گاهی اوقات دلم می‌خواهد در تاریکی گم بشوم. از خودم می‌گریزم. از خودم که همیشه مایه‌ی آزار خودم بود…

‏اگر میدونستین چقدر سخته و چقدر طول میکشه تا بعضی آدمها دوباره سلامت روان و شادی خودشون رو بازیابی کنن متوجه میشدین که چرا با کوچکترین رفتار سمی درها رو میبندن و فاصله میگیرن و چرا در مورد افرادی که اجازه دادن تو زندگیشون باشن سخت گیرن.

بوکوفسکی میگه:«گاهی که صبح از رختخواب بیرون می‌آیی با خود می‌اندیشی که دیگر طاقتش را نداری؛ اما از درون خنده‌ات می‌گیرد، چون تمام دفعات دیگری که این حس را داشته‌ای به یاد می‌آوری.»با همه خستگیت، صبح به‌خیر. تو خیلی قوی هستی و طاقتش رو داری.

از آدمای «نالان» دوری‌ کنید.همه آدم‌ها در زندگی‌شون سختی‌های زیادی دارند و هرکس به نحوی با این سختی‌ها مقابله می‌کنه و یا کنار میاد باهاشون. ولی آدمایی که همیشه بهانه‌ای برای غر زدن دارند و هیچ‌وقت در پاسخ «خوبی؟» شما، جواب «بله» نمیدن، به شکلی بدی ریشه خوشی و امید رو در دلتون میخشکونن. به قول مولانا: قرینِ بی‌قول و گفت‌وگوی اوخو بدزدد دل، نهان از خوی او

از اینکه پولت رو خرج بلیت کنسرت و سفر بکنی اصلاً نترس. از این بترس که سنت بره بالا و ببینی تنها جایی که وقتت رو گذروندی سرکار بوده.

اگه بخشیدمت سر این بود که پرونده بسته شه، ازت رها شم و بتونم دوباره زندگی کنم وگرنه اگه یه روزی گریه‌هات رو ببینم، نرسیدن‌هات رو ببینم و یا ترک و طرد شدنت رو ببینم ناراحت نمیشم

خداست ديگه،يهو دستتو می گيره و بلندت مى كنه.وبه همه ى مخمصه هات پايان ميده ...