فصل دوم : کسی که همیشه گوش می دهدسالها تصور می کردم گوش دادن یک مهارت است. بعدها فهمیدم گوش دادن یک…
انتشار: 2026/07/01 18:14 UTC
فصل دوم : کسی که همیشه گوش می دهدسالها تصور می کردم گوش دادن یک مهارت است. بعدها فهمیدم گوش دادن یک سرنوشت است.برخی انسانها برای سخن گفتن به دنیا می آیند. برخی برای ساختن.برخی برای جنگیدن.و برخی برای شنیدن.من از گروه آخر بودم.از همان سالهای دور، آدم ها راحت تر از آنچه انتظار داشتم، دردهایشان را برایم تعریف می کردند.گاهی در یک مهمانی،گاهی در یک سفر،گاهی در صف انتظار،و بعدها در اتاق مشاوره انگار بعضی آدمها ناخواسته به پناهگاه تبدیل می شوند.و پناهگاه بودن، اگر چه زیباست، اما همیشه آسان نیست.سالها به گریه های دیگران گوش دادم.به خیانت هابه جدایی هابه ترس از تنهاییبه اضطراب مرگبه حسرت هایی که سالها در دل مانده بودند.گاهی وقتی مراجع از اتاق بیرون می رفت.داستانش نیز با او می رفت.اما همیشه نه.برخی داستانها در اتاق می ماندند.روی صندلیروی دیواردر سکوت و گاهی در من هیچ کسی در دانشگاه به ما نمی آموزد با غم هایی که به خانه می بریم چه کنیم؟به ما نظریه یاد می دهندآسیب شناسی یاد می دهنداما کمتر کسی درباره سنگینی ، شنیدن حرف می زنددرباره لحظه ای که پس از پایان جلسه، ناگهان متوجه می شوی قلبت از داستان انسانی دیگر فشرده شده است.سالها طول کشید تا بفهمم همدلی، فقط نزدیک شدن به رنج دیگری نیست. هنر بازگشتن نیز هست.اگر نتوانی بازگردی،در درد دیگران گم می شوی.اگر بیش از حد فاصله بگیری، دیگر آنها را نمی فهمی.و زندگی حرفه ای ما، راه رفتن روی همین مرز باریک است.گاهی از خود می پرسیدم:چند نفر در زندگی من واقعا می دانند که من چه احساسی دارم؟چند نفر مرا نه به عنوان روانشناس، بلکه بعنوان یک انسان می بینند؟انسانی که او نیز روزهای خوب و بد داردمی ترسددلش می شکنداشتباه می کندخسته می شودو گاهی فقط نیاز دارد کسی بی هیچ تحلیلی کنارش بنشیندیکی از تناقض های زندگی درمانگران همین استما مهارت شنیدن داریماما همیشه کسی را برای شنیده شدن پیدا نمی کنیم. مردم اغلب به ما مراجعه می کنند تا سبک تر شونداما کمتر کسی می پرسد: آن کسی که بار دیگران را می شنود، بار خودش را کجا می گذارد؟ سالها طول کشید تا بفهمم مراقبت از خود، خودخواهی نیست.ضرورت استدرست مانند چراغی که برای روشن کردن دیگران، باید خودش نیز روشن بماند.روزی تصور میکردم قوی بودن یعنی همیشه در دسترس بودن. امروز می دانم قوی بودن یعنی گاهی خاموش کردن تلفن.بستن در اتاق.نپذیرفتن یک جلسهو گوش دادن به صدایی که از درون می گوید : حالا نوبت توست.شاید بزرگترین درسی که در این سالها آموخته ام این باشدهیچ انسانی نمی تواند برای همیشه پناهگاه دیگران باشد، اگر جایی برای پناه خودش نداشته باشدو آن پناهگاه ، بیش از هر چیز ، باید درون خود او ساخته شود.جایی آرامجایی امنجایی که بتواند برای چند دقیقه ، همه نقش ها را زمین بگذارد.و فقط یک انسان باشدنه درمانگرنه مشاورنه نجات دهندهفقط انسانی که حق دارد خسته شود، حق دارد گریه کند و حق دارد گاهی به جای شنیدن، شنیده شود.تامل پایانیشاید بلوغ حرفه ای زمانی آغاز شود که درمانگر بفهمد مسئول درمان همه جهان نیست.گاهی کافیست کنار انسان دیگری بنشینید با تمام دانششبا تمام نادانی اشبا تمام انسان بودنشو حضور داشته باشدهمینپرسش برای خوانندهشما برای چه کسانی پناهگاه امنی هستید؟وقتی خسته می شوید، خودتان به کجا پناه می برید؟@BaHam_Esf
پستهای تلگرام — باهم بسوی👈سلامت روان
از نگاه روانشناسی، آرامش پایدار بر دو ستون استوار است: تنظیم هیجان و بازسازی شناختی. وقتی احساساتمان را مدیریت میکنیم و افکارمان را آگاهانه بازنگری میکنیم، آرامش دیگر یک اتفاق نیست؛ به یک مهارت تبدیل میشود.@BaHam_Esf
مجموعه صوتی #دوباره_ زندگی#قسمت_سومزنِ خوب بودن...یا خودِ واقعیات بودن؟سلام...من الهام مبلیان هستم...خوشحالم که دوباره کنار هم هستیم.امروز...میخواهم درباره جملهای حرف بزنم...که شاید بارها شنیده باشی...«تو زن خیلی خوبی هستی...»راستی...تا حالا فکر کردهای...زن خوب...یعنی چه؟از کودکی به ما گفتند...دختر خوب...بلند نمیخندد...اعتراض نمیکند...جواب نمیدهد...همه را راضی نگه میدارد...بعد که ازدواج کردیم...تعریف زن خوب تغییر کرد...زن خوب...صبور است...گذشت میکند...دعوا راه نمیاندازد...از خواستههایش میگذرد...همه را خوشحال میکند...و ما...سالها تلاش کردیم...همان زن خوب باشیم.اما...یک سؤال...در تمام این سالها...کسی از ما پرسید...خودت چه میخواهی؟در اتاق مشاوره...بارها زنهایی را دیدهام...که جمله مشترکشان این بوده...«دکتر...همه از من راضیاند...اما خودم از زندگیام راضی نیستم.»و میدانی...غمانگیزترین بخش ماجرا چیست؟اینکه...بعضی از این زنها...آنقدر نقش بازی کردهاند...که دیگر خود واقعیشان را نمیشناسند.گاهی آنقدر...همسر خوبی بودهای...که فراموش کردهای...دوست داشتی چه کتابی بخوانی...کجا سفر بروی...چه موسیقیای گوش بدهی...چه آرزویی داشتی...گاهی آنقدر...مادر خوبی بودهای...که یادت رفته...قبل از مادر شدن...چه رؤیاهایی داشتی.اجازه بده یک حقیقت را با هم مرور کنیم...زن خوب بودن... نباید به قیمت گم شدن خودت تمام شود.من همیشه در جلسات مشاوره...یک جمله را تکرار میکنم...خانواده سالم... به زن فداکار نیاز ندارد...به زن سالم نیاز دارد.زنی...که خودش را دوست دارد...احساساتش را میشناسد...مرزهایش را میداند...و بدون احساس گناه...از خودش مراقبت میکند.بعضیها فکر میکنند...اگر «نه» بگویند...آدم بدی هستند.اما نه...گاهی...یک «نه» محترمانه...بزرگترین «بله» به آرامش خودت است.اجازه بده یک مثال بزنم...فرض کن...در هواپیما نشستهای...همیشه قبل از پرواز میگویند...اگر ماسک اکسیژن پایین آمد...اول...ماسک خودت را بزن...بعد...به کودک کنارت کمک کن.چرا؟چون...اگر خودت نفس نکشی...دیگر نمیتوانی...به هیچکس کمک کنی.زندگی هم همین است.اگر سالها...از خودت مراقبت نکنی...کمکم...خسته میشوی...رنجیده میشوی...دلگیر میشوی...و این خستگی...ناخواسته...وارد رابطهات میشود.امروز...میخواهم فقط یک تمرین انجام بدهی.یک کاغذ بردار...و دو ستون بکش.بالای ستون اول بنویس:«من برای راضی نگه داشتن دیگران چه کارهایی انجام میدهم؟»بالای ستون دوم بنویس:«اگر قرار بود خود واقعیام باشم... چه چیزهایی را تغییر میدادم؟»فقط بنویس...لازم نیست...امروز چیزی را عوض کنی.گاهی...آگاهی...اولین قدم تغییر است.یادت باشد...قرار نیست...زن کامل باشی.قرار نیست...همه را راضی نگه داری.قرار است...در کنار دوست داشتن دیگران...خودت را هم دوست داشته باشی.اگر امروز...فقط یک جمله از این قسمت را با خودت ببری...دوست دارم این باشد:زن خوب بودن... زیباست. اما زیباتر از آن... خودِ واقعیات بودن است.من الهام مبلیان هستم...و باور دارم...وقتی خودت را پیدا کنی... رابطههایت هم رنگ تازهای میگیرند.#دکتر_الهام_مبلیان #مشاور_خانواده_زوج_درمانگر #مشاور_پیش_از_ازدواج_و_پیش_از_طلاق @BaHam_Esf
مجموعه صوتی دوباره زندگی با صدای دکتر الهام مبلیان پادکست شماره ۲ #باهم
مجموعه «دوباره زندگی»قسمت دومچرا فکر میکنیم لایق حال خوب نیستیم؟سلام...من الهام مبلیان هستم...خوشحالم که دوباره چند دقیقه کنار هم هستیم.اگر قسمت اول را شنیده باشی...درباره زنهایی حرف زدیم که سالها برای دیگران زندگی کردهاند...اما امروز...میخواهم درباره یک باور پنهان صحبت کنم...باوری که شاید سالهاست بیصدا در ذهن ما زندگی میکند...بدون اینکه حتی متوجه حضورش باشیم.اجازه بده با یک سؤال شروع کنم...اگر همین امروز...کسی به تو بگوید:«یک روز کامل فقط برای خودت زندگی کن...»اولین احساست چیست؟شوق؟آرامش؟یا...عذاب وجدان؟جالب است...خیلی از زنهایی که به اتاق مشاوره من میآیند...وقتی درباره مراقبت از خودشان صحبت میکنند..اولین جملهای که میگویند این است:«دکتر...الان وقتش نیست...»یا...«بچهها هنوز به من نیاز دارند...»یا...«من که چیز خاصی نمیخواهم...»«من لایق این چیزها نیستم.»تا حالا فکر کردهای...این جمله ها از کجا میاد؟چه کسی اولین بار به ما یاد داد...که خودمان...در آخر صف بایستیم؟از کودکی...به خیلی از ما گفته شد:دختر خوب...اول دیگران را خوشحال میکند.زن خوب...فداکاری میکند.مادر خوب...از خودش میگذرد.همسر خوب...همیشه تحمل میکند.و کمکم...یک نتیجه اشتباه گرفتیم.فکر کردیم...اگر به خودمان توجه کنیم...آدم خودخواهی هستیم.اما...اجازه بده یک سؤال دیگر بپرسم.اگر دخترت...یا خواهرت...همین حرفها را به تو بزنهبه اونها چه میگویی؟آیا میگویی:«درست است...هیچوقت برای خودت وقت نگذار...»نه...احتمالاً میگویی:«تو هم ارزشمند هستی.»پس...چرا همین جمله را به خودت نمیگویی؟ما گاهی...مهربانی را فقط برای دیگران نگه میداریم.اما...خودمان را...با سختترین نگاه ممکن قضاوت میکنیم.اگر اشتباه کنیم...خودمان را سرزنش میکنیم.اگر خسته باشیم...به خودمان حق استراحت نمیدهیم.اگر ناراحت باشیم...میگوییم:«باید قوی باشم.»میخواهم امروز...یک حقیقت مهم را با تو در میان بگذارم.**رسیدگی به خود...تجمل نیست.**نیاز است.همانطور که اگر ماشینت بنزین نداشته باشد...حرکت نمیکند...دل آدم هم...اگر محبت نبیند...اگر استراحت نکند...اگر شنیده نشود...کمکم از حرکت میایستد.گاهی ما منتظر میمانیم...کسی بیاید...حالمان را خوب کند.اما...حقیقت این است...اولین کسی که باید با تو مهربان باشد...خودت هستی.امروز میخواهم یک تمرین ساده انجام بدهی.جلوی آینه بایست.به چشمان خودت نگاه کن.و فقط این جمله را بگو:«من هم ارزش مراقبت شدن، دارم.»شاید بار اول...باورت نشهاشک در چشمات جمع بشهیا حتی احساس کنی این جمله مصنوعی است.اشکالی ندارد.گاهی...دل ما...سالها منتظر شنیدن همین یک جمله بوده.یادت باشه...حال خوب...از خریدن یک وسیله گرونقیمت شروع نمیشه.گاهی...از نوشیدن یک فنجان چای...بدون عجله...شروع میشه.از ده دقیقه سکوت...از یک پیادهروی کوتاه...از کتابی که سالها دوست داشتی بخوانی...از گفتن یک «نه» محترمانه...و از این باور...که تو هم...به اندازه همه آدمهای این دنیا...حق داری حال دلت خوب باشد.اگر امروز فقط یک جمله از این وویس را با خودت ببری...دوست دارم این جمله باشد:«تو لازم نیست برای ارزشمند بودن، خودت را فراموش کنی.تا قسمت بعد...از خودت مراقبت کن...نه چون کامل هستی...بلکه...چون انسان ارزشمندی هستی.من الهام مبلیان هستم...و باور دارم:حال خوب، یک اتفاق نیست؛ تصمیمی است که هر روز میتوان دوباره گرفت.«تو هم ارزش مراقبت شدن را داری...»«اولین کسی که باید با تو مهربان باشد... خودت هستی.»#دکتر_الهام_مبلیان#مشاور_خانواده_زوج_درمانگر#مشاور_پیش_از_ازدواج_و_پیش_از_طلاق #مجموعه_صوتی_دوباره_زندگی#قسمت_دوم#چرا_فکر_میکنیم_لایق_حال_خوب_نیستیم@BaHam_Esf