بهش بگو دوباره لبخند میزنم، چائی میخورم و پیرزنِ منتظر رو دعوت میکنم به گرمای بخاری.بگو دستام سرد ن…

نشد که بشه.

پنج قدم مانده به هم، انگشتهام شروع کرد به سرد شدن!شناختم، شناختی.میدانستم همین پنج قدم را فرصت دارم، میدانستی.به انگشتهات نگاه کردم، کشیده و قشنگ بودند هنوز، با پوست جمع شده. به چشم‌هام نگاه کردی لابد، که سرد، تاریک و نیمه مرده بود. به ردِ زخم پیشانیت که هنوز تازه بود و لبهائی که گوشه‌اش بالا آمده بود از تعجب، ترس، وهم، یادآوری.از کنار هم گذشتیم و قصه باز به همانجا رفت که سالها مانده بود.نداشتمت، نداریَم.و خاک بر سر زندگی...#محمد‌_یغمائی

دیگه چت جی‌پی‌تی و جمنای هم حوصله منو ندارن چه برسه به آدما!

نیازمندیم.به آمریکائی که همهٔ فریادهایمان را سرش بزنیم و او به هیچ‌کجاش نباشد، غیر رندانه حتی.به مردمی که برایشان از خودمان و حالمان بگوئیم، زبانمان را ندانند و از غم هجاهایمان، از غصهٔ توی چشمهامان، هم‌درد شوند و اشک بریزند.به فردائی که روشن باشد، که بشود خیال کنیم شاید کمی روشن باشد، که بشود خیال کرد در آن اصلا.به قایق سهراب.به زندگی.به آنچه پیش از این معنای زندگی می‌داد و دود شد.به آغوشِ امنِ بی تکلفی.به شادی.به امید.#محمد_یغمائی