✅ قسمت دوم داستان یونس✍علی محمدزادهآن روز، خورشید گویی شرمگین از تماشای آن فاجعه، پشت قلّههای مهآ…
انتشار: 2026/06/19 18:10 UTC
✅ قسمت دوم داستان یونس✍علی محمدزادهآن روز، خورشید گویی شرمگین از تماشای آن فاجعه، پشت قلّههای مهآلود کوهستان پنهان شده بود. خبر حادثه، همچون طوفانی که ناگهان در دشتی آرام وزیدن گیرد، میان سیاهچادرهای اوبه و روستاهای اطراف پیچید. همه، از پیرمردان عصا به دست تا کودکان خردسال، سراسیمه و بیقرار، به سوی کوهستان دویدند؛ جایی که تقدیر، نقشهٔ تلخی برای یونس کشیده بود.در این میان، مادر یونس، گویی دیگر نه بر زمین، که بر بال اضطراب پرواز میکرد.بارها بر گونهای وحشی و بوتههای خاردار کوهی لغزید، زانوهایش زخم برداشت و خاک سرد بر دامن سپیدش نشست، اما هربار با قوّتی که تنها از مادری برمیآید، برمیخاست. نفس در سینهاش حبس شده بود و رنگ رخسارش به زردی برگهای پاییزی گراییده بود؛ تنها صدای ضربان قلبش بود که گویی بانگ یا رب ، یا الله سر میداد. خدا میداند آن دقایق هولناک، چگونه میان اوبه ها تا کوهستان طی شد؛ وقتی مردان ایل به بالین یونس رسیدند، پیکر نیمهجانش بر سنگهای سخت کوه آرمیده بود؛ غرق در خون، گویی گلی سرخ در میان صخرههای خاکستری روییده باشد. مردان اوبه، که دستهایشان با سختی زندگی خو گرفته بود، گرد او حلقه زدند.میدانستند که هر ثانیه، طلایی است که به سادگی از دست میرود. باید او را به پاییندست میرساندند تا راهی به سوی آمبولانس بگشایند.با مشورتی کوتاه و چشمانی نگران، چند چوب بلند جنگلی را با طنابهای پشمی به هم بستند. لحافها و پتوها را میان آن چوبها کشیدند تا تختی لرزان و اضطراری بسازند. یونس را با هزاران احتیاط و دعا، بر آن جایگاه لرزان نهادند و با تسمههای چرمی محکم کردند تا هنگام عبور از سنگلاخهای تیز و گذار از میانِ گونهای خاردار و شاخههای درهمتنیدهٔ جنگل، پیکر آسیبدیدهاش در امان بماند.هر قدمی که مردان برمیداشتند، با ذکر و ناله همراه بود. سرانجام، با تنهایی کوفته و روحهایی خسته، او را به جاده رساندند و در آغوش سرد آمبولانس نهادند. آژیر آمبولانس، سکوت کوهستان را شکست و در مسیر شیروان محو شد، و از آنجا به مشهد، پایتخت امید و کرامت.هفتهها گذشت؛ هفتههایی که گویی هر ثانیهاش سالی بود. یونس در کما، بر تخت بیمارستان قلبش میتپید و در ییلاق، مادر در میان کودکان قد و نیمقدش، همچون سپیدار لرزانی در تندباد، ایستادگی میکرد.پدر، اما، در مشهد، در جوار بارگاه ملکوتی امام رضا (ع)، رنجی جانفرسا را به جان میخرید. هر شب، وقتی ضریح آفتابگون امام، در آغوش دستان لرزانش جای میگرفت، با چشمانی اشکبار و قلبی که تکهتکه شده بود، شفای یونس را از آن ساحت مقدس طلب میکرد.و سرانجام، معجزه رخ داد. پس از آنکه تیغ جراحان، جمجمهی درهمشکستهاش را با مهارتی الهی ترمیم کرد و جانِ شیرینِ یونس به قالبِ تنش بازگشت، نوری تازه در خانهی ییلاقی درخشید.روزِ بازگشت، روزِ عید بود. وقتی یونس با گامهایی که هنوز طعمِ ضعف داشت، اما استوار به سوی ییلاق بازگشت، زنان و مردانِ ایل با چشمانی اشکبار به استقبالش شتافتند. بوی دودِ اسپند و صدایِ همهمهی شکرگزاری، کوهستان را پر کرد. به پاسِ آن همراهیها، به پاسِ گرمیِ دستهای همسایگانی که در آن روزِ سیاه، امید را زنده نگه داشته بودند، برههایی قربانی کردند و سفرههای همدلی پهن شد؛ تا بار دیگر ثابت کنند که در اوبه، رنجِ یکی، رنج همه است و شادی یکی، جشن تمام ایل.یونس سالیان سال در میان ما ماند تا با لبخندها و اخلاق و مرام خوبش به هم کلاسیها و دوستانش در منطقه سیوکانلو انرژی بدهد، اما دست تقدیر و سرنوشتش اینطور رقم خورده بود که روحش به پرواز در آید و به آسمانیان بپیوندد، او رفت اما هنوز هم او را با لبخندها و خنده هایش به یاد می آوریم، انگار که او نرفته و در جمع دوستانش حاضر و ناظر است،آری انسانهای خوب هرگز از قلبها و یادها نخواهند رفت.روحش شاد و یادش گرامی باد.@buvanloo
پستهای تلگرام — کانال روستای بوانلو
آیین «رو گرفتن» از نگاه جامعهشناختی✍️ قادر قادریپژوهشگر ارشد مسائل اجتماعی و کارشناس رسانهآیینهای محلی، اگر صرفاً در سطح خاطره و فولکلور باقی بمانند، بهتدریج از حوزه تحلیل اجتماعی حذف میشوند. رسم «رو گرفتن» در بین کردها از همین دست آیینهاست، رسمی که در نگاه نخست، نشانهای از حیا یا عرف پوشش تلقی میشود، اما در لایههای عمیقتر، سازوکاری برای تنظیم رابطه، مدیریت صمیمیت و توزیع مسئولیت در خانوادهٔ گسترده بوده است. در روستا های کورد نشین خراسان، رسم «رو گرفتن» تنها به پوشاندن چهره محدود نمیشد، این آیین، مجموعهای از آدابِ دقیق و ظریف بود که حضور زنِ تازهعروس را در فضای خانوادهٔ همسر تنظیم میکرد. از زمان عقد، عروس نهتنها در برابر مردان نزدیک داماد صورت خود را میپوشاند، بلکه شیوهٔ سخنگفتن، حضور در جمع و حتی میزان شنیدهشدن صدایش نیز تابع قواعد نانوشتهای بود که معنای احترام را بهشکلی عمیق منتقل میکرد.در این رسم، عروس با مردان اقوام شوهر روبهرو نمیشد و تا زمانی که هر یک از آنان با هدیهای نمادین پذیرش خود را اعلام نمیکردند، «رو» داشت. اما این تنها سطح ظاهری آیین بود. لایهٔ پنهانتر آن، مدیریت صدا و کلام بود،بهگونهای که عروس حتی در مهمانیهایی که مردان اقوام شوهر حضور داشتند، مراقب بود صدایش به گوش آنان نرسد. اگر در اتاقی دیگر بود، سخنگفتنش را چنان تنظیم میکرد که شنیده نشود، گویی صدا نیز، همچون چهره، بخشی از حریم شخصی و حرمت رابطه محسوب میشد.نکتهٔ قابلتوجه آن است که این محدودیتها فقط به مردان ختم نمیشد. عروس، با زنان مسنِ طایفهٔ شوهر نیز وارد گفتوگوی مستقیم نمیشد. این سکوت، نشانهٔ بیاعتنایی یا حذف اجتماعی نبود، بلکه نوعی تعلیق محترمانه بود. عروس در جایگاهی میان «پذیرفتهشدن کامل» و «حضور رسمی» قرار میگرفت، جایگاهی که به او اجازه میداد بدون شتاب، در بافت خانوادهٔ همسر حل شود. ارتباط، نه دفعی و فوری، بلکه تدریجی و مرحلهبهمرحله شکل میگرفت.در این چارچوب، «رو گرفتن» صرفاً آیین حیا نبود، بلکه سازوکاری فرهنگی برای تنظیم رابطه بود، سازوکاری که نهتنها نگاه، بلکه صدا و کلام را نیز شامل میشد. در منطق این رسم، شنیدهشدن صدا به اندازهٔ دیدهشدن چهره معنا داشت. هر دو، نیازمند زمان، اجازه و نشانهٔ پذیرش بودند. نزدیکی، حقی طبیعی و فوری تلقی نمیشد، بلکه پاداشِ رعایت مرزها و پذیرش مسئولیت بهشمار میرفت.در فرهنگ کورد ها، زنانی که سالها این آداب را رعایت میکردند، نه منزوی شمرده میشدند و نه کماعتبار. برعکس، با عزت و وقار بیشتری شناخته میشدند. سکوت آنها بهمعنای حذف صدا نبود نشانهٔ کنترل آگاهانهٔ حضور بود. جامعه میدانست که این سکوت، موقتی و معنادار است و بخشی از اخلاق رابطه بهشمار میآید.امروز، بسیاری از این آیینها از زندگی اجتماعی حذف شدهاند، اما مسئلهای که آنها حل میکردند همچنان پابرجاست. مرزها سریع فرو میریزند، صداها فوری شنیده میشوند، و۸ صمیمیت پیش از شکلگیری اعتماد مطالبه میشود. بازخوانی «رو گرفتن» نه دعوت به بازگشت به گذشته، بلکه یادآوری این واقعیت است که احترام، فقط در دیدهشدن خلاصه نمیشود گاهی در شنیدهنشدنِ آگاهانه معنا پیدا میکند. جامعهای که آیینهای تنظیمکنندهٔ حضور و صدا را از دست بدهد، ناچار است هزینهٔ آن را در فرسایش اعتماد و اخلاق رابطه بپردازد.رسانه مردم فرهیخته بوانلو@buvanloo
کانال روستای بوانلو:▪️اِنالِله و اِنا اِلیهِ راجِعون ▪️⚫️🌑 در کمال تاسف و تاثر خبردار شدیم که شادروان آقای خدابخش قدیری (داماد خانواده محترم نورمحمدزاده ) به سوی معبودش پر کشید. 🌑🌑برای بازماندگان صبر و برای آن مرحوم علو درجات از خداوند متعال مسئلت داریم.”روحش شاد و یادش گرامی باد ”مراسم تشییع جنازه امروز یک شنبه ساعت 3 از میدان جعفرقلی به سمت ارامستان بوانلو برگزار می گردد مراسم سوم نیز فردا دو شنبه در مسجد روستای بوانلو برگزار میگردد. 🖤🖤🖤@buvanloo
📖 آنچه در جلد دوم مرخ می توانید بخوانید:🔹پرونده ویژه گفتگو با شاعر گرانقدر علیرضا سپاهی لایین🔹️میزگردی با موضوع هویت و زبان مادری🔹 گزارشی از تاثیر و چالش های ارگ در موسیقی کردهای خراسان🔹 یادداشت هایی از دکتر حمید حسنعلی پور، دکتر اسماعیل حسین پور، دکتر علی رحمتی، غلامرضا آذری خاکستر🔹 یادبود زنده یاد هاشمصادقی باجگیران🔹 آموزش دستور زبان کردی🔹 مجموعه اشعار کردیمرخ را می توانید از باجه های مطبوعاتی و کتابفروشی های معتبر در شهرهای تهران، کرج، مشهد، چناران، قوچان، درگز، شیروان، بجنورد، اسفراین و آشخانه تهیه نمایید.📭📦 جهت خرید پستی به آیدی تلگرام یا اینستاگرام مرخ یا کتاب کُرد پیام دهید یا با شمارههای زیر تماس بگیرید.09157422272@ketabkurd2726امین احمدی09927874322@revebirحمید احمدی📚 با خرید سه شماره هزینه پست به عهده نشریه خواهد بود. ۱۳۰ صفحه / ۳۰۰ هزار تومان@kovaramerxe@bubanloo
