🟢 یادگاری از روزگاری که همسایگی معنایی عمیق‌تر از امروز داشت 🟢🔖 @BABOLIHAA✍️ #سیده_سحر_حسینی (فعال…

🟢 یادگاری از روزگاری که همسایگی معنایی عمیق‌تر از امروز داشت 🟢🔖 @BABOLIHAA✍️ #سیده_سحر_حسینی (فعال بابلی حوزه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری)1️⃣ قدیم‌ترها بعضی خانه‌ها فقط از کوچه به هم راه نداشتند؛ از دلِ خانه هم به هم می‌رسیدند.2️⃣در برخی خانه‌های قدیمی ایران، دری در دیوار مشترک میان دو خانه ساخته می‌شد تا اعضای یک خاندان یا همسایه‌های بسیار نزدیک، بدون عبور از کوچه به خانه یکدیگر رفت‌وآمد کنند. این درها معمولاً میان خانه‌هایی دیده می‌شد که متعلق به خویشاوندان بودند یا در گذشته بخشی از یک خانه بزرگ به شمار می‌رفتند و بعدها میان وارثان تقسیم شده بودند.3️⃣هرچند زمان دقیق آغاز ساخت این درها مشخص نیست، اما شواهد معماری نشان می‌دهد که با شکل‌گیری الگوی خانه‌های حیاط‌دار در دوره صفویه، استفاده از چنین ارتباط‌هایی رواج بیشتری پیدا کرد. سپس در دوره قاجار، هم‌زمان با گسترش خانه‌های بزرگ خانوادگی و زندگی چند نسل از یک خاندان در کنار هم، این شیوه به اوج خود رسید. با تغییر شیوه زندگی، کوچک‌تر شدن خانواده‌ها و تفکیک مالکیت خانه‌ها در دوره پهلوی اول، ساخت این درها تقریباً متوقف شد و بسیاری از آن‌ها نیز برای حفظ حریم خصوصی با آجر مسدود شدند. 4️⃣این راه‌های ارتباطی تنها برای رفت‌وآمد روزانه نبود؛ در مراسمی مانند عروسی، عزاداری، محرم و ماه رمضان، جابه‌جایی غذا، وسایل و رفت‌وآمد اعضای خانواده نیز از همین مسیرها انجام می‌شد. در برخی مناطق، هنگام ناامنی نیز این درها راهی برای پناه بردن به خانه خویشاوندان یا خروج از مسیر دیگر بودند.5️⃣وجود چنین درهایی نشان می‌دهد که معماری خانه‌های ایرانی تنها برای ساختن سرپناه نبود، بلکه بر پایه روابط خانوادگی، اعتماد و همسایگی نیز شکل می‌گرفت.6️⃣نکته جالب این است که هنگام مسدود کردن این درها، معمولاً طاق و چارچوب آن‌ها را تخریب نمی‌کردند و فقط دهانه در را با آجر پر می‌کردند. به همین دلیل، امروز هم در بسیاری از خانه‌های تاریخی، ردِ این درهای فراموش‌شده روی دیوارها دیده می‌شود📷 حسینیه خلیل رحمانمنزل حاج خلیل خلیل‌زاده بارفروشی📍#توق‌داربن بابلچهارشنبه، ۱۷ تیر ۱۴۰۵کانال اطلاع‌رسانی #بابلی‌ها رسانه توسعه پایدار شهرستان #بابل