‌ای انجمنِ عشرتِ جاوید! بیاای حاصل صدهزار امّید! بیاظلمت‌کده است بی‌رخت کشورِ مابا طبل و علَم، چو ن…

‌سرِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی....‌

‌آهای مردمِ بی‌چهره‌ی نقاب‌فروشانمیانه‌بازِ وسط‌گیر و دورِ قاب‌فروشانسپرده گوش به افسانه‌های خامِ رهایینشسته‌اید کنارِ بساطِ خواب‌فروشانچه دلخوشید شما سفله‌گان به گوشه‌ی امنی؟نمانده گوشه‌ی امنی از این عذاب‌فروشانامیدِ معجزه‌ای نیست از نبیّ‌ِ دروغینمخر امیدِ درستی از این خراب‌فروشانمبر به طاق و به گنبد گمانِ خانه و مسجدکه سرپناه نیاید از این حباب‌فروشانسه وعده وعده به ما داده‌اند از این همه نعمتبه ما رسیده فقط دودِ این کباب‌فروشاننمانده نورِ امیدی به یک دقیقه‌ی دیگرستاره می‌طلبی چند از این شهاب‌فروشان؟عجب نباشد اگر تشنه‌‌اید دم به دمِ عمرکه خورده‌اید فریب از لبِ سراب‌فروشان«حمید زارعیِ مرودشت»ـ @berkeye_kohan ـ‌

‌به گمانم دارم آلزایمر میگیرم. الان یک‌نفر گفت این مطلب را که قبلا گذاشته‌ای. نگاه کردم و دیدم گذاشته‌ام و واقعا یادم رفته بود.به طرزی شگفت‌انگیز ذره‌ای یادم نبود که قبلا حتا عکس نسخه را هم گذاشته بودم 😐در این لینکـ t.me/berkeye_kohan/4986%D8%A2%D8%AB%D8%A7… پیری دارد نمودار می‌شود....‌

‌ بارها تاکید کرده‌ام که در بیت مشهور حافظ رواق منظر چشم من «آستانه»‌ی توست آستانه درست است و آشیانه غلط است. عده‌ای به صرف فعل فرود آمدن در مصراع بعد می‌گویند حافظ مخاطب شعر را به پرنده تشبیه می‌کند و می‌گوید به آشیانه فرود بیا. توجیهی بسیار بسیار سست…‌تصور کنید حافظ آن معشوق، یا ممدوح بلندمرتبه و بزرگوارش را به پرنده‌های کوچک و استخوانی تشبیه کند که در رواق خانه، آشیانه‌های خاروخاشاکی و حقیر می‌سازند.بیشتر به جوک شبیه است.‌

‌دانلود کنید👆🏼نسخه‌ی خطی دیوان حافظ کتابت شده در سال هشتصد و یک قدیمی‌ترین نسخه از اشعار حافظ. مشهور به نسخه‌ی ۸۰۱‌‌

‌بارها تاکید کرده‌ام که در بیت مشهور حافظ رواق منظر چشم من «آستانه»‌ی توستآستانه درست است و آشیانه غلط است.عده‌ای به صرف فعل فرود آمدن در مصراع بعد می‌گویند حافظ مخاطب شعر را به پرنده تشبیه می‌کند و می‌گوید به آشیانه فرود بیا. توجیهی بسیار بسیار سست آن هم برای کلام خواجه. فعل فرود آمدن، برای انسان‌های بزرگ به کار می‌رفته به منظورِ رعایت ادب. یعنی جایگاه شما والاتر از ماست و باید فرود بیایید تا پا به منزل ما بگذارید.اما کلمه‌ی آستانه... به قسمت پایین در که هنگام ورود پا برآن می‌گذارند آستانه می‌گویند.حافظ می‌گوید رواق خانه‌ی من یا رواق‌منظر خانه‌ی من که بالاترین نقطه‌ی خانه‌ی من است، برای تو حکمِ آستانه‌ی درت را دارد. پس قدم رنجه کن و پایین بیا و به بالاترین جای خانه‌ی من بنشین.حال به تصویر نگاه کنید که نسخه‌ی هشتصد و یک هم این کلمه را «آستانه» ضبط کرده. یعنی قدیمی‌ترین نسخه‌ی اشعار حافظ در جهان که شاگرد و مرید حافظ مدونش کرده، آستانه ذکر شده و آشیانه، تنها یک ایراد در خوانش بوده. چون در قدیم رسم بوده که نقطه‌ی حروف را نمی‌گذاشته اند و طبیعی‌ست کاتبی به اشتباه «آستانه» را «آشیانه» خوانده باشد.‌