. #بدون_شرح 😭😭😭 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌…

. #بدون_شرح 😭😭😭 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌🇮🇷بازگشت‌ازنیمه‌راه🇮🇷 #رابه_دوستانتان_معرفی_کنید. 🇮🇷🕊☫ @bazgashtaznimehrah...‍ 👀 #پشت_چشم‌‌های_عباس!!!✍ جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🔻در میان تمامی سوگوارانِ رسمیِ نظام در مصلای تهران دوربین‌ها نه بر اشک‌های جاری که بر یک نگاه متفاوت متوقف شدند. نگاهِ عباس عراقچی به محمد باقر قالیباف. درست در لحظاتی که هق‌ هقِ بی‌تابانه‌ی او در فضای مراسم توجه همه را به خود جلب کرده بود. این نگاه بیش از آنکه شبیه به همدردیِ دو هم‌ قطارِ سیاسی باشد ؛ شبیه به کالبد شکافیِ یک نمایش بود. به راستی پشت چشم‌های عباس در آن لحظه چه گذشت و او به چه اندیشید. آیا این نگاه برچسبِ دروغین بر پیشانیِ گریه‌های قالیباف بود یا سؤالی تلخ و گزنده داشت که در فضای مسمومِ سیاست ایران هیچ کس جرات طرحش را ندارد. سیاست در ایران همواره عرصه‌ی تضادهای ناتمام بوده است. وقتی سرداران و سیاست‌ مدارانِ کهنه‌ کار در چنبره‌ی قدرت گرفتارند ؛ اشک ریختن برای عالی ترین مقام کشور دیگر یک عملِ عاطفی نیست که دقیقا یک کنشِ سیاسی ست. ✖️قالیباف با آن سابقه‌ی طولانی در مدیریت‌های کلان و انبوهِ ابهامات و پرسش‌های بی‌پاسخ در کارنامه‌اش حالا در مقامِ داغدارِ اول نقشی را ایفا می‌کند که مخاطبانش نه مردم کوچه و خیابان که رقبای درونیِ نظام اند. اما نگاه عراقچی این نظمِ نمایشی را به راحتی بر هم می زند. آن نگاه نه از سرِ همدلی که از سرِ تعجبِ آمیخته با تحقیر است. گویی عراقچی از پسِ لنزهای دوربین به تماشایِ فروپاشیِ نقاب‌ها نشسته. او به فردی نگاه می کند که در تکاپوی قدرت‌ احتمالا گریه را به ابزاری برای مشروعیت‌ بخشی تبدیل کرده. این تقابلِ نگاه‌ها هزاران سؤالِ بی‌ جواب را در ذهنِ جامعه‌ی ملتهبِ ایران زنده می‌کند این که آیا این اشک‌ها سوگواری برای یک آرمان است یا برای آینده‌ای که به خطر افتاده است. ✖️وقتی مردانِ شماره یکِ نظام این‌ چنین در برابر چشمانِ یکدیگر نقش بازی می‌کنند ؛ باید پرسید که مردم در کجای این پازلِ ریاکاری قرار دارند. آنچه در آن لحظه رخ داد ؛ بیش از یک واکنشِ گذرا بود. آن نگاه سندی تصویری از شکاف درونیِ هیئت حاکمه بود. عراقچی با آن سکوتِ معنادار و نگاهِ خیره‌اش‌حقیقتِ عریانِ سیاست‌ مدارانی را برملا کرد که حتی در سوگ هم دست از محاسبه‌ی سود و زیان خود برنمی‌دارند. مردم پشتِ آن نگاه نه گریه‌ی یک دوست که وحشتِ یک رقیب از فرو ریختنِ بنای قدرت را دیدند. و این شاید ترسناک‌ ترین بخشِ ماجرا باشد. نه اشک‌های قالیباف و نه حتی نگاه های تعجب آمیز عراقچی بلکه این حقیقتِ تلخ که در پسِ این پرده هیچ‌ کس به فکرِ ایران نیست که همه در پیِ میراث اند. 🇮🇷بازگشت‌ازنیمه‌راه🇮🇷 #رابه_دوستانتان_معرفی_کنید.🇮🇷🕊☫ @bazgashtaznimehrah