حضرت سکینه، در ۵ ربیع الاول، ۵۶ سال پس از واقعه عاشورا به شهادت رسیدند. در صبح روز شهادتش، محمّد بن…

#سفرنامه‌‌_کاروان پرده بیست و ششم: کربلا. فریادِ واحسینا، پر شد در این حوالی، طفلان به گریه گفتند: جای رقیه خالی... برای بار دوم در این سفر، کاروان به کربلا رسید، اما این بار فقط یک کاروان هجده نفره بود از کاروانی که هشتاد و چهار نفر بودند! در طی مسیر،…#سفرنامه‌‌_کاروان پرده بیست و هفتم: بازگشت به مدینه. (قسمت اول)یا رسول‌الله! یا جدّا! حسینت کشته شد،خویش را از قتله‌گه بَر سَر زنان آورده‌ام...کوفیان می‌خواستند از دین نماند هیچ‌چیز،پرچم اسلام، با نطق و بیان آورده‌ام...در زيارت ناحيه‏ مقدسه، درباره‌ی بازگشت کاروان خاندان عصمت به مدینه آمده است: «فَقامَ ناعيكَ عِنْدَ قَبْرِ جَدِّكَ الرَّسُولِ فَنَعاكَ إِلَيْهِ بِالدَّمْعِ الْهَطُولِ، قائِلاً يا رَسُولَ اللَّهِ قُتِلَ سِبْطُكَ وَ فَتاكَ، وَ اسْتُبيحَ أَهْلُكَ وَ حِماكَ، وَ سُبِيَتْ بَعْدَكَ ذَراريكَ، وَ وَقَعَ الْمَحْذُورُ بِعِتْرَتِكَ وَ ذَويكَ. فَانْزَعَجَ الرَّسُولُ، وَ بَكى قَلْبُهُ الْمَهُولُ، وَ عَزَّاهُ بِكَ الْمَلائِكَةُ وَ الْأَنْبِياءُ، وَ فُجِعَتْ بِكَ اُمُّكَ الزَّهْراءُ، وَ اخْتَلَفَتْ جُنُودُ الْمَلائِكَةِ الْمُقَرَّبينَ، تُعَزّي أَباكَ أَميرَالْمُؤْمِنينَ؛ پس، خبر دهندۀ شهادت تو، نزد قبر جدّ تو رسول خدا ايستاد و اشک‌ریزان گفت: یا رسول الله، فرزند و عزیز دلت کشته شد و حرمت اهل‌بیت تو شكسته و مباح شمرده شد و فرزندان و ذريّه تو را بعد تو اسير كردند و خانواده و اطرافيانت در گرفتارى افتادند. پس پيامبر آشفته گرديد و قلب هراسناکش گريست و به خاطر تو، فرشتگان و پيامبران بر او تسليت گفتند و به خاطر تو، مادرت زهرا سوگوار و مصيبت‏ زده شد و لشكريان فرشتگان مقرّب الهى براى تسليت گفتن به پدرت اميرمؤمنان آمد و شد كردند.»بشير بن جذلم كه از ملازمين ركاب بود، گفت: «چون نزديک مدينه رسيديم، امام سجاد محلّ مناسبی فرود آمد و خيمه‏‌ها را برافراشت و فرمود: «اى بشير، خدا رحمت كند پدر تو را. او مردى شاعر بود. آيا تو نيز بهره ‌اى از صنعت پدر دارى؟» عرض كردم: «بلى يا بن رسول اللّه، من نيز شاعر هستم.» فرمود: «پس داخل مدينه شو و شعرى در مرثيه اباعبداللّه بخوان و مردم مدينه را از شهادت او و آمدن ما آگاه كن.» بشير گفت: «حسب الأمر حضرت.» سوار بر اسب شدم و به سوى مدينه تاختم تا داخل مدينه شدم، چون به مسجد حضرت پيغمبر رسيدم، صدا به گريه و زارى بلند كردم، اين دو بیت را گفتم: «يا أهل يثرب لا مقام لكم بهاقتل الحسين فأدمعى مدرار الجسم منه بكربلاء مضرّج و الرّاس منه على القناة يدار اى اهل مدينه، ديگر در مدينه اقامت نكنيد كه حسين را شهيد کردند و به اين سبب، سيلاب اشک از چشم من روان است. بدن شريفش در كربلا در ميان خاک و خون افتاده و سر مقدّسش را بر سر نيزه‌ها در شهرها مى‌گردانند.» آن وقت فرياد بر آوردم كه: «اى مردم، اينک امام سجاد با عمّه‌ها و خواهرهای خود به نزديک شما رسيده‌اند و بر دروازه‌ی شهر شما رحل خويش فرود آورده‌اند و من پيک ايشانم. آمدم تا شما را از مكان آن حضرت آگاه نمايم.» گويى بانگ بشير نفخه صور بود كه عرصه مدينه را صبح نشور ساخت. مخدّراتِ محجوبه، بى‌پرده از خانه‌ها بيرون شدند و با صورت‌هاى مكشوفه و گيسوهاى آشفته و پاهاى برهنه، بيرون دويدند و روی‌ها بخراشيدند و صدا به ناله و زارى بلند كردند و فرياد وا ويلاه، وا ثبوراه كشيدند و هرگز مدينه به آن حالت مشاهده نگشته بود و روزى از آن تلخ‌تر و ماتمى از آن عظيم‌تر ديده نشده بود. بشير گفت: «جاريه‌اى را ديدم كه اشعارى در مرثيه حضرت سيّدالشّهداء خواند، آن‌گاه گفت: «اى ناعى، تازه كردى حزن و اندوه ما را و بخراشيدى جراحت قلوبى را كه هنوز بهبود نپذيرفته بود، اكنون بگو چه كسی و از كجا مى‌آیی؟» گفتم: «من بشير بن جذلم هستم كه مولايم، امام سجاد مرا به سوى شما فرستاده و خود آن حضرت با خاندان ابى‌عبداللّه در فلان موضع نزديک مدينه فرود آمده است‏.» گويد مردم مرا رها كرده، به سوى بيرون مدينه شتافتند. من اسبم را رانده تا به آنان رسيدم و ديدم كه مردم راهها و مواضع را گرفته‏‌اند. از اسبم فرود آمده، پياده جمعيت را شكافته تا به در خيمه‏‌ها رسيدم. هنوز امام سجاد در درون خيمه بود. بعد بيرون آمد، در حالى كه دستمالى در دست داشت و بدان اشک خود را پاک می‌كرد و خادمى هم پشت سرش كرسی‌ای در دستش بود، كرسی را بر زمين نهاد و امام بر آن نشست و نمى‏‌توانست از اشک خوددارى كند. صداى گريه مردم و نالۀ دختران و زنان بلند شد و مردم از هر سوى امام را تعزيت مى‌گفتند، گوئيا آن قطعه زمين يک پارچه صداى ضجّه شده بود.- ادامه دارد.- گِرد آورنده: پوریا روحنواز.

سر امام حسین در حرم امام علی در نجف، کنار قبر امام علی، قبرستان بقیع در مدینه، دمشق و مصر دفن شده است.برای دانستن بیشتر داستانِ سر امام حسین از عاشورا تا اربعین #سفرنامه‌سر رو بخونید.

یک کاروان هجده نفره بود از کاروانی که هشتاد و چهار نفر بودند!پس تنها شهید اُسرا، حضرت رقیه نیست!

#سفرنامه‌‌_کاروان پرده‌ی بیست و پنجم: سفر به کربلا. آن همه دوری و هجران، چقدر سخت گذشت... تشت و چوب و لب و دندان، چقدر سخت گذشت... در این که آیا اسرای کربلا از شام به مدینه رفته‌اند یا به کربلا، اختلاف است. از بعضی از نصوص استفاده می‌شود که خروج از شام…#سفرنامه‌‌_کاروان پرده بیست و ششم: کربلا.فریادِ واحسینا، پر شد در این حوالی،طفلان به گریه گفتند: جای رقیه خالی...برای بار دوم در این سفر، کاروان به کربلا رسید، اما این بار فقط یک کاروان هجده نفره بود از کاروانی که هشتاد و چهار نفر بودند! در طی مسیر، چندی از کاروان اسرا، به دلایل گوناگون به شهادت رسیدند که حضرت شریفه بنت الحسن و حضرت رقیه از شاخصان آن شهدا بودند و متاسفانه مقتل دقیقی درباره‌ی زمان و نحوه شهادت الباقی شهدای اسیر موجود نیست. اربعین به معنای چهلم است و ۲۰ صفر را که چهل روز بعد از شهادت امام حسین در روز عاشورا است، اربعین حسینی یا روز اربعین می‌نامند. طبق نقل‌های تاریخی، جابر بن عبدالله انصاری،‌ صحابی پیامبر اسلام، به همراه عطیه عوفی، در اولین چهلم شهادت امام حسین، به‌عنوان اولین زائر بر سر مزار امام حسین حاضر شدند و قبر امام حسین را زیارت کردند. بنا به نقل کتاب «لهوف»، بازماندگان حادثه کربلا نیز در این روز به کربلا بازگشته‌اند و قبر امام حسین و سایر شهدای کربلا را زیارت کرده‌اند. براساس نقل مشهور، سر امام حسین که در روز عاشورا جدا شده بود، در روز اربعین به بدنش در کربلا ملحق شد. این قول مشترک میان بسیاری از مورخان و اندیشمندان شیعه و سنی است. ابن شهر آشوب سخن سید مرتضی که گفته است «روایت کرده‌اند که سر امام حسین با جسد در کربلا دفن شد»، نقل کرده و سپس از قول شیخ طوسی نقل کرده است که به سبب ملحق شدن سر امام به بدن و دفن آن، زیارت اربعین توصیه شده است. لازم به ذکر است، براساس برخی گزارش‌های حدیثی و تاریخی، سر امام حسین در حرم امام علی در نجف، کنار قبر امام علی، قبرستان بقیع در مدینه، دمشق و مصر دفن شده است. نقل است وقتی کاروان اسرا به کربلا رسیدند، هر کدام از اهل‌بیت بر سر مزاری به گریه و عزاداری پرداختند. حضرت سکینه بر سر مزار حضرت اباالفضل از اسارت شکوه می‌کرد، حضرت زینب کبری بر سر مزار امام حسین شکوه می‌کرد و نقلی است که شرمندگی برای شهادت حضرت رقیه برای برادر ابراز نمود. آری زینب دوباره به کربلا رسید، اما این بار قدم خمیده...- ادامه دارد.- منابع: الاقبال بالاعمال الحسنة، الملهوف علی قتلی الطفوف، مثیر الأحزان، موجز تاریخ العراق السیاسی الحدیث، العدد القویة، بشارة المصطفی لشیعة المرتضی، تهذیب الاحکام، تحلیل مبانی تاریخی اربعین حسینی.- گِرد آورنده: پوریا روحنواز.

«امام حسین به حضرت سکینه می‌فرمودند: چَشم:)🤍»

سلام بر بنت‌ الحسین، حضرت سکینه.#حضرت_سکینه#حضرت_مسلم#سید_احمد_نجفی @ba_hossein_bash