زمانی با تكه‌ای نان سیر می‌شدم و با لبخندی به خانه می‌رفتم اتوبوس‌های انبوه از مسافر را دوست داشتم…

مرنجان دلم را که این مرغ وحشیز بامی که برخاستمشکل نشیند#طبیب_اصفهانی @Booef

بر دوشِ عصا‌‌، پنجۀ لرزانِ من است هم‌صحبتِ شب‌های پریشانِ من است با هر قدم آوای عصا بر دلِ سنگ کوبیدنِ ناقوسِ زمستانِ من است #مهدی_خسرویآشوب زمان - نشر واج@Booef

یک بار از من سوال کردند که آیا پایه‌ و اساسِ هنرِ ایران شعر است. گفتم به نظرم می‌رسد اساسِ تمامیِ هنرها شعر باشد. هنر یعنی کشف‌وشهود، هویدا کردنِ داده‌های جدید. شعر ما را به تعالی می‌رساند. به ما کمک می‌کند از روزمرگی بگریزیم. و این گریز همان هنر است. بیانِ هنری، جهانی را پیشِ رو می‌آورد که از چشمِ انسان پنهان است. فراسوی واقعیت می‌رود و به حقیقت نفوذ می‌کند. به ما اجازه می‌دهد هزاران فرسنگ از زمین فاصله بگیریم و از آن بلندا به جهان نگاه کنیم. شعر به جز این نیست. فقر یعنی جهانی بدونِ هنر و بدونِ شعر- پال کرونین/ سر کلاس با #کیارستمی -@Booef

آن کلمهء دردناک را گفتساکت شدماز اتاق بیرون رفتمسه‌سال بعدبرگشتممهمان‌ها رفته بودندکلمهآنجا بود#سارا_محمدی‌اردهالی @Booef

نشود فاش کسی آنچه میان من و توستتا اشارات نظر نامه‌رسان من و توست#هوشنگ_ابتهاج @Booef

ای محو و نيست و نابود باد شعر و شاعری‌‌ مملكتی كه دزدي و دروغ سرتاسر آن را فرا گرفته است! اگر دوباره سعدی و فردوسی با اين اخلاق مردم در آن ظهور نمايند، حرفشان خريدار ندارد تا چه رسد به مزخرفات من و امثال من.ای‌ كاش شاگرد كفش‌دوز بودم، شاعر و موسيقی‌دان نبودم، براي اين‌كه هم خيالم راحت و هم زندگانی‌ام مرتب‌تر از اين بود ـ از کتاب نامه‌های #عارف_قزوینی ـ به‌کوشش مهدی به‌خيال @Booef