یک خانواده، یک رؤیا، یک نفر ماند.روایت از یک تصمیم جمعی شروع میشود — پدر، سه برادر، ۵ هزار متر ز…
انتشار: 2026/07/02 09:35 UTC
یک خانواده، یک رؤیا، یک نفر ماند.روایت از یک تصمیم جمعی شروع میشود — پدر، سه برادر، ۵ هزار متر زمین، رؤیای تولید. اما روایت به جایی میرسد که از آن سه نفر، فقط یکی مانده. آقای مرادی، تنها، وسط گلخانه.نقطهی قوت روایت: تضاد میان «بود» و «شد».سقفهای پارهشده، کاکتوسهای باقیمانده بهجای گل، تصمیم به تعطیلی گل — همه نشانههای یک عقبنشینی اقتصادی هستند. اما روایت هیچوقت شکست نمینامدش. فقط روایت میکند.یک نکتهی ظریف: جملهی «قدمزنان وارد سالنی شدم» — روایتگر در لحظهای وارد میشود که «ترکیب سبز و زرد» فضا را نجات میدهد. این انتخابِ لحظه، آگاهانه است. روایت، پیش از آن، فشار را بالا برده. و حالا، در سالن خیار، به مخاطب نفسی تازه میدهد.و یک نکته که شاید ندیده باشی:نقلقول مستقیم آقای مرادی، تنها دو بار در متن آمده. یکی دربارهی پلاستیک، یکی دربارهی تعطیلی گل. هر دو، دربارهی چیزی است که از دست رفته یا در حال رفتن است. روایت، صدای او را فقط وقتی میآورد که باید اعتراف کند. و این، انتخابی حرفهای است.و نکتهی آخر: ماندن آقای مرادی، در متن گفته نمیشود — اما حسش هست. سقف پاره، کاکتوس خشکیده، برادرهای رفته. در میان این همه، او هنوز «قدم میزند» در سالن خیار. این «حس زنده بودن» را روایت نشان میدهد، نمیگوید. و این، دقیقاً همان چیزی است که یک روایت خوب را از یک گزارش خشک جدا میکند.این روایت، بیصدا، از مهاجرت معکوس میگوید: برادرها رفتند، یکی ماند. و سؤال این است — چرا ماند؟— آن سوی روایت
پستهای تلگرام — 💎بیان ودستان هنر
💎👇 گبهبافی در روستا @bayan_dastanehonarصدای دف، وقتی روی تار و پودها میخورد تا آنها را محکم کند، حس خوبی داشت. دستبافتههای زنان هنرمند روستاها، در هر اندازه و نوعی که باشند، همیشه زیبا و ارزشمندند.در روستای چوزه، در بخش ضیاءآباد شهرستان تاکستان، ۱۳ نفر از خانمهای پرتلاش، در مکانی سرپوشیده پشت دارهای بزرگی که به دیوار تکیه داده شده بود، نشسته بودند و با دقت و ظرافت، نخها را گرهدرگره میبافتند تا اثری زیبا خلق کنند.در روستای چوزه، این بافندگان دست به کار بافت گبه شده بودند؛ دستبافتهای که اگرچه نخهای رنگارنگ قالی و گلیم را ندارد، اما زیبایی تکنقشهای جانگرفته روی آن، که برگرفته از طبیعت است، در نوع خود جالب و دیدنی است.آنها هر روز از ساعت ۸ صبح تا ۵ بعدازظهر گبه میبافند تا این هنر بتواند جایگاهی برای خود در روستا پیدا کند.خانم مرتضایی علاوه بر گبهبافی، در خانه کارگاه خیاطی دارد و به دوخت شلوار مشغول است. او پارچههای برشخورده را از یک تولیدی دریافت میکند و با کمک ۶ نفر از خانمها آنها را میدوزد.در این محل گبهبافی، خانمی هم مرتب نخها را دور وسیلهای چوبی به نام «چرخوفلک» میپیچید و سپس آنها را گوله میکرد تا بافندگان راحتتر کار کنند.گبهبافان روستای چوزه، هنر قالیبافی را از مادربزرگهای خود فرا گرفتهاند و عدهای نیز در روستا آموزش دیدهاند.#همسفر_روستاروایت: محمدمهدی توکل💎 بیان و دستان هنرتلگرام @bayan_dastanehonar ایتاeitaa.com/bayan_dastanehonarروبیکا:rubika.ir/hamsafarerosta🆔 آیدی:@Monabategerehاینستاگرام:instagram.com/tavakkol40/%DA%A9%D8%A7%D9%… منبت گره:t.me/+dtRQrZdV3zcwMDZkسایت:handicrafts365.com#استان_قزوین
سلام آقای توکلی،تشکر بابت تمام زحماتی که متقبل میشید برا اینکه همه ما رو با نقاط و خصوصاً رسم ورسوم ونوع محصولات روستاهای زیبای کشورمون آشنا میکنید،همیشه بی صبرانه منتظر برنامههای زیبای شما هستیم.
💎 👇یک روایت، بیش از ۸۴ هزار بازدید@bayan_dastanehonar «سفرهآرایی در مسابقه رادیویی روستایی» بخشی از سلسلهروایتهای من از روستای چوزه، بخش ضیاءآباد شهرستان تاکستان است؛ روایتهایی از مردم، فرهنگ، زندگی و داشتههای روستا که تا امروز بیش از ۸۴ هزار بازدید دیده شدهاند.این صفحه فقط روایت روستا نیست؛ ظرفیتی برای دیدهشدنِ کسبوکارها، محصولات و مجموعههایی است که حرفی برای گفتن دارند.اگر فکر میکنید معرفی شما هم میتواند در کنار این روایتها دیده شود،با من همسفر شوید.به روایت: محمدمهدی توکلاینستاگرام: @tavakkol40
