قلم را به دست گرفتم و از دردی نوشتم که سالها آرامآرام در من ریشه دوانده بود؛ دردی که آنقدر ماند…
انتشار: 2026/06/26 09:13 UTC
قلم را به دست گرفتم و از دردی نوشتم که سالها آرامآرام در من ریشه دوانده بود؛ دردی که آنقدر ماند تا از قلب گذشت و به استخوان رسید. دردی که دیگر شبیه یک زخم ساده نبود، شبیه بخشی از وجودم شده بود؛ مثل سایهای که هر کجا میرفتم، همراه من میآمد.از ضربههای آدمها نوشتم؛ از همانهایی که به آنها اعتماد کرده بودم، از همانهایی که فکر میکردم دستشان برای گرفتن است، نه برای رها کردن. از آدمهایی که با چند کلمه، چیزی را درونم شکستند که سالها برای ساختنش جنگیده بودم. از رفتنهای ناگهانی، از بیتفاوتیهای کشنده، از قولهایی که زیر پای فراموشی له شدند.از آرزوهای سرکوبشده نوشتم؛ از رویاهایی که هر شب در ذهنم جان میگرفتند و هر صبح، زیر سنگینی واقعیت خاموش میشدند. از خواستنهایی که آنقدر به تعویق افتادند تا کمکم رنگ باختند. از تمام «میتوانستم»هایی که هیچوقت به «توانستم» نرسیدند.از دردهای تلنبارشده نوشتم؛ از غصههایی که فرصت گریه کردن برایشان را هم نداشتم و فقط روی هم انباشته شدند. از روزهایی که لبخند زدم تا کسی نفهمد درونم چه ویرانهای برپاست. از شبهایی که هزار بار خاطرهها را مرور کردم و هزار بار از نو شکستم.از اشکهای ریختهشده نوشتم؛ از اشکهایی که کسی ندید، اشکهایی که بیصدا از گوشهی چشم افتادند و با خودشان تکهای از دلم را بردند. از بغضهایی که سالها مهمان گلویم بودند و هیچ راهی برای رهایی پیدا نکردند.و وقتی به آخر صفحه رسیدم، فهمیدم بعضی دردها برای فراموش شدن به دنیا نمیآیند. فقط میآیند تا آدم را عوض کنند؛ تا از او کسی بسازند که دیگر شبیه گذشته نیست. کسی که هنوز زخمهایش را با خود دارد، اما یاد گرفته است با قلبی پر از ترک، به زندگی ادامه دهد.#عسل_ولیزاده📻 @blue_coldroom
پستهای تلگرام — ﮼اتاقسردآبی ﮼
از تو چه پنهان منسالهاستبه شاید تودل بستهام؛و عجیب اینکهگاهییک احتمال،از هزاریقینعاشقانهتر است.#مسعودنادری📻@blue_coldroom
به مرگ فکر میکنم به آخرین جام شراب زندگی وقتی مینوشم و آمادهی رفتن میشوم روحم گرم و تنم سرد میشود بادهی ناب مرگ را سر میکشم جسم سنگین و دست و پاگیرم را رها میکنم و به پرواز درمیآیم میروم که از زندگی بگذرم میروم که تاریخ تولد دوبارهام را جشن بگیرمبه موعدی میاندیشم که وعده داده شده تا درون خاک بیارامم و خستگی یک عمر زندگی را در گور از تن به در کنم آن هنگام که در آغوش سرد خاک آرامیدهام باد از درز گور لابهلای کفنم میپیچد تا برای آخرین بار موهایم را به بازی بگیرد موریانهها به حراجی عریان تنم میآیند تا وعدهای بردارند و به تاراج ببرند و من مست و مدهوش از ترکیب شدن عطر بدنم با بوی خاک آرزو میکنم کاش باران ببارد به مرگ فکر میکنم و لبخند میزنم شاید حتی وقتی از راه برسد دعوتش کنم دمی بنشیند باهم یک جرعه چای بنوشیم من دستی به گلدانهای خانه بکشم و یک یادداشت کوچک روی درب یخچال بچسبانم که:«رفتهام تا برنگردم»بعد دست در دستش از زندگی برای همیشه گذر کنم.میدانی عزیزدلم؛ اگر مرگ نبود تحمل این زندگی از اینهم سختتر و طاقتفرساتر میشد خوب است که مرگ میآید آنهم بیدعوت و بیخبر خوب است عزیزِمن!#مهلا_بستگان 📻@blue_coldroomو شب بخیر رفقا💙👋
طوری رفتار میکنم که انگار اهمیتی نمیدم، ولی در واقع حسود ترین، حواس جمع ترین و اورثینکر ترین و دیوونه ترین آدمیم که وجود داره!📻@blue_coldroom
ماندنی اگر نیستید، دچارش نکنید.📻@blue_coldroom
خیلی از شبها دلم میخواست به تو بگویم دلم برایت تنگ شده، اما فقط تمامِ شب را گریه کردم.
دیروز یه جملهی کوردی دلبر یاد گرفتم که میگفت:«درد چاویل مستت له گیانم»یعنی:«درد و بلای چشای مستت به جونم»📻@blue_coldroomشمام یاد بگیرید بفرستید واسه اونی که چشماش دیوونتون کرده💙✋