‏رویدادهای اخیر بار دیگر عدم درک دولت در مورد ایران را نشان می‌دهند. مسئله نه مبارزه‌ای بین «میانه‌…

‏رویدادهای اخیر بار دیگر عدم درک دولت در مورد ایران را نشان می‌دهند. مسئله نه مبارزه‌ای بین «میانه‌روها» و «تندروها»، بلکه واقعیت ساده این است که ایران قصد بازگشت به وضعیت موجودی را ندارد که در تنگه هرمز در ۲۸ فوریه حاکم بود.‏ایالات متحده توانایی تشدید تنش را دارد، اما ایران نیز ابزارهای قابل توجهی برای پاسخگویی در اختیار دارد، از ضربه زدن به تردد در تنگه باب‌المندب گرفته تا آسیب به زیرساخت‌های ارتباطی زیرآبی و مسیرهای تجاری که از منطقه عبور می‌کنند.‏سؤال اساسی این است که دولت به دنبال دستیابی به چه چیزی است، با این درک که ایران قصد عقب‌نشینی از موضع خود را ندارد. تا زمانی که واشنگتن بر بازگشت وضعیت به حالت پیشین در تنگه‌ها اصرار کند، محتمل است که تهران پاسخ دهد و حتی واکنش‌های خود را تشدید کند.‏در لحظه‌ای که مارپیچ تشدید آغاز می‌شود، متوقف کردن آن بسیار دشوار است. همچنین مهم است به یاد داشته باشیم که بعید است ترامپ تردیدهای خود را در مورد اعزام نیروهای زمینی به ایران تغییر داده باشد. بنابراین، حتی درگیری با شدت پایین نیز می‌تواند به سرعت به تشدید گسترده‌تری تبدیل شود، سناریویی که به نظر می‌رسد دولت به دنبال اجتناب از آن است.‏درست است که قیمت‌های نفت اخیراً کاهش یافته، اما تشدید قابل توجه می‌تواند منجر به اختلال در تردد تنگه‌ها شود و به توانایی ایالات متحده برای پر کردن ذخایر استراتژیک نفت خود آسیب بزند.‏بنابراین، ایران قطعاً چیزی برای از دست دادن دارد. اما ایالات متحده نیز. بدون استراتژی منسجم و روشن، واشنگتن ممکن است بار دیگر به درگیری طولانی‌مدتی کشیده شود که بعید است به آن علاقه‌مند باشد.‏تشدید به بازگشایی تنگه هرمز یا بازگرداندن وضعیت موجود پیش از جنگ منجر نخواهد شد. برعکس، ممکن است به بسته شدن عملی آن‌ها و تشدید اختلالات در تردد کشتیرانی بیانجامد.‏تا زمانی که ایران توانایی اعمال کنترل و تهدید در تنگه‌ها را حفظ کند، هیچ اساسی برای فرض بازگشت وضعیت به حالت پیشین وجود ندارد. بنابراین، هر استراتژی که فرض کند فشار نظامی به تنهایی واقعیت گذشته را بازخواهد گرداند، ممکن است دقیقاً به تشدید بیشتر و نه نتیجه مطلوب منجر شود.x.com/citrinowicz/status/2075086751182336…