دو روز تا آغاز فصل تازهٔ لیگ برتر انگلستان باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از شمارهٔ ۲ حم…

دو روز تا آغاز فصل تازهٔ لیگ برتر انگلستان باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از شمارهٔ ۲ حماسه‌آفرین چلسی، برانیسلاو ایوانوویچ. نقش کلیدی بهترین مدافعان اغلب تا حد زیادی دور از نگاه‌ها باقی می‌ماند. نمایش‌های دفاعی درخشان به‌ندرت در خلاصهٔ بازی‌ها…تنها یک روز تا آغاز فصل تازهٔ لیگ برتر انگلستان باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از شمارهٔ ۱ سابق بلکبرن روورز، تیم فلاورز.اگر بپذیریم که نقش مدافعان در موفقیت تیم اغلب نادیده گرفته می‌شود، دروازه‌بان‌ها کسانی‌اند که تقریباً هیچ‌گاه دیده نمی‌شوند؛ مگر آن‌گاه که رسانه‌ها به مقصری نیاز داشته باشند تا تقصیر را به گردن او بیندازند. مهارهای حیاتی و نجات‌بخش به‌ندرت در کانون توجه قرار می‌گیرند و اغلب تنها اشتباه است که نام دروازه‌بان را بر سر زبان‌ها می‌اندازد. با این وجود، در هشتم مه ۱۹۹۵ در ایوود پارک، تیم فلاورز درون دروازه دقیقاً همان ستونی بود که مانع از فروپاشی آجرهای روی‌هم‌چیده‌شدهٔ بلکبرن برای کسب عنوان قهرمانی لیگ شد.رقابت برای قهرمانی آن فصل تنگاتنگ دنبال می‌شد.منچستریونایتد با پیروزی ۱ بر ۰ مقابل شفیلد ونزدی، فاصله را به دو امتیاز کاهش داده بود و سر الکس فرگوسن با بهره‌گیری از بازی روانی همیشگی‌اش می‌گفت که بلکبرن جربزهٔ لازم برای قهرمانی را ندارد. البته حرف این مربی اسکاتلندی، بیراه هم نبود؛ چراکه تیم تحت هدایت کنی دالگلیش که پیش‌تر با اختلاف ۸ امتیازی در صدر جدول جای داشت، طی هفته‌های پایانی روند نزولی‌ای را تجربه کرده بود و نیاز مبرمی به پیروزی در آخرین مصاف خانگی‌اش مقابل نیوکسل داشت.آن بازی آغاز شد و در دقیقهٔ ۲۹، گل آلن شیرر آبی و سفیدها را پیش انداخت؛ ضربهٔ سری از روی سانتر گرِیم لو سو. از آن لحظه به بعد، نتیجه باید حفظ می‌شد و از سوی دیگر، نیوکسل با حملات پیاپی، روورز را تحت فشار گذاشت.پیتر بردزلی، راب لی، روئل فاکس و جان برزفورد بارها تا آستانهٔ گل‌زنی پیش رفتند؛ فلاورز اما، در هر لحظه دیواری بود که قرار نبود فرو بپاشد.سیوهای او یکی پس از دیگری می‌آمدند: مهار شوت بردزلی در نیمهٔ اول با انگشتان - که به گوشهٔ بالای دروازه می‌رفت، دفع شوت‌های لی و فاکس و سرانجام آن سیو تماشایی از فاصلهٔ نزدیک مقابل برزفورد در دقایق پایانی بازی.داور نیز احتمال پنالتی‌ای دیرهنگام به سود زاغ‌ها را رد کرد تا بازی با نتیجهٔ ۱ بر ۰ به پایان برسد.پس از سوت پایان، فلاورز در تونل ورزشگاه، با چهره‌ای عرق‌کرده، در پاسخ به اظهارات فرگوسن گفت:«از جربزه داشتن با من حرف نزنید. از جا زدن در لحظهٔ آخر نگویید؛ چون آنچه در زمین دیده شد، همان جربزه است. بازیکنان باکیفیتی که تمام توان‌شان را در زمین می‌گذارند... ما تا پایان می‌جنگیم، چون جربزه داریم. »بلکبرن با پیروزی، نخ سرنوشت را در دستان خود نگه داشت تا شش روز بعد با انگیزه به سراغ هفتهٔ آخر بروند. در چهاردهم مه، تیم دالگلیش در آنفیلد نتوانست کاری را پیشببرد بازی را با نتیجهٔ ۲ بر ۱ به لیورپول واگذار کرد؛ اما منچستریونایتد نیز در دیدار همزمان مقابل وست‌هم با نتیجهٔ ۱ بر ۱ متوقف شد. بدین‌ترتیب، بلکبرن با وجود شکست، به لطف اختلاف یک‌امتیازی، پس از ۸۱ سال دوباره بر بام قهرمان انگلستان ایستاد. با عملکرد خارق‌العادهٔ ۳۴ گل و ۱۳ پاس گل‌، اغلب از آلن شیرر به عنوان قهرمان یاد می‌شود که با ایستادگی برابر فرگوسن، دالگلیش را به جام رساند؛ اما شاید بدون عملکرد فلاورز در آن شب، درخشش بیگ‌آل در بلکبرن نیز هرگز تا این اندازه در دفتر تاریخ برجسته نمی‌شد.📮 Soshiyant Nr⚽️ @bistodo_Tweet