ترسناک‌ترین آدم توی یک جامعه، یه آدم احمق نیست. جمعیته. یک آدم نادون، خطر بزرگی نیست. می‌تونی نادید…

ترسناک‌ترین آدم توی یک جامعه، یه آدم احمق نیست. جمعیته. یک آدم نادون، خطر بزرگی نیست. می‌تونی نادیده‌ش بگیری، ردش کنی، اصلاحش کنی. ولی وقتی همون فکر خام، همون حرف بی‌پایه، توسط هزاران نفر تکرار می‌شه، دیگه بحثِ درست و غلط نیست. بحثِ اینه که «چند نفر باورش کردن؟»جمعیت دنبال حقیقت نمی‌گرده. نگاه می‌کنه بقیه چی می‌گن، بعد همون رو با صدای بلندتر تکرار می‌کنه.مثل پلی که یک ستونش ترک برداشته. ترک، به‌تنهایی پل رو نابود نمی‌کنه. فاجعه از جایی شروع می‌شه که همه هشدار رو می‌بینن... و بازم روش راه می‌رن. نه چون امنه، چون بقیه هم دارن ازش رد میشن.جامعه هم دقیقاً همین‌طوره. یک فکر غلط، وقتی فقط توی یک مغزه، هنوز خطرناک نیست. ولی وقتی وارد دهان میلیون‌ها نفر می‌شه، کم‌کم شکلِ واقعیت می‌گیره. بعد می‌بینی تصمیم بد، می‌شه موج. موج، می‌شه مطالبه. مطالبه، می‌شه قانون. خطرناک‌ترین جمعیت، اون جمعیتِ پرسروصدا نیست. اونیه که دیگه حتی از خودش نمی‌پرسه: «اگه اشتباه کنیم چی؟» سقوط تمدن‌ها معمولاً از مرزها شروع نمی‌شه... از جایی شروع می‌شه که مردم، قضاوت خودشون رو می‌سپارن به جمع. و از اون لحظه به بعد، احساس فرمان می‌ده... و عقل فقط تماشا می‌کنه.امیرحسام ذنوبی