🔵🔴یک عصر متفاوت!✍مالک رضایی امروز اندکی خسته بودم، ترجیح دادم به جای پیادهروی دور دریاچه شورابیل،…
انتشار: 2026/08/07 16:04 UTCدریافت: 2026/08/11 18:05 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 18:05 UTC
🔵🔴یک عصر متفاوت!✍مالک رضایی امروز اندکی خسته بودم، ترجیح دادم به جای پیادهروی دور دریاچه شورابیل، که غالباً برنامه روزانه عصرگاهی من است، اندکی در پارکی که نزدیکی منزلمان است قدم بزنم.احساس میکنم فضای پارک و مناسباتی که در آن حاکم است کاملاً دیگر با ارزشهای نسل ما بیگانه است. نه ارزشهای متصلب و بستهای که برخی از آحاد نسل ما دارند، بلکه همان نورمهای معمولی که من و شما از یک جامعه نرمال انتظار داریم. از ادبیاتی که در گفتگویشان حاکم است تا رفتار و حرکاتی که از خود بروز میدهند، هیچکدام با فضای مورد انتظار ذهن ما سازگار نیست. یک آنارشی و هرج و مرجی در رفتارشان حاکم است که ابعاد آن تحت تصرف انواعی از دود و دم و بنگ و افیون در آمده است.اندکی بر روی یکی از صندلیهای پارک نشستم و با جوانی که کنارم نشسته بود سر صحبت باز کردم.— چطوری جوان؟— خوبم، مرسی.— دانشجویی یا محصل؟— محصلم. سال آخر.— امتحاناتتون تموم شد؟— چه امتحانی؟ مگر کلاسی بود تا امتحانی باشد؟— یعنی به نظرت امتحان و درس برات مهم نیست؟— ول کن حاجی. درس مال بچه پولدارهاست. ما پولمون کجا بود که معلم خصوصی و کلاس خصوصی و تقویتی و ... داشته باشیم؟ توی مدرسه هم که اصلاً درس نیست. مدرسه هم اگر دایر باشد، معلم به زور میاد سر کلاس.... سیگار داری حاجی؟— آره، دارم. مگه سیگار میکشی؟— حالا بیخیال. سیگار داری بده. ما که از زمین و زمان میکشیم، سیگار هم روش.— اگر اجازه بدید من دیگه برم. اذان گفته شد، برم نماز بخونم. نماز جماعت.— آره، برو. التماس دعا. دعایمان کن حاجی.— حتماً، مواظب خودت باش. امیدوارم این سیگاری که بهت دادم آخرین سیگارت باشد.— امیدوار نباش.بعد از اقامه نماز مغرب و عشا در جماعتی محدود، تکبیر پایان نماز را هم گفتیم.الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر. خامنهای رهبر. مرگ بر ضد ولایت فقیه. مرگ بر آمریکا. مرگ بر اسرائیل غارتگر.از همان مسیر پارک برگشتم.آمبولانسی در گوشهای از پارک ایستاده است و کثیری مردم از پیر و جوان و دختر و پسر، دورهاش کردهاند.پرسیدم:— چی شده؟یکی گفت:— هیچی آقا. یک دختر خانمی از شدت مستی بیحال شده بود، اومدند به سر و وضعش رسیدگی کردند. درست شد. رعایت نمیکنند که. هی آدم میگه؛ لامصب کمتر بخور، اندازه بخور. مگه گوش میدن آخه!— چند سالش بود؟— حدوداً هجده، نوزده سال.سری از افسوس تکان دادم و راهم را به سمت خانه ادامه دادم.در طول مسیرم یک مغازه بزرگ سه طبقه فستفود است که تازه اجارهاش کردهاند و شکل و شمایل ظاهری ساختمان را به کل تغییر دادهاند.چشمم افتاد به همسایهای که دارد با بچههاش از مغازه فستفود میاد بیرون، اما در حال مشاجره با بچه هاش است. مرا دید و انگار زبان درد دلش باز شد. به بچههایش گفت:— شما برید، من پیاده میام.گفتم:— چی شده؟گفت:«میگن بریم بیرون غذا بخوریم و من هم میگم باشه بریم. مرا آوردهاند به این تاریکخانه. از پلههای تاریکی که به عمد از سنگ سیاه استفاده کردهاند، مرا بردند بالا. پله سیاه. دیوار سیاه. سقف سیاه. کف سیاه. میز سیاه، صندلی سیاه. روزگار سیاه. همه جا دود و دم. بوی غذای سوخته، بوی سیگار و بوی هر کوفتی که نمیدونم چیست؟....»دیدم خیلی اعصابش خرد است. چیزی نگفتم و گذاشتم ادامه دهد. راستش؛ خودم هم حال و حوصله حرف زدن نداشتم، اما لاجرم از گوش دادن بودم.ادامه داد:«.... یک صدای موسیقی با زبانی که اصلاً نمیفهمم هم چیست را گذاشتهاند، با ترکیبی از نور کمرنگی به رنگ قرمز که از جاهای مختلف به آدم چشمک میزند. چند جوان دختر و پسر هم در صندلیها لم دادهاند با سیگاری در لب. و گاهی سرها روی شانه هم. آزاد و رها. یله و راحت.حالا اینها به کنار؛ اینا میگن: "بابا، به این فضا از نمره یک تا ۱۰ چند میدی؟"میگم، شما خودتون چند میدین؟— ما؟ ده.— مرحبا. خدا وکیلی آن خونهی خودمان بهتر است با اون غذایی که مامانت درست میکنه یا اینجا؟ آن رستوران غذاخوری که من گاهی میبرمتان بهتره یا اینجا؟— حرفشو هم نزن بابا. همش تکراری. همش تکراری. فقط که غذا نیست. فضا. فضا رو چی میگی؟گفتم:— "د حالا پاشید بریم. سرم درد گرفت از این همه دود و دم و بوی جورواجور ..."گفتند:— "ضد حال نزن دیگه بابا. حالا یه بار اومدیا با ما بیرون. اصلاً دفعه بعد با ما نیا. فقط کارت بانکی رو بده."— راست میگن. من فقط کارت بانکیشون هستم. ما به کجا میرویم حاجی؟ تو بگو که به کجا میرویم؟— خونه دیگه. مگه مسیرمون یکی نیست؟ خونه میریم دیگه.داد زد:— حواست کجاست؟ میگم به کجا داریم میرویم؟راست میگفت. اصلاً حواسم نبود. زود خودمو جمع کردم و گفتم:— آهان. از اون لحاظ. والله من هم چیزی نمی دونم برادر. فکر کنم ناکجا آباد.T.me/bestdiplomacy
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 23 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — دیپلماسی
🔵🔴 هیچ توافق خوبی با ایران ممکن نیست✍ واشنگتنپست هیئت تحریریه واشنگتنپست جنگ ترامپ علیه ایران را یک «شکست راهبردی» میداند، اما استدلال میکند که پاسخ مناسب، توافق و سازش با تهران نیست؛ بلکه بازگشت به سیاست سنتی «مهار» است. بهنوشته این روزنامه، تمایل ترامپ به معرفی هر توافق بهعنوان پیروزی، در قبال ایران او را به بنبست رسانده است. حملهای که در فوریه آغاز شد نتوانست به اهداف اصلی خود دست یابد. کشتهشدن علی خامنهای موجب فروپاشی حکومت نشد؛ موشکهای ایران همچنان تهدیدی جدی برای منطقهاند؛ گروههای نیابتی تهران فعال باقی ماندهاند و بمبارانها، با وجود واردکردن آسیب شدید به برنامه هستهای، انگیزه ایران برای دستیابی به بمب اتمی را افزایش دادهاند. تهران نیز اکنون مدعی کنترل تنگه هرمز است. محور تفاهمنامه ژوئن میان ایران و آمریکا، مبادله بازگشایی هرمز با لغو تحریمها و محاصره دریایی بود. اما متن توافق عمداً یا سهواً روشن نکرد چه کسی تنگه را اداره خواهد کرد. ایران معتقد بود میتواند مقررات عبور کشتیها را تعیین و «هزینه خدمات» دریافت کند و برای این منظور «سازمان تنگه خلیج فارس» را تشکیل داد. ترامپ این اختلاف را نادیده گرفت و توافق را امضا کرد، اما پس از حمله ایران به کشتیها در ماه ژوئیه، جنگ از سر گرفته شد. بهنوشته واشنگتنپست، ازسرگیری حملات واقعیتهای میدانی را تغییر نداد. ایران همچنان به کشتیها حمله کرد و بازداشته نشد. کمبود موشکهای رهگیر، زیرساختهای متحدان آمریکا را در معرض خطر قرار داده و رهبران کشورهای خلیج فارس نیز از ترامپ خواستهاند حملات تازهای انجام ندهد، زیرا شهرهای آنها هدف پاسخ ایران قرار خواهند گرفت. تردید ترامپ درباره بهخطرانداختن نیروهای آمریکایی نیز این پیام را به تندروهای ایران داده که او آمادگی تشدید بیشتر جنگ را ندارد. بااینحال، هیئت تحریریه معتقد است واشنگتن هنوز اهرمهای مهمی در اختیار دارد. محاصره دریایی اقتصاد ایران را بهشدت آسیب زده، ارزش پول ملی را کاهش داده و صادرات نفت را به سطحی بسیار پایین رسانده است. تحریمها همچنان برقرارند، دهها میلیارد دلار از داراییهای ایران مسدود مانده و قرارگرفتن رفع تحریمها در صدر مطالبات تهران نشان میدهد این فشارها برای حکومت اهمیت زیادی دارند. مقاله تصرف هرمز توسط ایران را نوعی «گروگانگیری» توصیف میکند، اما میگوید این گروگان عملاً پیشتر هدف قرار گرفته است: بازارها بستهماندن تنگه را در قیمتها محاسبه کردهاند و اگرچه نفت گران شده، قیمتها هنوز فاجعهآمیز نیست. در همین حال، تولیدکنندگان بهتدریج مسیرهای جایگزین را توسعه میدهند. دولت ترامپ مدعی است اکنون روزانه پنج تا هفت میلیون بشکه نفت از طریق خطوط لوله ارتقایافته و پایانههای جدید، بدون عبور از هرمز، از منطقه صادر میشود. عربستان نیز در حال تشکیل ائتلافی چندملیتی برای حفاظت از کشتیرانی در دریای سرخ در برابر نیروهای نیابتی ایران است. واشنگتنپست توصیه میکند آمریکا با ارائه اطلاعات نظارتی و پشتیبانی فرماندهی از این ائتلاف حمایت کند. از نظر هیئت تحریریه، سیاست مهار در حال نتیجهدادن است. آمریکا باید محاصره را پایدارتر کند: تعداد کشتیهای درگیر در توقیف مستقیم را کاهش دهد، اما هر کشور یا شرکتی را که نفت عبورکرده از محاصره ایران را خریداری میکند تحریم کند. داراییهای مسدودشده تهران نیز نباید آزاد شوند و نیروهای نیابتی ایران در یمن، عراق، لبنان و غزه باید بهطور مستمر تحت فشار قرار گیرند. در کنار فشار اقتصادی و منطقهای، ترامپ باید تهدید به تشدید جدی نظامی را حفظ کند، بهویژه اگر ایران کوچکترین اقدامی برای بازسازی برنامه هستهای خود انجام دهد. مقاله هشدار میدهد که لغو تحریمها و تزریق منابع مالی تازه به تهران، رفتار حکومت را پاداش میدهد و هزینه دور بعدی درگیریهای منطقهای را تأمین میکند. نتیجه مقاله این است که ترامپ باید از تلاش برای دستیابی به توافقی که شکست جنگ را رسمیت میبخشد صرفنظر کند. از نگاه هیئت تحریریه، یک معاملهگر ماهر باید بداند چه زمانی از مذاکرات کنار بکشد و بهجای سازش با ایران، سیاست مهار بلندمدت را دنبال کند.@AmericanStudiesT.me/bestdiplomacy
🔵🔴 جنگ مغلوبه🌘چرا نسخه قدیمی مبارزه با فساد دیگر جواب نمیدهد؟✍🏻 آزاده خرمیمقدم/ نویسنده نشریه🔹سالهاست که دولتها و نهادهای بینالمللی، نبردی تمامعیار را علیه «فساد» آغاز کردهاند. میلیاردها دلار هزینه شده، قوانین سختگیرانهتری وضع شده و نهادهای نظارتی متعددی تاسیس شدهاند. اما با این همه، چرا هنوز هم در بسیاری از نقاط جهان، فساد نهتنها عقبنشینی نکرده، بلکه گویی در برابر این حملات، پوستاندازی کرده و مقاومتر شده است؟ گزارش اخیر بانک جهانی با عنوان «استفاده از بینشهای رفتاری در مبارزه با فساد»، پاسخی ساده اما تکاندهنده به این پرسش میدهد: شاید ما سالها با فساد اشتباه مبارزه کردهایم. ما تاکنون فقط با «معلولها» جنگیدهایم و از «انسان» پشت میزها غافل ماندهایم. 🔹فساد، پیش از آنکه محصول قوانین بد باشد، محصول «رفتار انسانی» است؛ رفتاری که در شبکهای پیچیده از سوگیریهای ذهنی، فشارهای اجتماعی و ساختارهای نهادی گرفتار شده است. برای سالها، نسخه رایج مبارزه با فساد تقریباً در همه کشورها یکسان بوده است: قوانین سختگیرانهتر بنویس، نهادهای نظارتی را تقویت و مجازاتها را سنگینتر کن. منطق این رویکرد ساده بهنظر میرسید؛ اگر هزینه ارتکاب فساد از منفعت آن بیشتر باشد، یک انسان عقلانی هرگز رشوه نمیگیرد یا از قدرت سوءاستفاده نمیکند. این همان تصویری است که اقتصاد کلاسیک از انسان ارائه میکند؛ موجودی که پیش از هر تصمیم، سود و زیان را با دقت محاسبه میکند.🔹انسانها دوست دارند خود را افرادی اخلاقمدار بدانند. بههمین دلیل، حتی هنگام انجام رفتارهای نادرست نیز برای خود توجیه میتراشند. عباراتی مانند «این فقط یک هدیه کوچک است»، «حقوقم کفاف زندگی را نمیدهد» یا «اگر من نگیرم، نفر بعدی میگیرد»، نمونههایی از همین خودفریبی اخلاقیاند. این توجیهها باعث میشوند فرد، بدون آنکه احساس گناه کند، همچنان تصویری مثبت از خود در ذهنش حفظ کند و مرز میان رفتار سالم و فاسد، بهتدریج محو شود.🔹شاید بزرگترین اشتباه ما در مبارزه با فساد این بوده که سالها تصور کردهایم با نوشتن قانونهای بیشتر و تعیین مجازاتهای سنگینتر، میتوان رفتاری را تغییر داد که ریشههایش در ذهن، فرهنگ و ساختارهای اجتماعی تنیده شده است. اما تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد فساد بیش از آنکه یک مسئله صرفاً حقوقی باشد، مسئلهای رفتاری است؛ پدیدهای که از تعامل انسان با محیط پیرامونش زاده میشود. بههمین دلیل، مبارزه با فساد نه یک عملیات ضربتی، بلکه یک دو استقامت است؛ مسیری طولانی که در آن، تغییر ذهنیتها و بازطراحی نهادها، به همان اندازه اهمیت دارد که اجرای قانون. انسانها ماشینهای محاسبهگر نیستند.متن کامل گزارش را اینجا بخوانید.@bestdiplomacy
🔵🔴کشور عجیبی که ایران نام داردطاغوت سوم*، عوام بودند که من در جای دیگر آنها را «گناهکارانِ بیگناه» خوانده بودم.این جمع بر اثر نادانیِ خویش جز آنکه به زیانِ خود قدم بردارند و آلتِ دست و هِیمهی آتشِ دو طاغوتِ اوّل بشوند، کاری نمیکردند. به کمک و تجهیزِ عوام بود که امیران ترک و مغول میتوانستند بر کشور پهناور کهنسالی چون ایران حکومت کنند، و اگر اختلالی پیش میآمد، ایلخانان مغول برای چاره، حداکثر رو به مسلمانیِ مصلحتی میبردند. همین مردم بودند که به روایت داستان، ربودن پارهای از گوشت تن شاگرد ناصرخسرو را مجرّب میشناختند. هزاران حکایت و نقل و مثل در کتابهای فارسی هست، حاکی از آنکه «اینان با جهلِ خویش و سرِ انباشته از اوهام، تنها وسیلهی تسهیلِ تسلّطِ ظالمان بر خود بودند».برای نمونه، یک ماجرا از صد ماجرای مشابه را در این جا میآورم، و آن واقعهای است که در «راحَة الصّدور» راوندی حکایت شده است، در جریان حملهی غُزان به نیشابور.نخست از غُزان میگوید: «تيغ در نهادند و چندان خلق را در مسجد کشتند که کشتگان در خون ناپیدا شدند» و «اسیران شکنجه میکردند و خاک در دهان میآکندند، تا اگر چیزی دفین کرده بودند، مینمودند، اگر نه میمردند» آنگاه میآید بر سرِ مصیبتِ بزرگتر که پس از تخلیّهی شهر از غُزها عارض شده، مینویسد: «شهر را به سبب اختلاف مذاهب، حقاید قدیم بود. هر شب فُرقتی از محلّتی حشر میکردند و آتش در محلّتِ مخالفان میزدند، تا خرابهها که از آثار غُز مانده بود، اطلال شد، و قحط و وبا بدیشان پیوست تا هر که از تیغ و شکنجه جَسته بود به نیاز بِمُرد...». (چاپ محمّد اقبال، ص ۱۸٠_۱۸۲).خلاصهی کلام آن است که پس از رفتنِ غُز، غُزِ بزرگتر یعنی فرقهگرایی و تعصّبِ عوامانه، بازماندهی جان و مال و آبادانی را به بادِ نیستی داد: من از بیگانگان هرگز ننالمکه با من هرچه کرد، آن آشنا کرد.*اول شاهان دوم عالمان دنیادار و سوم عوام #سخنها_را_بشنویم💎کانال دکتر محمّدعلی اسلامی نُدوشنT.me/bestdiplomacy
🔵🔴 #مسعود_نیلی اقتصاددان:رفع تنش خارجی و بازسازی سرمایه اجتماعی بر حل ناترازی در حوزه انرژی در شرایط فعلی اولویت مهم تری دارداول بودجه نهادهای سربار و فاقد بازدهی را قطع کنید....@bestdiplomacy
🔵🔴ایران فرزندانش را فراموش نمیکندخطر اعدام بعد انقلاب منو تهدید میکرد!دکتر #شهریار_عدل (۱۳۹۴-۱۳۲۲) از برجستهترین باستانشناسان و ایرانشناسان معاصر بود. او نقش مؤثر در پروندههای ثبت جهانی آثار ایران در یونسکو داشت؛ از جمله در نخستین ماههای پس از انقـلاب، هنگامی که جماعتی تصمیم داشتند تختجمشید را ویران کنند شهریار عدل در اقدامی هشیارانه و ستودنی توانست با هزینه شخصی خویش تختجمشید، چغازنبیل و میدان نقش جهان اصفهان را در فهرست میراث فرهنگی جهان یونسکو به ثبت رساند. همچنین به دنبال میراث به تاراج رفته ایران رفت و برخی را با ارائه سند و مدارک کافی به ایران برگرداند.T.me/bestdiplomacy
🔵🔴صلح باشکوه تر از جنگ است!✍جواد رنجبر درخشیلرعکس های جنگنده ها باشکوه است؟ عکس ناوهای هواپیمابر؟ عکس فرماندهان نظامی با درجه ها و کلاه؟ خود جنگیدن هم باشکوه است؟ سلاح ها و شلیک ها و انفجارها! منفجر شدن دشمن! لحظه ای که قدرت بشر نمایان می شود. می دانیم که قدرت همواره جذاب و شیرین است.در شاهنامه بیت هایی است که شکوه جنگ و جنگاوران را نشان می دهد. در داستان گشتاسب با ارجاسب درباره زریر یکی از بزرگترین پهلوانان آمده است: بیاید پس آن نره شیر دلیرنبرده سوار آنکه نامش زریر به پیش اندرآید گرفته کمندنشسته بر اسپندیاری سمندابا جوشن زر درخشان چو ماهبدوی اندرون خیره گشته سپاههمگان از شکوه زریر مات و مبهوت مانده اند.صورت بندی معانی و مفاهیم اصلی زندگی در طول تاریخ بشر چنان است که جنگ را در پیوند با قدرت باشکوه می پندارد. بخشی بزرگ از ادبیات جهان و تاریخ نگاری و نظریه ها مربوط به جنگ است.چرا در نظر بشر صلح چنین شکوه و عظمت ندارد؟صلح در مقابل جنگ، کاری است که معمولا پنهان داشته می شود. شاید دلیل اصلی آن است که صلح با قدرت پیوند ندارد. صلح گذشتن و عقب نشستن و سکوت و تحمل و شکیبایی است. در نزد عامه، این پنج کار، نه تنها شکوهی ندارد که گاه کنش هم تلقی نمی شود. انفعال است.بین مردی که فریاد می کشد و زنی که شکیبایی می کند طبیعی است که توجه ها به مرد جلب می شود. آیا صلح هیچ شکوهی ندارد و هیچ نوع جذبه و جاذبه ای هم؟برای دیدن شکوه صلح، شکوه صبر و تحمل و سکوت، مردسالاری اعمال کننده قدرت مانع اصلی است. کسانی که شکوه گذشتن و بخشیدن را نمی بینند و آن را در برابر کشتن و نابودکردن سستی تلقی می کنند در لایه های عمیق ذهنی و اندیشه ای خود جایی برای زندگی صلح آمیز باقی نگذاشته اند. آن ها زندگی را در پیچ و خم قدرت می جویند و همانند کسی که از نقاشی پابلو پیکاسو جز خطوط درهم چیزی نمی بیند از رفتار مبتنی بر صلح چیزی در نمی یابند. یکی از مهم ترین مخالفت ها با رفتار صلح آمیز از هراس از دست دادن است. مخالفان صلح تصور می کنند که با رفتار صلح آمیز نفع مادی یا آبرو یا قدرت سیاسی یا اعتبار اجتماعی خود را از دست خواهند داد. در این باور جنگیدن حفظ ارزش هاست. بنابراین فعل جنگیدن را همه جا و برای همه چیز به صورتی بی رویه استفاده می کنند. حتی گاه برای عشق و عاطفه و ازدواج هم از فعل جنگیدن استفاده می شود که سخت نامتناسب است.تجربه بشر ثابت می کند که جنگیدن راه رسیدن به هدف ها است، اما راهی گران و سخت و ناهموار است. گاه آنچه به دست می آید از آنچه از دست می رود کم تر است. راه صلح آمیز سود کم مستمر است و زندگی را به مصداق «قطره قطره جمع شود…» می سازد. صلح همانند پیاده روی کردن مستمر روزانه است. انسان را تندرست نگاه می دارد، بی آنکه بتوان به آن افتخار کرد.رفتار صلح آمیز نشانه پیچیدگی فرهنگی فرد و بلوغ اندیشه ای اوست. دفاع نیز از مقوله صلح است و مبتنی بر سطحی بالا از تعلق فرهنگی. جنگ به معنای تجاوز، برعکس صلح، نشانه سطحی بسیار پایین از بلوغ فکری است. جنگاوران با همه جنگنده ها و ناوهایشان در اوج تکنولوژی ضعف اندیشه ای و فرهنگی هراسناکی را نمایش می دهند؛ شکوه ظاهر و پلیدی باطن.T.me/bestdiplomacy