‏یونگ یه مفهوم خیلی قشنگ داره به اسم «سایه».‏میگه هرکدوم از ما یه بخش‌هایی از خودمون رو که دوست ندا…

‏یونگ یه مفهوم خیلی قشنگ داره به اسم «سایه».‏میگه هرکدوم از ما یه بخش‌هایی از خودمون رو که دوست نداریم، می‌فرستیم یه گوشه‌ی ذهنمون؛ خشم، حسادت، خودخواهی، ترس، میل به کنترل، حتی جاه‌طلبی و آسیب‌پذیری.‏مثلاً میگی «من از آدمای خودخواه متنفرم»، ولی شاید خودت هیچ‌وقت به خودت اجازه ندادی خودخواه باشی».‏یا میگی «از آدمای ضعیف بیزارم»، شاید چون سال‌ها به خودت اجازه ندادی ضعیف باشی و همیشه مجبور بودی قوی بمونی.‏اما سایه فقط تاریکی‌های ما نیست؛ گاهی جسارت، خلاقیت، جاه‌طلبی و حتی میل به عشق هم چیزایی هستن که یاد گرفتیم پنهانشون کنیم.‏یونگ میگه رشد واقعی وقتی شروع میشه که به جای فرار از این قسمت‌ها، بشناسیمشون و باهاشون روبه‌رو بشیم.‏به این مسیر میگه فردیت‌یابی (Individuation)؛ یعنی کم‌کم تبدیل شدن به تمامِ خودت، نه فقط اون قسمتی از خودت که دنیا قبولش داره.‏شاید بالغ شدن یعنی همین؛‏جرئت کنی هم نور خودت رو ببینی، هم سایه‌ت رو.‏و دیگه از هیچ‌کدوم فرار نکنی.|غریب آشنا|@Cactos 🌵