🖋بهرنگ تاجدین، بیبیسی رهبران سیاسی در سراسر دنیا همیشه، مخصوصا وقتی به قدرت میرسند، از ایجاد ات…
انتشار: 2026/07/20 11:35 UTC
🖋بهرنگ تاجدین، بیبیسی رهبران سیاسی در سراسر دنیا همیشه، مخصوصا وقتی به قدرت میرسند، از ایجاد اتحاد در جامعه صحبت میکنند. ولی در عمل اتفاقی که میافتد این است که سیاستها و برنامههایشان به نفع بعضی اقشار و به ضرر گروههایی دیگر است. در نتیجه بخشهایی از جامعه طرفدارشان میشوند و بخشهایی مخالف.نکته متفاوت درباره دو سال نخستوزیری کییر استارمر این بود که او و دولتش موفق شدند تقریباً همه بخشهای جامعه بریتانیا را در یک موضوع متحد کنند: نارضایتی از او و دولتش.ثروتمندان از بعضی سیاستهای او شاکی بودند، کمدرآمدها و طبقه متوسط از سیاستهایی دیگر. جوانان به یک دلیل ناراضی بودند، سالمندان به دلیلی دیگر. لیبرالها و ترقیخواهان ناراحتیهای خودشان را داشتند، محافظهکاران و ملیگرایان ناراحتیهای دیگری.قاعدتا نمیشود که همه سیاستهای دولت به ضرر همه گروهها باشند، ولی ناتوانی یا بیمیلی شخص آقای استارمر و دولت او در دفاع جانانه از برنامههایشان باعث شد حتی آنهایی هم که از سیاستهای دولت منفعت بردند، حس مثبتی نسبت به آن نداشته باشند و تمرکزشان بیشتر روی دلخوریهایشان از سیاستهای دیگر باشد.نتیجه این ناتوانی در برقراری ارتباط با مردم و قانع یا راضی کردن رأیدهندگان این بود که کییر استارمر به یکی از نامحبوبترین نخستوزیران تاریخ بریتانیا تبدیل شود؛ با وجود اینکه کمتر کسی معتقد است که او بدترین کارنامه را در تاریخ (حتی معاصر) این کشور داشته است. فراموش نکنید که همین چهار سال پیش، عملکرد اقتصادی فاجعهبار دولت لیز تراس باعث شد او بعد از ۴۹ روز زمامداری مجبور به کنارهگیری شود.ولی سرنوشت کییر استارمر شاید داستانی آموزنده برای رهبران سیاسی باشد: متحد کردن همه جامعه ممکن است به نفع شما نباشد. @BBCPersian




