💢#یادداشت | یادگار امام راحل در خط امام شهید 🔹سخنرانی انقلابی و حماسی دیروز حجتالاسلام و المسلمین…
انتشار: 2026/07/11 10:06 UTC
💢#یادداشت | یادگار امام راحل در خط امام شهید 🔹سخنرانی انقلابی و حماسی دیروز حجتالاسلام و المسلمین سیدعلی خمینی در مراسم ختم رهبر شهید، فراتر از یک مرثیهسرایی سیاسی، بیانیهای راهبردی در باب چیستی «مقاومت» در دوران پس از شهادت امام خامنه ای بود. در میان فرازهای پرشور این سخنرانی که در شبستان امام خمینی (ره) حرم حضرت معصومه (س) ایراد شد، یک گزاره مهم و استراتژیک بسیار مورد توجه قرار گرفت:«مذاکره به معنای صلح با آمریکا نیست؛ مذاکره نیز یکی از میدانهای نبرد است.» این گزاره البته نافی کلیت دیپلماسی نیست، بلکه بازتعریفی از ذات مذاکره در گفتمان انقلابی است؛ بازتعریفی که در آن، «صلح» یک تاکتیک جنگی در بستر دشمنی با استکبار تفسیر میشود.🔹برای درک عمق محتوای این سخنرانی ارزشمند، باید آن را در چهارچوبی دید و فهمید که سیدعلی خمینی ترسیم کرد. او با اشاره به شهادت رهبری که در اوج یک جنگ تمامعیار نیابتی توسط بزرگترین قدرتهای ظاهری دنیا به شهادت رسید، این پرسش را پیش میکشد که «آیا میتوان با قاتلی که هنوز خون بر شمشیر دارد، به صلح رسید؟» از منظر او، پاسخ منفی است، چراکه چنین صلحی نه تنها پایانبخش خصومت نیست، بلکه به مثابه امضای سندی برای تداوم شیطنت های دشمن و نابودی تدریجی هویت یک ملت تلقی میشود.🔹این نگاه، ریشه در هستیشناسی خاصی از انقلاب اسلامی دارد؛ هویتی که به تعبیر نوه امام خمینی (ره)، «سازشناپذیری با استکبار» جوهره آن است. بنابراین، مذاکره در این چارچوب، نه به عنوان ابزاری برای کاهش تنش یا دستیابی به تفاهم، که به عنوان عرصهای برای آزمون ارادهها تعریف میشود. سیدعلی خمینی با همان صراحت لهجه ای که از جدّ بزرگوارش به یادگار برده است، کسانی را که پیام دوستی به آمریکا میفرستند، خارج از مسیر اصول میداند و تأکید میکند که «هرکس بخواهد با آمریکا به صلح برسد، خائن است.» 🔹نکته حائز اهمیت دیگر، تفکیک دقیقی است که یادگار امام(ره) میان «مذاکره» و «صلح» قائل میشود. او با پذیرش اصل مذاکره (به عنوان یک امر ممکن) اما نفی مطلق صلح با آمریکا (به عنوان یک امر ناممکن)، نوعی «هنر مدیریت جنگ» را به تصویر میکشد. در این هندسه معرفتی، مذاکره همچون سنگری برای دفاع از مواضع است، نه پلی برای گذشتن از رودخانه دشمنی. به عبارت دیگر، وقتی دشمن را «شیطان بزرگ» و «قاتل رهبرمان» بدانیم، هرگونه گفتوگویی که با هدف ارتباط و دوستی با آن انجام شود، در واقع «تسلیم» نام میگیرد، نه «دیپلماسی». این همان نقطهای است که سیدعلی خمینی بر آن انگشت میگذارد: «مگر میشود امام حسین (ع) با یزید صلح کند؟»🔹البته سخنان پر مغز سید علی خمینی را باید پاسخی به یک جریان شناختهشده در سیاست خارجی کشور هم دانست که همواره بر «صلح با جهان» و «مدیریت تعارض» از طریق مذاکره مستقیم با آمریکا تأکید داشته است. سیدعلی خمینی با بیان اینکه «برای ما فرقی نمیکند» که دموکراتها یا جمهوریخواهان در آمریکا بر سر کار باشند، هر گونه خوشبینی به تغییرات در ساختار قدرت غرب را نفی میکند. او به درستی، حتی تغییر دولت آمریکا را به تعویض «سگ زرد» با «شغال» تشبیه میکند تا نشان دهد در نظام فکری امام راحل و امام شهید، ذات استکبار ثابت و عداوت آن با ایران امری دایمی است. بنابراین، هدف مذاکره نه ایجاد اعتماد، که اثبات «حقانیت» و «قدرت» در برابر تاریخ است.🔹این سخنرانی به هنگام و راهگشا ترسیمگر خط قرمزی است که پس از شهادت رهبر عزیزمان، در وجدان سیاسی بخش های مهم حاکمیت شکل گرفته است؛ خط قرمزی که «صلح با آمریکا» را نه یک انتخاب راهبردی، که یک «سقوط اخلاقی» و «خواب غفلت» میدانند. سخن سیدعلی خمینی در باب مذاکره، یک هشدار وجودی به بدنه مسئولان کشور است که «مذاکره میدان جنگ است»؛ یعنی در آن نیز باید چون میدان نبرد، بر سر اصول و آرمانها پافشاری کرد تا به نتیجه مطلوب رسید. ✍🏻 عبدالحسین آزاد#یادگار_امام#جنگ_مذاکره#امام_شهید☑️ با بصیرت تحلیل کنید 🇮🇷| basirat.ir🇮🇷| @basirat_fa



