💢چرا در هویت‌های خود اسیر می‌شویم؟✍هادي نوروزي/ سردبير🔺انسان در طول مسیر زیستن، آگاهانه یا ناخودآگا…

💢چرا در هویت‌های خود اسیر می‌شویم؟✍هادي نوروزي/ سردبير🔺انسان در طول مسیر زیستن، آگاهانه یا ناخودآگاه، مجموعه‌ای از باورها، نقش‌های اجتماعی و برچسب‌های شخصیتی را برای خود برمی‌گزیند. این هویتِ برساخته که در ابتدا همچون سپری در برابر آشفتگی‌های جهان عمل می‌کند، به مرور زمان به دیواره‌های سنگی یک زندانِ خودساخته بدل می‌شود. در دنیای امروز، ما بیش از آنکه در بند محدودیت‌های بیرونی باشیم، در حصار «تصویری» اسیر شده‌ایم که از خود برای دیگران و حتی برای خویشتن ترسیم کرده‌ایم.🔻مشکل اصلی اینجاست که هویت‌های ما اغلب ایستا و تغییرناپذیر تعریف می‌شوند. وقتی خود را در قالب‌های محدودی همچون «من فردی هستم که…» یا «من هرگز نمی‌توانم…» تعریف می‌کنیم، در واقع دامنه امکانات زیستی خود را به شدت تنگ می‌کنیم. این در حالی است که هر انسان، حاملِ پتانسیل‌ها و استعدادهای بی‌نظیری است که به دلیل سرکوب در پشتِ نقاب‌های هویتِ صلب، هرگز مجالی برای شکوفایی نمی‌یابند. ما به جای آنکه در جریان سیالِ زندگی، مدام در حالِ «شدن» باشیم، در وضعیتی از «بودنِ اجباری» متوقف شده‌ایم؛ وضعیتی که در آن ترس از فروپاشی این تصویرِ ذهنی، مانع از بروز خلاقیت و تجربیات نو می‌شود.🔺زندانی که با دست خود ساخته‌ایم، نه با قفل و زنجیر، بلکه با «عادت‌های فکری» ایمن نگه داشته می‌شود. رهایی از این بند، مستلزم شجاعت برای فرو ریختن دیوارهایِ پیش‌فرض‌هایی است که درباره خود داریم. شکستنِ هویتِ قدیمی به معنای نابودی خویشتن نیست، بلکه گشودن دریچه‌ای به سوی قلمرویی است که در آن استعدادهای نهفته، سرانجام فرصت نفس کشیدن می‌یابند. تا زمانی که ما خود را زندانیِ قفسِ تصوراتمان بدانیم، جهانِ بیرون نیز همواره محدود به همان چهاردیواریِ کوچک باقی خواهد ماند. برای پرواز، ابتدا باید توهمِ اسارت را در ذهنِ خویش درهم شکست؛ چرا که تماشاگرِ اصلیِ استعدادهای ما، خودِ ما هستیم و کلید این زندان، تنها در جیبِ خودِ ماست.📆 یکشنبه / ۳۱ خرداد / ۱۴۰۵@bakhtar_daily