چند قرن بردگی pinned «#تاریخچه_اعتیاد_در_ایران #مواد_مخدر 📌 تاریخچه‌ای کوتاه از اعتیاد و قاچاق مواد…

چند قرن بردگی pinned a photo

چند قرن بردگی pinned a photo

نسل جوان، اولویت‌ها و انتخاب الگوهای درست شاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که امروز باید از خودمان بپرسیم این باشد: اولویت‌های ما چیست و چه کسانی را به نسل بعد به‌عنوان «آدم موفق» و «الگو» معرفی می‌کنیم؟ چرا کسی که با جنجال، فحاشی، تحقیر دیگران، نمایش زندگی…تغییر حکومت می‌تواند آغاز راه باشد؛ اما اگر فرهنگ تحقیر، فساد، قهرمان‌پرستی کور، دخالت در زندگی دیگران، عدم تحمل مخالف و سوءاستفاده از قدرت باقی بماند، استبداد می‌تواند با نام و لباسی تازه بازگردد.و شاید باید تعریف «الگو» را نیز از نو بسازیم.گاهی بزرگ‌ترین قهرمان زندگی شما همان پدری است که ساعت پنج صبح از خانه بیرون می‌رود و شب خسته بازمی‌گردد تا خانواده‌اش محتاج کسی نباشد.گاهی مادری است که کسی نامش را نمی‌داند.گاهی کارگری است که با دست‌های پینه‌بسته نان حلال به خانه می‌برد.گاهی انسانی است که می‌توانست با یک سکوت، شهرت و ثروتش را حفظ کند، اما حاضر نشد شرافتش را معامله کند.و گاهی جوانی است که می‌توانست فقط به زندگی خودش فکر کند، اما برای آینده‌ی سرزمینش ایستاد و دیگر هرگز به خانه بازنگشت.جاویدنامان را فقط در سالگردها به یاد نیاوریم.از خودمان بپرسیم:آنها چه داشتند که ارزش احترام داشت؟شهرت؟ثروت؟فالوئر؟یا شجاعت، آرمان، فداکاری و بهایی که برای باورشان پرداختند؟نسل جوان ایران را نباید تحقیر کرد؛ باید با او درباره‌ی معنای «ارزش» صحبت کرد.به او نگوییم چه کسی را دوست داشته باشد.به او یاد بدهیم چگونه تشخیص دهد چه کسی ارزش احترام و الگو شدن دارد.قبل از اینکه کسی را قهرمان خودت کنی، بپرس:این انسان چه ساخته است؟برای چه چیزی ایستاده است؟برای ارزش‌هایش چه هزینه‌ای داده است؟با ضعیف‌تر از خودش چگونه رفتار می‌کند؟وقتی هیچ‌کس نگاه نمی‌کند، چه انسانی است؟و اگر روزی شبیه او شوم، انسان بهتری خواهم شد یا فقط مشهورتر و ثروتمندتر؟و شاید مهم‌ترین سؤال:اگر پول، ظاهر، شهرت، قدرت و فالوئرهایش را از او بگیریم، چه چیزی از شخصیتش باقی می‌ماند که هنوز ارزش احترام داشته باشد؟جامعه‌ای که الگوهایش را اشتباه انتخاب کند، به‌تدریج اولویت‌ها و ارزش‌هایش را نیز اشتباه انتخاب خواهد کرد.آزادی یعنی صاحب زندگی خودت باشی، نه صاحب زندگی دیگران.و بلوغ یک جامعه شاید از جایی آغاز شود که بفهمد:هرکس مشهورتر است، ارزشمندتر نیست.هرکس ثروتمندتر است، موفق‌تر نیست.و ارزش انسان را تعداد کسانی که او را دنبال می‌کنند تعیین نمی‌کند؛بلکه شرافتی که حاضر نیست بفروشد، مسئولیتی که بر دوش می‌گیرد و بهایی که برای انسانیت و باورهایش می‌پردازد، او را تعریف می‌کند.الگوهایت را با دقت انتخاب کن؛چون آنچه تحسین می‌کنی، نشان می‌دهد خودت می‌خواهی به چه انسانی تبدیل شوی.⚡️@bardegi57

نسل جوان، اولویت‌ها و انتخاب الگوهای درست شاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که امروز باید از خودمان بپرسیم این باشد: اولویت‌های ما چیست و چه کسانی را به نسل بعد به‌عنوان «آدم موفق» و «الگو» معرفی می‌کنیم؟ چرا کسی که با جنجال، فحاشی، تحقیر دیگران، نمایش زندگی…چرا مادری که سال‌های جوانی‌اش را برای خانواده‌اش گذاشته، کارگری که زیر فشار اقتصادی شرافتش را نمی‌فروشد، معلمی که آینده‌ی صدها کودک را می‌سازد، پزشکی که با وجدان کار می‌کند، انسانی که دست یک درمانده را می‌گیرد، یا وطن‌پرستی که آسایش و شهرت خود را کنار می‌گذارد و برای سرزمینش می‌ایستد، نباید الگوی جامعه باشد؟و چرا جاویدنامانی که برای رؤیای ایرانی آزادتر و انسانی‌تر جان خود را از دست دادند، نباید بیش از سلبریتی‌های مجازی در حافظه‌ی نسل آینده جای داشته باشند؟مسئله فقط این نیست که چه کسی را دنبال می‌کنیم.مسئله این است که:چه چیزی برای ما ارزش محسوب می‌شود؟پول؟ظاهر؟ماشین گران‌قیمت؟شهرت؟تعداد فالوئر؟نزدیکی به صاحبان قدرت؟یا:شرافت؟وجدان؟استقلال؟انسانیت؟وطن‌دوستی؟مسئولیت؟و ایستادن پای اصول، زمانی که برای انسان هزینه دارد؟اینجاست که باید درباره‌ی چهره‌های مشهور نیز سؤال کنیم.برای مثال، درباره‌ی محمدرضا گلزار یا هر سلبریتی دیگری، به‌جای پرستش یا نفرت کورکورانه باید پرسید:در لحظات مهم تاریخی کجا ایستاد؟در برابر رنج مردم چه موضعی گرفت؟از اعتبار و شهرتش چگونه استفاده کرد؟آیا حاضر شد برای اصولی که ادعا می‌کند هزینه‌ای بدهد؟اگر کسی را «حکومتی» یا «خودفروش» می‌نامیم نیز باید این قضاوت را بر اساس رفتار و شواهد مشخص انجام دهیم، نه صرفاً خشم و برچسب.اما پرسش اصلی همچنان باقی است:چرا جامعه باید فقط به دلیل شهرت، زیبایی، ثروت یا محبوبیت، برای یک سلبریتی اعتبار اخلاقی قائل شود؟شهرت، فضیلت نیست.پول، شرافت نیست.زیبایی، شخصیت نیست.و میلیون‌ها دنبال‌کننده، گواه درست‌کاری هیچ انسانی نیست.در مقابل، چرا کسی که سال‌ها به ارزش‌هایش وفادار مانده، حاضر نشده وجدانش را برای پول و موقعیت بفروشد، در روزهای سخت کنار مردمش ایستاده و برای اعتقادش هزینه داده است، نباید احترام بیشتری داشته باشد؟معیار ما باید عوض شود.از خودمان بپرسیم:وقتی ایستادن کنار حقیقت برایش هزینه داشت، چه کرد؟وقتی می‌توانست سکوت کند و منافعش را حفظ کند، چه کرد؟وقتی قدرت به او نزدیک شد، شرافتش را حفظ کرد؟وقتی انسانی ضعیف‌تر مقابلش قرار گرفت، چگونه با او رفتار کرد؟شخصیت انسان دقیقاً آنجایی آشکار می‌شود که حفظ ارزش‌ها برایش هزینه پیدا می‌کند.اما نباید تمام تقصیر را بر گردن نسل جوان انداخت.نسلی که سال‌ها زیر فشار حکومتی زندگی کرده که درباره‌ی لباس، مو، موسیقی، عشق، عقیده و حتی زندگی خصوصی انسان‌ها تصمیم گرفته، طبیعی است که نخستین تصویرش از آزادی، رهایی از همین اجبارها باشد.انتخاب پوشش آزادی است.نپوشیدن حجاب آزادی است.انتخاب موسیقی، عقیده، عشق و شیوه‌ی زندگی آزادی است.اما آزادی فقط این‌ها نیست.آزادی یعنی:من صاحب زندگی خودم هستم؛ نه صاحب زندگی تو.من حق دارم بی‌دین باشم؛ تو هم حق داری دیندار باشی.من حق دارم حجاب نداشته باشم؛ دیگری هم حق دارد با انتخاب خودش حجاب داشته باشد.من حق دارم با عقیده‌ی سیاسی تو مخالف باشم؛ اما حق ندارم حقوق انسانی تو را به دلیل مخالفتت انکار کنم.آزادی یعنی یاد بگیریم به حریم خصوصی دیگران سرک نکشیم.چه پوشیده؟با چه کسی زندگی می‌کند؟چرا ازدواج نکرده؟چرا طلاق گرفته؟چقدر درآمد دارد؟به چه چیزی اعتقاد دارد؟تا زمانی که حقوق دیگری را پایمال نکرده است:به ما مربوط نیست.این همان بخش فراموش‌شده‌ی آزادی است:آرامشِ زندگی کردن، بدون ترس دائمی از قضاوت دیگران.اما آزادی نیمه‌ی دیگری هم دارد:مسئولیت.آزادی یعنی اختیار انتخاب داری، اما مسئول پیامد انتخابت نیز هستی.آزادی یعنی بتوانی حرف بزنی و تحمل شنیدن مخالفت را هم داشته باشی.آزادی یعنی حق داشته باشی متفاوت باشی و همان حق را برای دیگری نیز بخواهی.آزمون واقعی دموکراسی، احترام به حقوق کسی است که با او مخالفیم.و اینجاست که مسئله‌ی آموزش اهمیت پیدا می‌کند.آموزش فقط دانشگاه رفتن نیست.انسان ممکن است دکترا داشته باشد و هنوز معنای مسئولیت اجتماعی، مرزهای شخصی، مدارا، وجدان، شرافت و کرامت انسانی را نفهمیده باشد.مدرک، سندِ تخصص است؛ نه سندِ شعور.جامعه با زیاد شدن مهندس و پزشک و دکتر و استاد دانشگاه لزوماً متمدن نمی‌شود.جامعه زمانی متمدن می‌شود که مردمش یاد بگیرند:حق دیگری را محترم بشمارند؛«نه» را بپذیرند؛تهمت نزنند؛ضعیف‌تر از خود را تحقیر نکنند؛دزدی و فساد را زرنگی ندانند؛قدرت را مقدس نکنند؛قانون را برای دوست و دشمن یکسان بخواهند؛و نسبت به سرنوشت جامعه‌شان بی‌تفاوت نباشند.ما سال‌ها درباره‌ی آزاد کردن ایران صحبت کرده‌ایم.شاید وقت آن رسیده بیشتر درباره‌ی آزاد زندگی کردن هم صحبت کنیم.

نسل جوان، اولویت‌ها و انتخاب الگوهای درستشاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که امروز باید از خودمان بپرسیم این باشد:اولویت‌های ما چیست و چه کسانی را به نسل بعد به‌عنوان «آدم موفق» و «الگو» معرفی می‌کنیم؟چرا کسی که با جنجال، فحاشی، تحقیر دیگران، نمایش زندگی خصوصی یا رفتارهای مخرب مشهور می‌شود، می‌تواند میلیون‌ها دنبال‌کننده داشته باشد؛ اما پدری که هر روز دو شیفت کار می‌کند تا فرزندانش آینده‌ای بهتر داشته باشند، حتی دیده نمی‌شود؟

تغییر حکومت لازم است؛ اما تغییر و تکامل فرهنگ جامعه، حتی حیاتی‌تر است. حکومت‌ها می‌توانند در یک روز سقوط کنند، پرچم‌ها عوض شوند و نام‌ها تغییر کنند؛ اما اگر فرهنگ طمع، فساد، خیانت، چاپلوسی و سوءاستفاده از قدرت در جامعه باقی بماند، استبداد دوباره با چهره‌ای…این فقط داستان چند شخصیت تاریخی نیست؛ یک هشدار برای آینده‌ی ماست.انسان طمعکار از حاکم فاسد نمی‌ترسد؛ از حاکم سالم می‌ترسد.حاکم فاسد را می‌توان خرید.می‌توان با او معامله کرد.می‌توان در سایه‌ی او ثروت اندوخت.اما انسان سالم وقتی به قدرت برسد، منافع شبکه‌های فاسد را تهدید می‌کند.و اگر فرهنگ جامعه تغییر نکرده باشد، حتی اگر فردی حقیقتاً دلسوز مردم به قدرت برسد، همان طمعکاران و منفعت‌طلبان برای خریدن، منحرف کردن و در نهایت حذف او تلاش خواهند کرد.هیچ انسان خوبی به‌تنهایی نمی‌تواند یک کشور را نجات دهد؛ جامعه باید آن‌قدر بالغ شده باشد که اجازه ندهد انسان‌های فاسد، انسان‌های سالم را نابود کنند.فساد فقط اختلاس میلیاردی نیست.وقتی قدرت داری و حق زیردستت را می‌خوری، فساد است.وقتی کارگری محتاج است و دستمزدش را نمی‌دهی چون می‌دانی زورش به تو نمی‌رسد، فساد است.وقتی برای دوست و فامیل قانون را دور می‌زنی، فساد است.وقتی با رشوه و رابطه جای دیگری را می‌گیری، فساد است.وقتی برای رسیدن به مقام دروغ می‌گویی و تهمت می‌زنی، فساد است.وقتی مقابل قدرتمند خم می‌شوی اما بر سر ضعیف فریاد می‌زنی، تو نیز همان استبدادی را که از آن شکایت داری، در مقیاسی کوچک‌تر بازتولید می‌کنی.آزادی فقط تغییر حاکمان نیست.آزادی یعنی تغییر رابطه‌ی ما با قدرت، پول، قانون، مسئولیت و یکدیگر.باید یاد بگیریم قدرت «امانت» است، نه مالکیت.باید یاد بگیریم حق انسانی را حتی زمانی که می‌توانیم بدون مجازات پایمال کنیم، پایمال نکنیم.باید رابطه را با قانون جایگزین نکنیم.باید به جای چاپلوسی قدرتمند، کنار ضعیف بایستیم.و مهم‌تر از همه، باید از انسان‌های درستکار زمانی که زنده‌اند و زیر فشارند دفاع کنیم، نه اینکه پس از نابودی‌شان برایشان مجسمه بسازیم.ایران آینده فقط به قانون اساسی جدید، انتخابات و حکومت جدید نیاز ندارد؛به انسان و فرهنگ سیاسی جدید نیاز دارد.وگرنه چرخه دوباره تکرار می‌شود:یک انسان دلسوز می‌آید؛منافع فاسدان را تهدید می‌کند؛طمعکاران علیه او متحد می‌شوند؛جامعه سکوت می‌کند؛او را حذف می‌کنند؛و چند دهه بعد، همان جامعه برایش قهرمان می‌سازد.اگر امیرکبیر دیگری آمد، این بار نباید اجازه دهیم حمام فین دیگری ساخته شود.انقلاب واقعی فقط در خیابان اتفاق نمی‌افتد.انقلاب ماندگار، از درون انسان‌ها آغاز می‌شود.@bardegi57