در چنین لحظه‌ای، جامعه بار دیگر درمی‌یابد که اختلافات سیاسی داخلی، ایران را از موضوع دفاع خارج نمی‌…

در چنین لحظه‌ای، جامعه بار دیگر درمی‌یابد که اختلافات سیاسی داخلی، ایران را از موضوع دفاع خارج نمی‌کنند.عملیات رسانه‌ای چهار سال گذشته صرفاً در پی نقد جمهوری اسلامی نبود. در سطحی عمیق‌تر، تلاش می‌کرد رابطه جامعه ایران را با تیم ملی، تاریخ، فرهنگ، دین، نهادهای عمومی و مفهوم دفاع ملی بازتعریف کند.تیم ملی، نخستین آزمایشگاه این عملیات بود. هنگامی که تیم ایران به «تیم حکومت» تبدیل شد، الگویی شکل گرفت که می‌توانست به دیگر نهادهای ملی نیز تعمیم یابد: هرچه در ایران وجود دارد متعلق به حکومت است و بنابراین آسیب‌دیدن آن لزوماً آسیب‌دیدن ایران نیست.اما ایران را نمی‌توان به یک نظام سیاسی، یک دوره تاریخی یا یک تصویر باستانی تقلیل داد. ایران یک حافظه تمدنی چندلایه است. تخت جمشید، شاهنامه، نوروز، عاشورا، سعدی، حافظ و تجربه دولت ایرانی، اجزای متخاصم یک هویت نیستند. آنها لایه‌های مختلف یک تداوم تاریخی‌اند.پروژه گسست نمادین توانست برای مدتی شکاف ایجاد کند، اما نتوانست ایران را از حافظه ایرانیان حذف کند. زیرا ایران تنها در حکومت یا رسانه وجود ندارد. ایران در زبان، تاریخ، جغرافیا، آیین و تجربه مشترک یک جامعه دیرپا استمرار یافته است.