یکی تعریف میکرد که اون سالای قدیم، سالی یه بار نزدیک نوروز یه نفر توبره به دوش وارد روستا می شد و ب…
انتشار: 2026/08/19 06:32 UTCدریافت: 2026/08/21 09:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/21 09:25 UTC
یکی تعریف میکرد که اون سالای قدیم، سالی یه بار نزدیک نوروز یه نفر توبره به دوش وارد روستا می شد و با آواز بلند داد میزد (کَسَه کُشاد کُ) آمد.و مردم از اول روستا تا آخر، از دارا و ندار، ارباب و رعیت، خوشحال و خندان هرچی کاسه و دوری(بشقاب از جنس روی) و قابلمه و شیر جوش و ظرف مسی و رویی، داشتن میذاشتن پشت در و این آقا از همون پشت درب اول شروع میکرد به کار حالا «کسه کشاد کو » یعنی چی؟ یعنی کاسه گشاد کن. آقا مگه کاسه رو میشه گشاد کرد؟! بله اون سالها چون مردم روستا دسترسی به مواد شوینده نداشتن و مایع ظرفشویی و تاید و مواد پاک کننده نبود و مصرف روغن حیوانی هم بالا بود و ظروف رو یک آب خالی می کشیدن و دوباره استفاده میکردن اون روغن و آب گوشت که خوب شسته نشده بود به مرور زمان تبدیل به جِرم می شد و تا آخر سال به حدی ظرف جرم می گرفت که یک لایه ی قطور ضخیم داخل ظرف رو می پوشوند. این برای همه طبیعی بود و کسی ناراحت نمی شد وقتی ظرف خونه ی کناری یا خونه ی میزبان رو به اون شکل می دید.و کاسه گشاد کن با ابزاری که داشت، تک تک ظرفها رو به نوبت جرم گیری می کرد و می تراشید و در میزد و دستمزد می گرفت و میرفت سراغ درب بعدی.مردم اون زمان با همین سبک زندگی و کمترین امکانات، خوشحال ترین بودن و با کوبیده شدن کوبه ی در و شنیدن صدای کاسه گشاد کن دلشون روشن می شد، اما حالا که همه ی ما از آب لوله کشی و انواع مواد شوینده و گاها ماشین ظرفشویی استفاده می کنیم و کاسه هامون گشاده و کاسه گشاد کنی نیست که در بکوبه، دلمون تنگه، دلمون غمگینه، دلمون گرفته ست اما کسی نیست که توی کوچه داد بزنه دل گشاد کن اومده، یالا دلاتونو بردارین بیارین دم در._ملیحه ترکمن زاده_.@cafee_art..
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Art Cafe
آن سالها که قرص آهن و زینک و منیزیم نیامده بود، همیشه آبگوشت مادر صدا میداد، صدای آهن و نخود و میخ. یک نفر به مادر گفته بود توی آبگوشتت میخ آهنی بیانداز تا خوب بجوشد و آهن پس دهد.بعدها که قرص آهن و زینک و منیزیم آمد، مادر هنوز توی آبگوشتش میخ می انداخت، چون فراموش می کرد کدام ماه و کدام روز و کدام ساعت، کدام قرص را بخورد. این روزها مادر پای گلدان حسن یوسف، شمعدانی و قاشقی و خرزهره اش میخ زنگ زده ی آهنی فرو کرده تا اگر توی تنهایی شان، توی بی کسی شان، توی بی آهنیشان گیر افتاده باشند، میخ درمانی شان کرده باشد و دلش قرص باشد که گلهایش قرص آهنشان را سر ساعت خواهند خورد.هنوز که خیلی ها هستند، هنوز که آلزایمر نگرفته اند، هنوز که مهاجرت نکرده اند، هنوز که خودکشی نکرده اند، هنوز که پوستشان تازه است، هنوز که می توانند استکان چای جلوی ما بگذارند، نان و پنیر و سبزی برایمان لقمه بگیرند، شماره ی ما را بگیرند سلام کنند حالمان را بپرسند، هنوز که کوچه هامان برای پرایدهاشان جای خالی پارک دارد، هنوز که ...میخ آهنی پای گلدانشان باشیم، هنوز که دیر نشده._ملیحه ترکمن زاده_.@cafee_art..
.زیر دیوار شکسته نخواب، خواب آشفته نببین«کار شکدار نکن»هر دو تریشهی سرِ یک چرماند«همرای و نظر بودن»خرج نمک آشپزخانه «نعلبندی اسب، پول چایی، زیرمیزیاز درد لاعلاجی به گربه میگم خانمباجی«شکایت از بیکسی»
.بعضی آدم ها فقط از دنیا عبور نمی کنند در هرعبورشان رد پایی عمیق از خوبی هایشان جا میگذارند که با هیچ بارانی پاکنمیشود!فرشته_محمودی.@cafee_art..
.گوش مان را پیچانده ست روزگار ..ما زندگی را به غلط معنا کردیم ..عادله_ملائکه_یارا.@cafee_art..
اگر چند ده بلاگر با فالورهای میلیونی، همزمان تصمیم بگیرند، میتوانند یک نوع لباس یا یک رفتار را در جامعه رواج دهند.در واقع، چند انسان معمولی دور هم جمع میشوند و برای زیباییمان، احساسمان، خوشحالیمان و حتی غصههایمان نسخه میپیچند؛رسمی را جا میاندازند، سلیقهای را میسازند و چیزی را از مد میاندازند.پیشتر، برای شکلگیری یک رسم و جا افتادن یک سلیقه، سالها زمان لازم بود.امروز اما وضعیت فرق کرده است.اکنون گاهی شأن و شعور آدمها، شکل دوستداشتنشان و حتی میزان عشقشان، با دیدگاه کسانی سنجیده میشود که لزوماً دانش و آگاهی کافی ندارند.مواظب باشید چند آدم معمولی، صرفاً بهخاطر تعداد فالورهایشان، برای سلیقه و احساس شما متر و معیار تعیین نکنند.فاطمه_اندربای.@cafee_art..
بفرمائید چای نبات عصرتون زیبا
