواست…دلتنگی آدمهایی که هستنداما انگار نیستند.دنیا پر از لبخندهای نیمهکاره است،پر از چشمهایی که بارها گریه راتا لبهایشان آوردهاند اماآخرین لحظه قورتش دادهاند.و من…در میان این همه آدم،فقط دنبال یک نگاه صادق میگردم،یک دلِ بینقاب،یک انسانِ واقعیکه بگوید:«آره… منم حالم خوب نیست،ولی هنوز ادامه میدم.»و شاید…شاید همین ادامه دادنِ جمعیِ ما،همین مقاومت پنهان،همین لبخندهای زوری،همین اشکهای قورتداده،دنیا را سر پا نگه داشته باشد.چون حقیقت این است:هیچکس حالش خوب نیست…اما همه هنوز امید دارند که یک روزحالش خوب بشود.و شاید همین امیدِ کوچکمعجزهی بزرگِ زندگی است. #مـاکان@Avayebaranie