*#مدرسه_تربیت | تربیت اخلاقی؛ جهت‌دهی ترس به خوف الهی**🔰 قسمت ششم:* تربیت اخلاقی*🔺 ترس در اخلاق و ز…

🎙#پادکست 🔰 چرا «امور تربیتی» به وجود آمد؟🔻قسمت اول 🔹️آغاز رسمی «کنش تربیت» با پرسشی که کمتر از آن میگوییم:🔻پیش از انقلاب هم مدارس، اردو، کتابخانه، انجمن و برنامه های فرهنگی داشتند؛ پس مسئله، «نبودِ فعالیت پرورشی» نبود؛ مسئله، «نگاه به تربیت» بود.🔻هر نظام آموزشی، تصویری از «انسان مطلوب» خود دارد و بر اساس همان تصویر، کتاب مینویسد، معلم تربیت میکند و مدرسه میسازد. بنابراین هیچ مدرسه ای صرفاً آموزش دهنده نیست؛ هر مدرسه ای، دارد تربیت میکند.🔻پس سؤال اصلی این نبود که «مدرسه تربیت کند یا نه»؛ سؤال این بود که مدرسه، چه انسانی را باید تربیت کند؟🔸در این قسمت: از تولد این اندیشه، نقش شهیدان رجایی و باهنر، و نسبت «آموزش» و «تربیت» میگوییم.📌بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان #شهید_رجایی_سمنان┄┅═☫ @boesna_news ☫═┅┄

#عصر_قیام | گــوش بــه فرمــانِ ولــی🔸معادله قدرت در خلیج‌فارس در اختیار ماست.قدرت واقعی در دست کسی است که جغرافیا را با سیاست پیوند میزند. تنگه هرمز نه حرف آخر که معادله‌ی اصلی روزهای پیشروست !📌معاونت #رسانه بسیج دانشجویی دانشگاه #نسیبه_تهران ┄┅═☫ @boesna_news ☫═┅┄

♦️ #زنگ_بدرقه | قیام اشک ها🚩من یک معلم هستم؛علم روایت در دست من است🔸آسمان، گویی با زمین یکی شده بود؛ نه از تندیِ تابش، که از سنگینیِ غمی که بر شانه‌های کائنات نشسته بود. جمعیت، نه یک جمعیت معمولی، که اقیانوسی از آدم‌ها بود که از هر سو، از دورترین روستاهای کویری تا پرجنب‌وجوش‌ترین کوچه‌های تهران، برای یک هدف واحد روانه شده بودند: بدرقه کردن پدری که وطن را در آغوش کشیده بود.در میان شلوغی، پیرمردی با دستی لرزان و چشمانی که از اشکِ بی‌امان سرخ شده بود، ایستاده بود. او نه سیاست‌مدار بود و نه از کانون‌های قدرت؛ او تنها مردی بود که سال‌ها بود از دور، از پشت تلویزیون، با هر سخنرانی، گویی با یک راهنما گفتگو می‌کرد. حالا، همان راهنما، در تابوتی خاموش پیش روی او بود. پیرمرد زیر لب، با صدایی که در میان غرش تکبیرها گم می‌شد، زمزمه می‌کرد: «رفتی و خانه‌مان تاریک شد... اما نترس که ما هنوز هستیم.»🔸صدای تکبیرها، لرزه‌ای بر جان همه می‌انداخت. هر بار که کلام «الله اکبر» از میان گلوهای خراشیده برمی‌آمد، گویی زمین زیر پایشان می‌لرزید؛ نه از ترس، که از هیجانِ پیوندی که مرگ نمی‌توانست آن را گسسته کند. در میان جمعیت، جوانانی بودند که با چشمانی نافذ، نگاهشان را به تابوت دوخته بودند؛ نگاهی که در آن ترکیبی از سوگ و عهد دیده می‌شد. گویی می‌خواستند بگویند: «ما همان مسیر را ادامه می‌دهیم.»لحظه‌ای که تابوت از میان جمعیت عبور می‌کرد، سکوتی سنگین و در عین حال پر از ناله، بر فضا حاکم می‌شد. نسیمی ملایم وزید و پرچم‌های رنگارنگ را در هوا تکان داد؛ گویی حتی باد هم می‌خواست در این مراسم، در حضور او، تعظیم کند. 🔸در آن لحظه، مرز میان غریبه‌ها و آشناها از میان رفته بود. در اشک‌های یک مادر، در فریادهای یک جوان و در سکوتِ پُر معنای یک سالخورده، یک حقیقت مشترک موج می‌زد: آن‌ها نه تنها یک رهبر، که بخشی از هویت و حافظه‌ی جمعی خود را در حال بدرقه کردن بودند.خورشید در حال غروب بود، اما در دل‌های آن جمعیت، شعله‌ای روشن‌تر از روز بود؛ شعله‌ای از ایمان که می‌دانست، برخی رفتن‌ها، آغازِ حضور همیشگی در تاریخ است.🖋 آرزو رحیمی┄┅═☫ @boesna_news ☫═┅┄

🔰مجموعه روایت‌گر فتح🔻قسمت چهارم: نبرد رستم و دیو سفید"تصور کنید رستم، سرمست از پشت‌سرگذاشتن هفت‌خان و شکست‌دادن دیو سفید، به شهر و دیارش برمی‌گرده و منتظر شادی و استقبال گرم مردمشه؛ ولی با جمعیتی وحشت‌زده مواجه می‌شه که باخبر شدن رستم از دیو سفید شکست خورده و فراری شده!" 📌معاونت #رسانه بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان #حضرت_معصومه_قم┄┅═☫ @boesna_news ☫═┅┄

♦️ #زنگ_بدرقه | باید بماند **🚩من یک معلم هستم؛علم روایت در دست من است**🔸جمعیت آرام‌آرام از کنار بنر عبور می‌کرد. بعضی‌ها فقط نگاه می‌کردند، بعضی‌ها زیر لب صلواتی می‌فرستادند و بعضی هم بی‌صدا اشک می‌ریختند.کنار ستون ایستاده بودم که چشمم به خانمی افتاد. گوشی تلفنش را با هر دو دست گرفته بود و با حوصله از بنر حضرت آقا عکس می‌گرفت. یک‌بار عکس گرفت، نگاهش کرد، چند قدم جابه‌جا شد و دوباره عکس گرفت. انگار دنبال بهترین قاب نبود، دنبال آرام کردن دلش بود.نمی‌دانم چرا همان لحظه یاد این جمله افتادم که «بعضی آدم‌ها وقتی دل‌شان می‌ترسد چیزی را از دست بدهند، آن را قاب می‌کنند.» 🔸به نظر می‌رسید دلش راضی نمی‌شد فقط یک نگاه و بعد هم عبور کند. انگار می‌خواست تصویر را با خودش ببرد برای روزهایی که دلتنگی بی‌اجازه سراغش می‌آید. برای روزهایی که تنها راهِ دوباره دیدن، ورق زدن گالری گوشی‌اش باشد.بعضی تصویرها برای امروز نیستند؛ برای فردایند. برای روزی که دلمان تنگ می‌شود، برای روزی که بخواهیم به فرزندان‌مان بگوییم ما این روزها را دیده‌ایم. ما میان این داغ نفس کشیده‌ایم.🔸ما آدم‌ها خوب می‌دانیم حافظه، خیلی وفادار نیست. رنگ‌ها را کمرنگ می‌کند، صداها را فراموش می‌کند و جزئیات را از یاد می‌برد. اما عکس، گاهی جلوی فراموشی می‌ایستد.شاید آن خانم فقط یک عکس نمی‌گرفت؛ داشت تکه‌ای از تاریخ را نگه می‌داشت. تاریخی که گاهی با قاب ساده‌ی یک تلفن همراه و دست‌های لرزان زائری ثبت می‌شود. زائری که دلش نمی‌خواهد این لحظه، این نگاه و این دلتنگی از یاد برود.شاید می‌خواست حال‌وهوای این روزها را حفظ کند. روزهایی که هرکس به اندازه‌ی خودش سهمی در دلتنگی‌اش داشت و او سهمش را در قاب کوچکی از یک عکس برای همیشه حفظ کرد.🖋 صبا دهنوی┄┅═☫ @boesna_news ☫═┅┄