‏نشریه «اکونومیست» گزارش کوتاه و افشاگرانه‌ای درباره بخش انرژی پاک ایالات متحده منتشر کرده که به‌خو…

‏نشریه «اکونومیست» گزارش کوتاه و افشاگرانه‌ای درباره بخش انرژی پاک ایالات متحده منتشر کرده که به‌خوبی منطق حاکم بر جنگ فناوری را به تصویر می‌کشد. در فاصله سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، شرکت‌های چینی حدود ۱۵.۵ میلیارد دلار در حوزه تولید پنل‌های خورشیدی و باتری در آمریکا سرمایه‌گذاری کردند و کارخانه‌هایی فوق‌پیشرفته ساختند که آمریکایی‌ها خود قادر به احداث آن‌ها نبودند. سپس در ژوئیه ۲۰۲۵، «لایحه بزرگ و عالی» ترامپ، شرکت‌های دارای هرگونه پیوند با چین را از دریافت یارانه‌هایی که بقای این صنعت به آن‌ها وابسته است، محروم کرد و این شرکت‌ها را در کنار ایران، کره شمالی و روسیه، در زمره «نهادهای خارجیِ مایه نگرانی» قرار داد. در نتیجه، سرمایه‌گذاران چینی ناچار به فروش فوری و ارزان (حراج) دارایی‌های خود شدند؛ به‌طوری که نزدیک به ۹ میلیارد دلار از این دارایی‌ها لغو، متوقف یا فروخته شد—که بخشی از آن با تخفیف‌های سنگین به چنگ سرمایه‌گذاران آمریکای شمالی افتاد. اکنون بر فراز یک نیروگاه خورشیدی در دالاس که توسط چینی‌ها ساخته شده، پرچم آمریکا در اهتزاز است و یکی از مدیران با آب‌ و تاب می‌گوید: «هرگز روی شکست مهندسی و نوآوری ایالات متحده شرط‌بندی نکنید.» این ادعای بزرگی است درباره کارخانه‌ای که خودتان طراحی نکرده‌اید، با فناوری‌ای ساخته شده که خودتان ابداع نکرده‌اید و در خطوط تولیدی قرار دارد که —به تعبیر اکونومیست— «سرشار از فناوری چینی» است. رسانه‌های آمریکایی بی‌وقفه از «سرقت» فناوری آمریکا توسط شرکت‌های چینی سخن می‌گویند، اما واقعیت درست برعکس است. و البته، این رویکرد نتیجه مطلوب را به همراه نخواهد داشت. می‌توان کارخانه را مصادره کرد، اما نمی‌توان دهه‌ها سرمایه‌گذاری صبورانه دولتی، برنامه‌ریزی صنعتی و دانش فنی انباشته‌شده‌ای را که منجر به خلق آن کارخانه شده است، مصادره کرد. گواه این مدعا نکته‌ای است که مقاله نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد: چین همچنان ۹۵ درصد از پلی‌سیلیکون جهان را تولید می‌کند و همان مدیرانی که «نوآوری» آمریکا را جشن می‌گیرند، اکنون خواستار تعرفه‌های بالاتر بر نهاده‌های چینی هستند تا بتوانند «در سطح جهانی رقابت‌پذیر» باشند. شگفت‌انگیز است؛ آن‌ها پس از بهره‌برداری از ثمرات سرمایه‌گذاری چین، اکنون برای مقابله با رقابت چین نیازمند حمایت (تعرفه‌های حمایتی) هستند. این نه اعتمادبه‌نفسِ یک پیشروِ فناوری، بلکه اضطرابِ یک «رانت‌خوار» است.x.com/i/status/2075109966676148339