اول خلاصهای خیلی کلی از ماجرا، برای کسانی که اطلاعی ندارند:اوایل سال ۷۸ طرحی در مجلس پنجم (با اکثر…
انتشار: 2026/07/09 11:20 UTC
اول خلاصهای خیلی کلی از ماجرا، برای کسانی که اطلاعی ندارند:اوایل سال ۷۸ طرحی در مجلس پنجم (با اکثریت محافظهکار) ارائه شد برای اصلاح قانون مطبوعات و در واقع محدودکردن روزنامههایی که در دوران بعد از دوم خرداد رشد کرده بودند. روزنامه سلام (از اصلیترین روزنامههای جریان چپ داخل حکومت در آن زمان) در روز ۱۵ تیر ۱۳۷۸ نامه محرمانهای را منتشر کرد که سعید امامی چند ماه پیش از آن به دری نجفآبادی (وزیر اطلاعات وقت) نوشته و با ارائه طرحی (خیلی شبیه طرح ارائهشده در مجلس) خواهان محدودکردن مطبوعات شده بود. سعید امامی معاون سابق وزارت اطلاعات بود که به جرم طراحی و فرماندهی قتلهای زنجیرهای پاییز ۷۷ بازداشت شد و کمی بعد در زندان خودش را کشت. دادستانی بلافاصله روزنامه سلام را توقیف کرد (بعدتر که دادگاه این روزنامه برگزار شد، محمود احمدینژاد و کامران دانشجو، برگزارکننده انتخابات ۸۸، از جمله شاکیان این روزنامه بودند). در آن زمان برگزاری تجمعهای اعتراضی در دانشگاهها و همینطور کوی دانشگاه معمول بود. آن شب هم تعدادی از دانشجویان کوی در اعتراض به توقیف سلام تجمع کردند و بعد هم به خیابان امیرآباد آمدند و تا سر بزرگراه جلال پایین رفتند (که این هم بیسابقه نبود و هر از چندی پیش میآمد). بعد هم به داخل کوی برگشتند.از این زمان تا بامداد اتفاقات عجیبی افتاد. هم ماموران نیروی انتظامی و هم بعدتر نیروهای لباس شخصی به داخل کوی حمله کردند و با داس و قمه و چماق و ... دانشجوها را کتک زدند. دستکم یک دانشجو به نام عزت ابراهیمنژاد کشته شد، چندین نفر چشمشان را از دست دادند و خیلیها هم آسیبهای شدیدی دیدند. چندین دانشجو هم بازداشت شدند.من دو روز بعد از این واقعه به کوی رفتم و به ساختمانهایی که هدف حمله بودند سر زدم. رسماً انگار داخل اتاقها بمب انداخته بودند. درها و شیشههای شکسته، وسایل داغانشده، خون به دیوار مالیده. انگار یکسری غارتگر وحشی به اتاقهای خوابگاه حمله کرده بودند.این ماجرا منجر به اعتراضات گسترده دانشجویی شد. دانشجوها تا روز چهار روز بعد از آن در محل کوی یا خود دانشگاه تهران تجمع میکردند (من هم دانشجوی سال اول بودم و حاضر در این تجمعات) و در خیابانهای اطراف دانشگاه هم مردم در حال اعتراض بودند. در نهایت دوشنبه عصر با شلیک گاز اشکآور به داخل دانشگاه و تهدید جدی حمله همهجانیه نیروها، دانشجوها تجمع را تمام کردند و شورای متحصنین منتخب دانشجوها مامور پیگیری ماجرا شد.دو روز بعد از آن، چهارشنبه ۲۳ تیر، تظاهراتی حکومتی در تهران برگزار شد که به قول خودشان پایانی بود بر اغتشاشات و سخنران مراسم هم حسن روحانی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، که به گفته اعضای آن زمان شورا اصرار به برخورد داشت.موضع کلی دولت خاتمی حمایت از دانشجوها بود. معین، وزیر علوم، به جمع دانشجوها آمد و از مقامش استعفا داد (که قبول نشد). هیاتی از طرف خاتمی هم مامور بررسی شد و گزارش مفصلی ارائه کرد. اما در نهایت در دادگاه فقط یک سرباز وظیفه به جرم دزدیدن یک ریشتراش محکوم شد و بقیه ماموران نیروی انتظامی تبرئه شدند. پای لباس شخصیها هم که اصلا به دادگاه نرسید.خاتمی همان موقع گفت حمله به کوی تاوان پیگری قتلهای زنجیرهای بوده و خیلیها هم عقیده داشتند این حمله انتقام از حمایت گسترده دانشجوها از خاتمی در دوم خرداد بوده است.در ادامه چند مطلب میگذارم که اگر دوست داشته باشید بیشتر درباره این ماجرا بدانید کمکتان میکند..
