مجالسی کهنسال در سيره اهل بيت و مقتل الحسين (ع) احتمالا از نيشابور سده پنجم قمری نسخه 4920 کتابخانه…
انتشار: 2026/06/21 04:30 UTC
مجالسی کهنسال در سيره اهل بيت و مقتل الحسين (ع) احتمالا از نيشابور سده پنجم قمری نسخه 4920 کتابخانه مرکزی دانشگاه که در اصل متعلق به کتابخانه مرحوم اصغر آقای مهدوی بود متن مهمی است به زبان فارسی کهن که تا آنجا که من اطلاع دارم تاکنون منتشر نشده. سال ها پيش عکسی از اين نسخه را از دوست دانشمندم جناب آقای دکتر بشری درخواست کردم که ايشان به لطف برای من تهيه فرمودند. آنچه در فهرست دانشگاه درباره اين نسخه نوشته شده اين است: نسخ سده 10 ، عنوان و نشان شنگرف ، عنوان مطالب در هامش ، بخشيده آقاي دكتر اصغر مهدوي به دانشگاهمقتل بفارسي كهن بسيار شيوا و روايتهاي آن از ابي مخنف لوط بن يحيي ازدي است و در برخي جاها آمده " خداوندان اخبار روايت كند " و " راويان اخبار روايت كرده اند" و " چنين آورده اند راويان اخبار و ناقلان آثار " شعرهاي عربي دارد و شعرهاي فارسي آن با عنوان " پارسي " است . نظم و نثر عربي در آن بسيار شيوا و رسا ترجمه شده است .نسخه ما آشفته و پس و پيش شده و از آغاز و انجام افتاده و اين عنوانها در آن ديده ميشود:1- قصه مسلم عقيل .2- داستان فرزندان مسلم عقيل محمد و ابراهيم .3- المقتل الاعظم للحسين بن علي بن ابي طالب و اولاده و اخوانه و اصحابه .4- فضيلت و معجزه و وفات فاطمه ع .5- مولد فاطمه ع .6- تزويج فاطمه ع .7- مجلس اندر وفات فاطمه ع .8- اما بعد از وفات رسول ص .9- المجلس الرابع .10- المجلس الخامس .11- المجلس الاخر من اخبار الحسن بن علي ع الي آخر وفاته ص .12- المجلس الرابع من الاخبار بعد وفات الحسن بن علي ع . اين بود آنچه در فهرست دانشگاه آمده. آنچه من می افزايم اين است که در يک جای نسخه روايتی هست که عينا در کفاية الأثر (ص 71) موجود است و با همان سند کفاية الأثر نقل شده. من احتمال قوی می دهم که نويسنده کتاب ما از راويان نويسنده کفاية الأثر است و بايد مقصود ابو البرکات الجوري، اديب معروف امامی مذهب نيشابوری باشد که از شاگردان و راويان شيخ صدوق و خزاز قمي و همچنين از دوستان ابو الفضل بيهقی بود (ذکر آن در تاريخ بيهق ابن فندق آمده). شرح حال او در منابع متعددی آمده و از جمله در يتيمة الدهر و تتمة اليتيمة تأليف ثعالبي. أَبُو البركات عَليّ بن الْحُسَيْن الْعلوِي. يزين تالد أَصله بطارف فَضله ويحلي طَهَارَة نسبه ببراعة أدبه وَيرجع من حسن الْمُرُوءَة وكرم الشيمة وعفة الطعمة إِلَى مَا تتواتر بِهِ أخباره وَتشهد عَلَيْهِ آثاره وَيَقُول شعرًا صادرا عَن طبع شرِيف وفكر لطيف (يتيمه، 4/ 471). و نيز: السَّيِّد أَبُو البركات عَليّ بن الْحُسَيْن الْعلوِي. قد تتوج كتاب الْيَتِيمَة بِذكرِهِ وصبابة من شَعْرَة وَلَا غنية بِهَذَا الْكتاب عَن غرر لَهُ من نكت دهره وَمَا أَقُول فِي بَقِيَّة الشّرف وبحر الْأَدَب وربيع الْكَرم وغرة نيسابور وَشَيخ العلوية وحسنة الحسينية وإمام الشِّيعَة بهَا وَمن لَهُ صدر تضيق عَنهُ الدهناء وتفزع إِلَيْهِ الدهماء (5/ 181). به هرحال متن اين مقتل شايسته است تصحيح و منتشر شود.t.me/azbarresihayetarikhi
پستهای تلگرام — یادداشت های حسن انصاری
وقتی يک نادان هيچندان بخواهد درباره فرهنگ و تاريخ ايران صحبت کند نتيجه اش می شود ياوهگویی های اين آقا.t.me/azbarresihayetarikhi
تصحيح يک خطای پربسامدديده می شود از امارات متحده عربی با عنوان دولت و يا کشور ياد می شود. از نقطه نظر تاريخی، تمدنی، و اصول شکلگيری ملت-دولت، امارات متحده يک کشور و يک دولت نيست. يک شرکت سهامی تجاری در ابعاد يک دولتشهر اجاره ای است که به محض اينکه کارکرد خود را از دست بدهد فروخواهد پاشيد. بنابراين پیشنهاد می شود زين پس از عبارت دولت برای رژيم صاحب امتياز اين کشورک موقت استفاده نشود. با وجود اینکه برخی تعبیر «پاسگاه امارات» را به کار می برند اما من ترجيح می دهم از تعبير « بنگاه امارات» استفاده کنم. t.me/azbarresihayetarikhi
مقبرة السيد الإمام أبي طالب الهاروني الناطق بالحق في قرية هارونکلا بآمل والمعروف بامامزاده یحیی. وقد دفن الناطق بآمل (وليس بجرجان کما يتوهمه البعض).t.me/zaydiyyat
اين دلقک خائن شايسته ترين عقوبت دنيوی دو شاه کودتایی خودخوانده رضا و محمد رضای پهلوی است. پدرش بعد از کودتای ننگين 28 مرداد ظفرمندانه شادروان دکتر محمد مصدق را در بند کرد و احساس پيروزی کرد؛ نمی دانست کمی بيش از 70 سال بعد ميراثش خلاصه می شود در چنين دلقک ترحمبرانگيزی!t.me/azbarresihayetarikhi
آقایی هست به نام حسن محدثی گيلوایی. مدتی است می بينم مطالب پوچ و سستی درباره زبان ملی فارسی می نويسد و جايگاه ملی و تاريخی اين زبان به عنوان مهمترين عنصر فرهنگی تاریخی ملت ايران را منکر است. می دانم که با تاريخ و متن آشنایی ندارد. اما بد نيست بداند خان احمد خانِ گیلانی، فرمانروای محلی گیلان در دورۀ صفوی و آخرین حاکم از خاندان کارکیا (درگذشته ۱۰۰۵ ق/ ۱۵۹۶ م) از خطه گیلان که تاج ایرانشهر است حتی وقتی می خواست به عمه محترمه خود مکتوبی بفرستد به زبان فارسی می نوشت. زبان فارسی زبان ملی ايران و پشتيبان همه زبانهای محلی ایرانی است.t.me/azbarresihayetarikhi
آقایی هست به نام حسن محدثی گيلوایی. مدتی است می بينم مطالب پوچ و سستی درباره زبان ملی فارسی می نويسد و جايگاه ملی و تاريخی اين زبان به عنوان مهمترين عنصر فرهنگی تاریخی ملت ايران را منکر است. می دانم که با تاريخ و متن آشنایی ندارد. اما بد نيست بداند خان احمد خانِ گیلانی، فرمانروای محلی گیلان در دورۀ صفوی و آخرین حاکم از خاندان کارکیا (درگذشته ۱۰۰۵ ق/ ۱۵۹۶ م) از خطه گیلان که تاج ایرانشهر است حتی وقتی می خواست به عمه محترمه خود مکتوبی بفرستد به زبان فارسی می نوشت. زبان فارسی زبان ملی ايران و پشتيبان همه زبانهای محلی ایرانی است.
