📎 جاناتان ویلسون در کتاب «وارونه کردن هرم» به یک مفهوم ساده اما عمیق می‌پردازد. او مقدمه کتاب را، ب…

📎 جاناتان ویلسون در کتاب «وارونه کردن هرم» به یک مفهوم ساده اما عمیق می‌پردازد. او مقدمه کتاب را، با توهمِ متعصبانه‌ی طرفداران انگلیس شروع میکند و طرفداری آنها از یک سبک فوتبال با عنوان «تنها راه صحیح فوتبال بازی‌کردن» را رد می‌کند. در ادامه کتاب نیز عنوان…📎 چندی پیش نوشتم که فوتبال، فقط یک پاسخ درست ندارد. به جمله‌ی جاناتان ویلسون اشاره کردم که «فوتبال یک روش درست برای بازی کردن ندارد؛ روش‌های درست برای بازی کردن دارد» و بعد سعی کردم همین ایده را به بحث همیشگی «مسی یا رونالدو» تعمیم بدهم.امشب، بعد از حذف پرتغال، بیشتر از همیشه به همان نوشته فکر کردم.شکست، بخشی از فوتبال است؛ همان‌طور که پیروزی هم بخشی از آن است. اگر قرار باشد بزرگی یک فوتبالیست را فقط با نتیجه‌ی آخرین مسابقه یا آخرین تورنمنت بسنجیم، باید هر چند سال یک‌بار تاریخ فوتبال را از نو بنویسیم.کریستیانو رونالدو، چه امشب این بازی را می‌برد و چه با شکست زمین را ترک می‌کرد، همان رونالدویی است که بیش از دو دهه، تعریف تازه‌ای از حرفه‌ای‌گری، جاه‌طلبی، انضباط، استمرار و ذهنیت برنده ارائه داد. فوتبالیستی که بارها ثابت کرد محدودیت‌ها بیشتر از آنکه بیرونی باشند، در ذهن انسان شکل می‌گیرند. شاید هیچ بازیکنی در تاریخ فوتبال به اندازه‌ی او، معنای «ساخته شدن» را به نمایش نگذاشته باشد؛ کسی که با کار، انضباط و عطشی سیری‌ناپذیر، خودش را بارها از نو خلق کرد.اصلاً یکی از دلایلی که هیچ‌وقت نتوانستم با بحث «فقط یک نفر بهترین تاریخ است» ارتباط بگیرم، همین است. فوتبال آن‌قدر بزرگ است که می‌شود برای بزرگی، معیارهای متفاوتی داشت. ممکن است یک نفر خلاقیت را مهم‌تر بداند، دیگری گلزنی را، یکی وفاداری را و دیگری تداوم را. مشکل از جایی شروع می‌شود که فکر کنیم فقط یک پاسخ درست وجود دارد و هر نظر دیگری باید حذف شود.به‌عنوان یک هوادار بارسلونا، کاملاً قابل درک است که از رونالدو خوشتان نیاید؛ رقابت، کری‌خوانی و تعصب باشگاهی، بخشی از لذت فوتبال است. اما به‌عنوان یک طرفدار فوتبال، اینکه نتوانید عظمت کریستیانو رونالدو را ببینید یا بخواهید میراث او را انکار کنید، برای من واقعاً قابل درک نیست. بعضی بازیکن‌ها از مرز رنگ پیراهن‌ها عبور می‌کنند و تبدیل به بخشی از تاریخ این ورزش می‌شوند؛ رونالدو یکی از همان‌هاست.رونالدو برای همیشه رونالدو خواهد ماند. نه به‌خاطر تعداد گل‌هایش، نه به‌خاطر جام‌هایش و نه حتی به‌خاطر رکوردهایش؛ بلکه به این دلیل که الهام‌بخش نسلی از فوتبالیست‌ها و میلیون‌ها انسان بود تا باور کنند سقف توانایی‌هایشان، خیلی بالاتر از چیزی است که تصور می‌کنند. این میراث، با یک شکست از بین نمی‌رود.و در آخر، واقعاً برایم مهم نیست که درباره‌ی رونالدو چه فکر می‌کنید. او را بهترین تاریخ می‌دانید یا نه، مسئله‌ی من این نیست. اما اگر فوتبال را آن‌قدر افراطی و متعصبانه دنبال می‌کنید که حذف یک تیم یا یک بازیکن را فرصتی برای تمسخر و انکار تمام آن چیزی می‌بینید که او طی بیش از دو دهه به این ورزش اضافه کرده است، احتمالاً اساساً مخاطب این نوشته نیستید.مسئله برای من، رونالدو نیست. مسئله، روح فوتبال است. اینکه یاد بگیریم فارغ از سلیقه و رنگ پیراهن‌ها، در برابر عظمت سر تعظیم فرود بیاوریم. اینکه شکست یک اسطوره را بهانه‌ای برای تحقیر او نکنیم و فراموش نکنیم تاریخ فوتبال، با یک شب نوشته نمی‌شود و با یک شب هم پاک نخواهد شد. چیزی که امروز بعضی‌ها با نگاه‌های افراطی و متعصبانه سعی در تمسخرش دارند، فقط کریستیانو رونالدو نیست؛ احترام به بزرگی و روح فوتبال است.@BadSoccer