نمیدونم چقدر باید تکرار کنمتا بفهمیبا ناله، هیچ چیز درست نمیشه.نه یک ساعتِ اضافه به وجود میاد،نه یک…
انتشار: 2026/07/06 13:07 UTCدریافت: 2026/08/14 13:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 13:45 UTC
نمیدونم چقدر باید تکرار کنمتا بفهمیبا ناله، هیچ چیز درست نمیشه.نه یک ساعتِ اضافه به وجود میاد،نه یک درسِ عقبافتاده جلو میاد.ناله فقط ثابت میکنهکه هنوز یاد نگرفتیجلوی یه تقدیرِ چیدهشده،چطوری بایستی.وقتی یه چیزی از الان مشخصه،وقتی روزا رو شمردی و دیدی همینقدره،دیگه معنی ندارهبنشینی و بگی «بدبخت شدم، بدبخت شدم»و انگار داری منتظر میمونییکی بیاد نجاتت بده.هیچکس نمیاد.فقط خودتیکه باید از این لحظهبپرسی از خودت«چیکار کنم که درست شه؟»نه اینکه بشینیو غرق شی توی همونحسِ لهشدنی که هیچکاری برات نمیکنه.
پستهای تلگرام — Believe Yourself*Ali
امتحان دینی رو خسته نباشید،عزیزای من.دینی گذشت.و «گذشت» یعنی چی؟یعنی هرچی بود، تموم شد.هرچی نوشتی،هرچی ننوشتی،هرجا یادت اومد،هرجا ذهنت خالی شد،هر سؤالی که اشتباه خوندی،هر جوابی که بعد از تحویل برگه یادت اومد،دیگه تموم شد.نه با چک کردن جوابها عوض میشه،نه با شمردن غلطها،نه با گریه،نه با هزار بار گفتنِ«کاش اینو نوشته بودم»«کاش اون یکی رو عوض نمیکردم»«کاش بیشتر خونده بودم.»دیگه هیچ «کاش»یروی برگهای که تحویل دادییک کلمه اضافه نمیکنه.برای دینی،دیگه هیچ کاری از دستت برنمیاد.اما برای امتحان بعدی چرا.برای ادبیاتتهنوز دو روز وقت داری.دو روزی که هنوز نسوخته.دو روزی که هنوز میتونهبخشی از خرابشدهها رو جبران کنه.دو روزی که هنوز مالِ توئه.حتی اگر دینی رو خراب کردی،حتی اگر وقتی از جلسه اومدی بیرونفهمیدی چیزی که انتظار داشتی نشده،هنوز همهچیز خراب نشده.یک امتحانِ بد،تا وقتی اجازه ندی امتحانهای بعدی رو هم با خودش بکشه پایین،فقط یک امتحانِ بده.اما اگر بنشینی،جوابها رو زیرورو کنی،خودتو سرزنش کنی،گریه کنی،و این دو روز رو هم به پای برگهای بریزیکه دیگه نمیتونی تغییرش بدی،اونوقت دینی فقط دینی رو خراب نکرده.ادبیاتت رو هم خراب کرده.امتحانهای بعدیت رو هم خراب کرده.و این بار،دیگه مقصر سؤالها نیستن.خودتی که اجازه دادیبا غم و غصههیچ نمرهای برنمیگرده.ولی با خوندن امتحان بعدی،میتونی تا حد زیادیجلوی خسارتِ امروز رو بگیری.
بعضی وقتا جبران یعنی نذاری،خرابی امروزفردات رو هم بسوزونه.
یک برگه تمام شده،نباید تمام برگه های شروع نشده رو بسوزونه.
با ناله، هیچ چیز درست نمیشه.👆🏻👆🏻👆🏻👆🏻👆🏻👆🏻
هرچی موندشب امتحان.ترس هم نداره.پر بازده ترین روز همون شب امتحانه.فقط این چند روز جون بذارید.شب امتحان میگم چطور باقیشو پیش ببرید که برسید.منابعشم اماده میکنم.فقط نذار این چند روز بره.
فکر نکن باید همهچیزو بخونی.فکر نکن باید هزار تا منبع رو ورق بزنیو دنبال کامل بودن باشی.کامل بودن، وسط این چند روز، توهمه.یه دروغِ خوشگل که بهت میگه«اگه همهچی رو بخونی آرومی»هرچی بیشتر بخوای همهچیز رو پوشش بدی،هیچی رو درست نمیپوشونی.اگه کتاب تشریحی داری،همون کافیه.نه ده جلد کمکی،نه بستهکلاس فلان موسسه،نه جلدِ رنگی که فقط قشنگه.همون یه کتاب،اگه درست خونده شه،از صد منبعِ نصفهکاره قویتره.نیمهی دومِ کتاب رو اولویت بده.چرا؟چون معمولا نیمهی دوم جاییه که کمتر مسلطی.همونجاییه که وقتِ کلاس یا خودخوانی کم آوردی.و طرفه دیگهبودجهی نهایی روی همین نیمهی دوم بیشتره.یعنی جایی که هم ضعیفتری،هم سهمِ بیشتری از امتحان رو داره.این دو تا با هم که جمع شه،میشه بحرانیترین نقطهی درست.همونجایی که باید بچسبی،نه جایی که راحتی، نه جایی که بلدی.این چندتا روز،یا میشه روزهایی کهبا تمام وجود، جای خالی ذهنتوبا درستترین انتخاب پر کردی،یا میشه روزهایی کهپخش شدی روی همهچیزو هیچی رو کامل نگرفتی.